proje çıkmazı

Öğle molasında yine okulun arka bahçesindeki çardakta, her zamanki gibi üçlü bir pozisyondaydık. Melis, Pınar ve ben açlıktan mızmızlanırken Burak kantinden yemek almak için sıraya girmişti.

“Hadi be Burak, alt tarafı yemek alacaksın. Ne kadar uzun sürüyor!” diye homurdanırken açlık hali sabrımızı iyice zorluyordu.

O esnada bahçenin girişinden birinin yavaş adımlarla bu tarafa doğru yaklaştığını fark ettim. Koray kafasında kulaklık, elinde telefonla çardağa doğru ilerliyordu.

Hani her okulda vardır ya, her yerde bir şekilde dikkat çeken ama aslında hiçbir işe yaramayan tipler; işte Koray tam da onlardan biriydi.

Bakışlarımı Melis'e çevirdim. Telefonuna dalmış, yüzünde dalgın bir ifadeyle ekrana bakıyordu. Hafifçe omzunu dürttüm, alaycı bir gülümsemeyle “Bak bak, seninki geliyor.” dedim.

Melis, kaşlarını çatıp hızla başını kaldırdı. Koray’ın çardağa doğru gelişini görünce yüzü hemen ekşidi. “Nereden benimki oluyor ya?” dedi gözlerini devirerek.

“Ee, grup arkadaşın değil mi?” dedim sırıtışımı gizlemeye çalışmadan. “Proje ödevi sayesinde ayrılmaz bir ikili olacaksınız!"

Melis elindeki telefonu sertçe masaya koyup bana döndü. “Ayrılmaz ikili falan değiliz! Ve o projeyi kendi başına yapmasını tercih ederim. Koray’sız bir dünya istiyorum.”

Tam bu sırada Koray çardağa vardı. Kulaklığını çıkardı, telefonunu cebine koydu ve sırıtarak Melis’e döndü. “Eee grup arkadaşım, ne haber?”

Melis derin bir nefes aldı ve en ciddi tonuyla “Berbat,” dedi. “Hatta daha da berbat. Proje lafını hiç açmasan daha mutlu olurum.”

Koray bu tepkiye rağmen sanki onu hiç duymamış gibi hareket ediyordu. Sandalyelerden birine oturup Melis’e doğru eğildi. “Ama böyle yaparsan projeyi nasıl yapacağız? Daha konuşup planlama bile yapmadık.”

“Banane,” dedi Melis sert bir sesle. “Kendi başına yap. Seninle proje yapmaktansa sıfır almayı tercih ederim.”

O ana kadar sessizliğini koruyarak olanları izleyen Pınar fırsatı kaçırmadı ve lafa girdi. “Ama Melis, ilk sınavda kopyadan yakalanıp sıfır aldığını unutma. Bence bu proje senin tek kurtarıcın.”

Melis bir anlık şaşkınlıkla Pınar’a döndü. “Bu nasıl dostluk Pınar? Burada beni Koray’a karşı mı satıyorsun?”

Pınar omuz silkti. “Ben gerçekçiyim canım.”

Koray araya girerek Melis’e döndü. “Bak, uzatmayalım. Yarın buluşup proje hakkında konuşalım, ne dersin?”

Melis, kaşlarını çatarak hemen cevap verdi. “Oha, hayır! Kesinlikle olmaz! Yarın Manga konseri var.”

“Peki, sonraki gün?” diye ısrar etti Koray.

Melis sinirle derin bir nefes alıp sertçe nefesini verdi. “Sonraki gün de kuzenimin doğum günü var. Yani o da olmaz!”

Burak tam beş dakikadır elinde tepsiyle Koray’ın arkasında dikiliyordu ve Koray'ı dinliyordu. Burak’ı fark etmiştim ama sesimi çıkarmadım. Koray’ın konuşmaya devam ettiğini görünce kaşlarını çatarak bağırdı: “Lan, kız istemiyorum diyor, daha ne sıkıştırıyorsun?” dedi sinirli bir şekilde. Koray korkudan yerinde sıçramıştı. Tepsiyi masaya koyduktan sonra, “Kalk, defol git. Yoksa çardaktan kendim atacağım seni.” diye bağırdı.

Koray, Burak’ın ciddi olduğunu anlayınca biraz bozularak sandalyeden kalktı. “Tamam tamam, gidiyorum. Ama bu projeyi birlikte yapmamız lazım. Kaçış yok.” diyerek uzaklaştı.

Melis derin bir nefes alıp Burak’a döndü. “Sonunda bir işe yaradın. Helal olsun.”

Burak gülerek tepsinin altındaki üç diğer tepsiyi de çıkardı. Hamburger ve ayranları tepsilere yerleştirdi. “Helal olsun da hamburgerler soğudu. Hadi oturun da daha fazla soğumadan yiyelim.”

Biz hamburgerlere gömülmüşken Burak da gözleriyle bahçeyi tarıyordu. Kafasını sağa sola çevirip dişlerinin arasından mırıldandı: "Allah'ım, yarabbim; biri gidiyor, biri geliyor!"

Burak'ın bakışlarını takip ettiğimizde Eymen'in buraya doğru yaklaştığını fark ettik.

"Sakin ol, hemen sinirlenme." dedim gözlerim Eymen’e kayarken. "Bir gelsin bakalım, ne isteyecek."

Burak "İyi tamam, karışmıyorum. Ne haliniz varsa görün." diye mırıldanarak kolunu Pınar'ın omzuna attı.

Eymen sonunda yanımıza geldi, hafifçe başını eğerek “Selam Şeyma,” dedi. Biraz tereddüt ettikten sonra, telefonunu çıkarıp bana doğru uzattı. "Sakıncası yoksa proje ödeviyle ilgili iletişimde kalmamız için telefon numaranı alabilir miyim?”

Bir an duraksadım, ne yapacağımı bilemedim. Ama sonrasında telefonunu alıp numaramı yazdım ve ona geri uzattım.

Eymen telefonu geri alırken “Teşekkür ederim, akşam sana yazacağım.” dedi.

Eymen’in gitmesinin ardından masada bir sessizlik oldu. Herkes bir şekilde yemeklerine odaklanmıştı, konuşacak pek bir şey de yoktu. Burak, Pınar’a göz kırparak “Vallahi bir anda korumalar gibi kesildim ha?” dedi. Pınar gülerek başını salladı: “Evet, helal olsun sevgilime.”

Melis, yüzünü ekşiterek ayranından bir yudum aldı. “Umarım bu grup projesini bir şekilde hallederiz.” diye mırıldandı, o gergin hali biraz olsun gevşemişti.

Benimse aklımda dönüp duran tek şey Eymen’in bana yazacağını söylemesiydi. Eymen sınıfın sessiz çocuğuydu, kimseyle pek konuşmazdı. İlk kez benimle konuştuğu için garip hissediyordum. Ne olacaktı şimdi? Sanırım bunu düşünüp kafamı yormaya gerek yoktu. Yaşayıp öğrenecektim.