bir ukalayla tanışmak

Hafta sonu sabahlarının en sevdiğim yanı nedir biliyor musunuz? Kimse kimseye bulaşmaz, herkes kendi halinde takılır. Annem mutfakta kahvaltıyla uğraşıyor olur, abim bilgisayar başında oyun oynuyordur ve ben… Ben yatağımda kahvemle Twitter’da dolanırım. Kutsal ritüelim.

Bu sabah da farklı değildi. Kahvem elimdeydi, güneş perde arasından yüzüme vuruyordu, ve ben Twitter’a bir şeyler yazmadan duramazdım. Parmaklarım hızlıca ekranda gezindi.

@yehhline: Gençler kitap okumuyor diyenlere inat, bu ay 5 kitap bitirdim! Okumak isteyenler için önerilerim: Yıldızlara Dokunmak, Gece Yarısı Kütüphanesi ve tabii ki Veronika Ölmek İstiyor! Kitaplar dünyayı değiştirir.

Gönder tuşuna bastım. Geriye yaslandım ve birkaç dakikada etkileşimlerin gelmesini bekledim. Beğeniler arttıkça içim keyifle doluyordu. İnsanlar kitap önerilerime bayılacaktı.

Ama o yorumu gördüğümde her şey değişti.

@MrKontra: Kitaplar dünyayı değiştirir mi? Güzel iddia ama hangi dünyayı değiştirdiğini bir düşünelim. Önerdiğin kitaplar popüler kültür çöpü. Gerçekten onlardan bir şeyler öğreniyor musun?"

Gözlerim yorumun üzerindeydi. Popüler kültür çöpü mü? Şaka mı bu? Sinirden elim ayağım titreyerek cevap yazdım.

@yehhline: Okuduklarım seni ilgilendirmez ama madem bu kadar bilgilisin, senin derin kitapların neymiş öğrenelim.

Telefonu bir kenara koydum. "Kesinlikle cevap vermez." diye düşündüm. Ama birkaç dakika geçmeden bildirim sesi geldi. Ve tahmin edin ne oldu: Cevap vermişti.

@MrKontra: Derinliği tartışmaya açmak istersen önce kendini sorgulamalısın. Okumak gösteriş değil bir dönüşüm olmalı. Ama itiraf edeyim bana tartışma malzemesi sunduğun için teşekkürler.

Kim bu adam? Hayır, daha doğrusu kim bu ukala? Ekrandaki profil fotoğrafına baktım. Karikatür bir yüz. İsmi de “@MrKontra.” Ve biyografisinde sadece şu yazıyor: Mantıksızlığa karşı mantık.

Kendi kendime söylenmeye başladım. “Biyografiyle bile ukalalık yapmış, bravo!”

Telefonu kenara koyup kahvemi aldım ama sinirim bir türlü geçmiyordu. Neden bu kadar sinirlendiğimi bilmiyordum. Belki de küçük gördüğü içindi, hor görüyordu. Sinirimin nedeni belliydi, bana meydan okuduğu içindi.

Melis’e mesaj atsam iyi olacaktı. Belki kafam dağılırdı.

Şeyma: Twitter’da bir ukala bana bulaştı.

Melis: Kim?

Şeyma: Bilmiyorum, MrKontra diye biri. Çok sinir bozucu. Okuduğum kitapları eleştirdi.

Melis: Oooooo.

Melis: Bence sana yazıyordur.

Telefonu elimden bıraktım ve yüzümü buruşturdum. Melis’in her şeyi romantikleştirme alışkanlığı vardı. Ama bu... bu ukala asla böyle bir şey yapmazdı. Değil mi?

***

Akşamüstü, ders kitaplarının arasında kaybolmuş haldeydim. Bir noktadan sonra zihnim o kadar dağılmıştı ki artık devam edemeyeceğimi anladım. Kalemi elimden bırakıp derin bir nefes aldım ve telefonumu elime aldım. Twitter’a girerken kendime söz verdim: sadece birkaç dakika bakıp çıkacağım.

Ama ekranımda beliren bildirimle birlikte planlarım suya düştü.

MrKontra yine oradaydı. Veronika Ölmek İstiyor'dan bir alıntı paylaştığım tweet’ime yorum yapmıştı. Onun adını görmek içimde hem merak hem de bir çeşit sinir uyandırıyordu. İçimden "Bu adam hiç yorulmuyor mu?" diye geçirdim. Daha dikkatli bakınca tweet’ime laf soktuğunu fark ettim ve istemsizce kaşlarımı çattım.

@MrKontra: Veronika Ölmek İstiyor'un fazla dramatize edilmiş bir intihar hikayesi olduğunu bir düşünelim. Belki bir sonraki adımda, karakter derinliği olan bir şeylere geçersin.

Telefon ekranına bakarken hissettiğim öfkeyi tarif etmek zor. Kalbim hızla atıyor, ellerim sinirden titriyordu. Derin bir nefes almaya çalıştım ama MrKontra’nın yorumu beynimde yankılanıyordu.

"Belki bir sonraki adımda, karakter derinliği olan bir şeylere geçersin."

Be adam kimsin sen? Kitap seçimlerime, beğenilerime, hatta hayatıma karışma hakkını nereden buluyorsun? İntihar gibi ağır bir konuyu işleyen bir kitabı nasıl bu kadar küçümseyebilirsin? Sinirle telefonumu masaya bıraktım ama birkaç saniye sonra dayanamayıp tekrar aldım.

“Sen kimsin ya? Bana ne okuyacağımı söyleme hakkını nereden buluyorsun?!” diye içimden bağırarak bir cevap yazmaya başladım. Parmaklarım klavyede hızla hareket ediyordu ama her yazdığım cümleyi siliyordum. Direkt kavga mı etsem, yoksa alaycı bir cevap mı versem; karar veremiyordum.

Bir yandan, onun hakkında hiçbir şey bilmemek daha da sinirimi bozuyordu. Yüzü yok, sesi yok. Sadece saçma sapan bir kullanıcı adı ve alaycı yorumları var. Kimliği belirsiz birinin beni bu kadar sinirlendirebilmesi inanılmaz bir şey.

Telefonu elimden bırakıp odanın içinde bir tur attım. Kendi kendime mırıldanıyordum. “İşte bu yüzden sosyal medyada kimseyle tartışmamak lazım. İnsan saçma sapan birine bu kadar takılmamalı.”

Ama yine de... elim gidip gidip telefonuma uzanıyordu. MrKontra’ya ağzının payını vermek istiyordum. Ve daha da kötüsü, ona ne diyeceğimi hâlâ bulamamıştım.