Eternum: 1 milyonuncu gün

"Zaman mı insanı bozar, yoksa insan kendi içindeki o çürümeyi gizlemek için mi zamanın akışını tahrif eder?"
​Yıl 4764. Neo-Babil.
​Tam bir milyon gün önce insanlık acıyı, hastalığı ve ölümü ortadan kaldırdı. Ancak bu sahte cennetin bedeli ağır oldu: İnsanlar etten sıyrılıp çeliğe sığındı; gözyaşı, aşk, vicdan ve ruh birer antik atık gibi kenara süpürüldü. Artık Kovan sisteminin tek bir kanunu vardı: Hissetme, sorgulama, itaat et.
​Vesper-Kael, bu mekanik düzenin en kusursuz, en tepkisiz ölüm makinesiydi. Bedeninde ne tek bir yara izi vardı ne de zihninde geçmişe dair tek bir anı. Görevi basitti: Sistemdeki pürüzleri avlamak ve imha etmek.
​Ta ki şehrin en alt katmanlarında, zamanın dokusunu yırtan 1 milyon yıllık devasa bir anomaliyle karşılaşana kadar.
​Siber dumanların ve paslı demirlerin ortasında, kirli beyazlar içinde yatan ve boynunda gümüş bir kelebek taşıyan gizemli bir kadın: Elsina. 2026 yılından bu mekanik cehenneme düşmüş, kim olduğunu hatırlamayan ama hâlâ ağlayabilen, korkabilen ve nefes alan son gerçek insan...
​Kael, hayatında ilk kez tetiği çekemez. Sisteme hayatının ilk yalanını söyler ve bir Kronos Subayı olarak kendi varlığını riske atarak bu gizemli kadını Kovan’ın gözlerinden saklar. Ancak Kovan’ın tanrısal lideri Yanis-Varn, siber ağdaki bu zaman parazitini canlı ele geçirmek için ava çıkmıştır bile.
​Unutulmuş bir geçmiş, çelik kaplı soğuk bir geleceğe çarptığında bir makine yeniden "insan" olmayı öğrenebilir mi?
​Ve daha da önemlisi: Kendi geçmişini unutan bir insan, insanlığın son umudu olabilir mi?
​Distopik, psikolojik derinlik, sinematik bir siber-dijital atmosfer ve zamanı aşan fedakar bir aşk... Eternum serisi başlıyor.