SAVAŞ SONUCU

Bir toprak parçası için başlayan düşmanlık, bir gün bütün insanlığın sonunu getirebilir miydi? Ya yıllardır süren anlaşmazlıklar, öfke ve intikam arzusu, iki ülkenin sınırlarını aşarak milyonlarca insanın hayatını değiştirecek bir savaşa dönüşürse? Peki, insanlığın kendi elleriyle yarattığı makineler bir gün insanlardan daha güçlü hâle gelirse onları kim durdurabilirdi?
Beldovya ile Bolivarya Birleşik Devletleri arasındaki düşmanlık, geçmişin karanlık sayfalarına gömülüp kalmış bir mesele değildi. Aksine, yıllar geçtikçe büyüyen ve iki ülkenin geleceğini tehdit eden bir anlaşmazlıktı. Beldovya, Bolivarya'nın sınırları içerisinde kalan toprakları kendi tarihî hakkı olarak görüyor ve bu bölgelerin kendisine geri verilmesini istiyordu. Bolivarya ise topraklarından vazgeçmeye kesinlikle yanaşmıyordu. Taraflar arasındaki görüşmeler sonuçsuz kalıyor, her yeni anlaşmazlık geçmişte yaşananları yeniden gün yüzüne çıkarıyordu. Bir zamanlar barış ihtimalini koruyan umutlar, yerini giderek artan güvensizliğe bırakmıştı.
Beldovya halkı, kendi topraklarına kavuşacağı günün hayalini kurarken Bolivarya yönetimi bu talepleri ülkesinin egemenliğine yöneltilmiş bir tehdit olarak değerlendiriyordu. İki taraf da geri adım atmayı reddediyor, aralarındaki uçurum her geçen gün biraz daha derinleşiyordu. Sınırların ötesinde biriken öfke, yalnızca yöneticilerin kararlarını değil, sıradan insanların hayatlarını da etkiliyordu. Geçmişte yaşanan acılar unutulmamış, kaybedilenlerin hatırası silinmemişti. Her iki ülkede de savaş ihtimali yeniden konuşulmaya başlanmıştı.
Ancak bu kez yaşanacaklar, geçmişteki savaşlara benzemeyecekti. Bolivarya Hükümeti, savaşın gidişatını değiştirmek için arkasına devasa bir devlet desteği alan dâhi Korhan Aypars'ı görevlendirdi. Aypars, sıradan silahlar yerine yapay zekâyla donatılmış ölümcül cihazlar ve robotlar üretiyordu. Laboratuvarlarında gerçeğinden ayırt edilemeyen insansı robotların yanı sıra devasa, mekanik yırtıcılar da tasarlamıştı.