Giriş.

Flashback: 12.05.2006

Koskoca villada bir silah sesi yankılandı. Kimden çıkmıştı, neyin nesiydi bilmiyordu Venenia. Korku dolu gözlerle odasındaki yatağın altına gizlendi; tıpkı annesinin onu sürekli uyardığı gibi... Boş koridorda ayak sesleri yankılanıyordu. Korku, minik kızın tüm bedenini sararken bir bağırış koptu. Bu ses annesine aitti.
"¡Suéltenme! ¡Malditos bastardos!" (Bırakın beni! Aşağılık pislikler!)
Annesinin çığlıkları Venenia'nın odasına kadar ulaşıyordu. Korkudan nefes alışverişini yavaşlatmak, sesini susturmak için elini sımsıkı ağzına bastırdı. O minik elleri sanki ruhunu ve bedenini koruyabilecekti. İçeridekilerin bu nefes sesini duyup onu bulmasından ölesiye korkuyordu. Koridorda bir gürültü daha koptu. Bağırışlar artıyor, adamların boğuk konuşmaları kulaklarına doluyordu ama ne dediklerini bir türlü anlayamıyordu.
Birden içine bir cesaret gelmişti; annesini, o adamlardan kurtarabileceğini o minik saf ve temiz kalbine işlemişti. Yavaşça yatağın altından çıktı. Sessiz adımlarla kapıya yaklaşıp koridoru dinledi. Ses alt kattan geliyordu ama adamların konuşmalarını net bir şekilde duyabiliyordu. Kapının kulpunu yavaşça indirdi, tamamen sessiz olması gerekiyordu. Korku, ellerinde hafif bir titreme yaratıyordu. Ne yapacağını bilemeyerek ilk başta sağına, sonra soluna baktı küçük Venenia. Annesini kurtarmak için o minik aklıyla etrafına bakınıyordu. Annesi ve babasının odasının kapısı açıktı ama tam karşıdaydı ve orada görünmek istemiyordu. Aklına gelen fikirle yavaşça yere çömeldi; emekleyerek, sessiz adımlarla anne ve babasının odasına doğru ilerledi. Odaya geldiğinde ilk tehlikeyi atlatmıştı. Etrafına bakındı küçük kız ama ne yazık ki annesini kurtaracak bir şey bulamadı. O anda gürültülü bir ses evi yeniden yankılattı. Venenia korkuyla kapının arkasına saklanıp kendini koruma altına aldı.
“Оставьте мою жену в покое; ваши проблемы со мной, а не с ней. (Karımı rahat bırakın, derdiniz benimle, onunla değil.)”
Küçük kız, evdeki bu sesin sahibinin babası olduğunu hemen anlamıştı; sadece söylediği kelimeler ona çok yabancı geliyordu. Odadan çıkıp saklanarak kendi odasının kapısına kadar geri geldi. Korkusu, yeniden cesaretinin önüne geçmişti.
“Род Перес не имеет права на жизнь. (Peréz soyunun yaşamaya hakkı yok.)”
Küçük kız son bir cesaretle merdivenlerin başına geçti. Salonda siyah giyinen adamları, yerde dizleri üstünde oturan annesini ve annesinin çaprazında adamlarla konuşan babasını gördü. Annesi kafasını eğmiş yere bakıyor, babası ise adamları ikna etmeye çalışıyordu.
“Слушай, я уладил вопрос с долгами. Отпусти мою жену, и я отдам тебе твои деньги. (Bakın, borcu hallettim. Eşimi serbest bırakın, paranızı getireyim.)”
Minik kız korku ile bakıyordu etrafa. Bir anda dış kapı gürültülü bir şekilde açıldı. Küçük kız görünmemek için kendini daha da geriye çekti. İçeri adım atan yabancı kişiyi uzun süre inceledi küçük Venenia. Sanki o minik hafızasına her bir detayını kazımak istermiş gibi…
“Кто сказал, что мы сдадимся, Перес? (Bırakacağımızı kim söyledi Peréz?)”
Gelen adamın sırıtarak konuşmasıyla küçük kız gözlerini babasına dikti, ondan bir hareketlilik bekliyordu. Tıpkı babasının ona zamanında verdiği önemli öğütlerdeki gibi...
“У нас была договоренность, Волков, ты не можешь ее нарушать. (Bir anlaşma yapmıştık seninle Volkov, o anlaşmayı bozamazsın.)”
Küçük kız bakışlarını annesine çevirdi. Annesinin mavi gözlerinden yaşlar süzülüyordu; tıpkı soğuk bir viski bardağının dışından süzülen damlalar gibi.
“Перес, ты заключил сделку не с тем человеком. (Anlaşmayı yanlış kişiyle yaptın Peréz.)”
Minik kız korku içinde olanları izliyordu. Yeni gelen adamın bakışları, annesini tutan adama döndü. Venenia meraklı gözlerle adamı incelerken, adamın yaptığı ufak bir göz hareketi dikkatini çekti.
BAM!
Bir ses yankılandı evde.
“¡ESMARELDA!”
Babasının bağırışı tüm evi inletirken, yere yığılan kadın kanlar içerisindeydi. Minik Venenia yerde yatan annesine bakakalmıştı. Korkudan elini sıkıca ağzına kapattı.
“Я облегчу вашу боль. (Acını hafifleteceğim.)”
Bir ses daha yükseldi; bu sefer yere yığılan babası oldu. Minik Venenia bir anda tüm ailesini kaybetmişti. Hem de gözlerinin önünde... Adam, elindeki silahı hiçbir şey olmamış gibi beline geri koydu. Venenia, adamların kapıdan çıkışını buz kesmiş bir halde izledi. Geride sadece o kalmıştı işte; ne annesi vardı artık ne de babası. Bir tek kendisi...
Dışarıdan araba sesleri duyuluyordu; gidiyorlardı. Arkalarında tamamen yıkılmış bir aile bırakarak uzaklaşıyordu gidenler. Venenia yavaşça merdivenlerden aşağı indi.
Zaman durmuş gibiydi.
Küçük Venenia, anne ve babasının cansız bedenlerinin arasında, odanın tam ortasında kalakalmıştı. Ne ağlayabiliyor ne de hareket edebiliyordu. Evin içine çöken o ağır ölüm sessizliği, kulaklarında sağır edici bir çınlamaya dönüşmüştü. Az önce barut kokuşan o salon, şimdi sadece buz gibi bir kimsesizlikle doluydu.
Kapı açıktı, dışarıdaki rüzgar koridorda uğulduyordu ama Venenia yerinden kıpıramadı. Gitmedi. Korku, yerini yavaşça hissizliğe bırakırken, küçük kız anne ve babasının ortasına oturdu ve dizlerini göğsüne doğru çekti. Bakışlarını, duvardaki o tanıdık gölgelere dikti.