4. Bölüm Zelzele

İnsanlar çok korkunçtu, herkes birbirine zehrini salarken yarın hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorlardı hayatlarına.
Ben böyle değildim, hiç olmayı istemedim. Gururumu yediremediğim olaylara uzatılmayan elleri boynuma yılan gibi dolayamazdım.
Yanımda beden hissettiğimde gözlerimi açtım, bakışlarım kadın hemşireye kaydı; beyaz bir sıvıyı seruma enjekte ediyordu.
Ona baktığımı görünce bakışlarını bana çevirdi: “Ağrınız var mı?” Cevap vermeyince tekrar seruma döndü.
“Durumunuz iyiye gidiyor, öğlene doğru taburcu olabilirsiniz.” dedi. Beyaz maskesinin ardında işi bitmiş olacak ki iğneyi serumdan çıkarıp odadan çıktı.
Göz kapaklarımda olan ağrı gözlerimi karanlığa teslim ediyordu.
İçimdeki ağrıyı tüm uzuvlarımda hissediyorum. Odaya göz gezdirdiğimde güneş yeni doğduğunu belli ediyordu. Kaç gündür hastanede olduğum hakkında hiçbir fikrim yoktu. Başımdan geçen olaylar bir an gözümün önüne geldi, polis... bana çarpmıştı.
Bir an sanki zihnimdeki cümleleri duymuş gibi sürgülü kapı açıldığında içeriye o adam girdi, mavi gözleri direkt beni bulduğunda kumral saçlarını dağınık bir şekilde bırakmıştı. Üzerine lacivert sweatshirt ve mavi bir bol pantolon giymişti, rahat bir görünüm elde etmişti.
Adımlarını bana doğru yöneltti: “Bugün taburcu olacak mışsın dedi doktor." Temas kurduğum gözlerle cevabını başımı hafifçe sallayıp onayladım.
“Ağrın var mı?” dedi bu kez.
“Hayır.” dedikten sonra gözlerimi oynadığım ellerime odaklandım, hastanede kaç gün kaldığımı bilmiyorum ama neredeyse her gün beni ziyaret ettiğine yemin edebilirdim.
Kazada fiziksel olarak ona zarar gelmemiş olsa da ruhsal olarak kötü olabilirdi. Yoğun bakışlarını bedenimde hissederken yüzümü ona doğru çevirdim.
“İyi misin?” dedim.
Şaşkın bir edayla kaldı.
“İyiyim?” dedi, sanki soru sorarcasına.
“Benim yüzümden çok şey yaşadın ve üstüne üstlük bana yardım ediyorsun. Sana bu iyiliğini nasıl ödeyeceğim?” Minnet dolu sözlerimi duyduğunda hafifçe tebessüm ederek:
“Ben bir polisim Anaz, insanlara yardım etmek görevim. Hem tek sen suçlu değilsin, bunu çıkar aklından.”
Lafını bitirdikten sonra penceredeki manzaraya döndü, aramıza sessizlik çökmüştü.
İçimdeki kaosun sesleri yükseliyordu. Çok yaşamaya değer bir şey yoktu ama hep bir şeyler bulmak için bir dala tutunmak isterdik, yazılı kanun gibi.
Manzarayı izlerken ona adını sormayı unuttuğumu hatırladım.
“Acaba adınız nedir?” dedim kısık çıkan sesimle.
“Sonat... Sonat Karahan.” dedi dik ve sert duruşuyla.
Birden kapı hızla açıldığında içeriye Sonat’ı çağıran adam girdi, adamın yüzüne çin kaçmış gibiydi, hızla kapıyı kapatıp kapının önüne siper oldu.
“Konserim, o deli kadın yine bizi takip etmiş.” dedi sesindeki yarı alaylı yarı korkulu ifadeyle. Sonat bıkmış bir ifadeyle derin nefes verdi.
“Bunu engelleyemedin mi Barış?” Adının Barış olduğunu öğrendiğim adam, Sonat’a sabır bakışı atarak:
“Sizce o canavar kadını nasıl engelleyebilirim?”
Derin düşüncelere dalmış gibi durduğuna, aklına travması gelmiş gibi hafifçe irkildi ve komik şekilde konuştu:
“Size takıntı yapmış halde, sizin sayenizde bana da takıntı yaptı.”
“Görmezden gel o zaman Barış!” diye çıkıştı Sonat. Çok komiklerdi, dışarıdan biri bunları görse soğuk veya demir sanırlardı. Birdenbire gülmeye başlayınca ikisi de aynı anda bana baktılar ve aynı anda “komik mi?” diye çıkışınca daha da güldüm, gözlerimdeki yaşı silip yeniden sustuğumda gülmemek için dudaklarımı dişlerimin arasına geçirdim. Sonat Tanrı’dan sabır dilerken Barış ona bir şeyler anlatıyordu. Sonra Barış beni konuya dahil edip takıntılı olan kadının onlara yaşadığı trajedi ama bir o kadar komik anılarını anlattılar. Güldükçe güldüm. Sonat o garip anıları hatırlamak için kaç kere Barış’ı komik bir şekilde uyardıysa da Barış onu dinlemeyip anlatmaya devam ediyordu. Sonra fark ettim ki uzun zaman sonra ilk kez bu kadar uzun gülmüştüm.

⫘⫘⫘

“Son işlem olarak imzalar kaldı, onları tamamladığınızda çıkış işlemlerinizi verebilirsiniz, tekrardan geçmiş olsun.” dedi Doktor, ardından yanında duran birkaç hemşireyle dışarı çıktı.
“Ben imzaları hallediyorum, sen de yavaştan hazırlanmaya başlarsın, sonra Barış seni eve bırakır.”
“Tamam o halde.”
Ardından odadan çıktı.
Uzun zamandır sedyede yatan bedenimi kendimi zorlayarak ayaklarımı zemine koydum, uyuşan bacaklarım sendelememe sebep olurken sedyeyi tutarak alışmaya çalıştım, keşke arada ayağa kalksaydım böyle zorlanmazdım diye söylendim içimden.
Bir an eve gidip duş almak için can atıyordum.
Zor olsa da uyuşan ayaklarıma rağmen alışmıştım. Kapı tıklama sesi geldiğinde “gel,” diye söyleyince içeriye Barış girdi, kahverengi gözleriyle beni bulduğunda gülümsedi, kısa sürede tanışmamıza rağmen hemen kaynaşmıştık, mizahı anlayışı çok eğlenceliydi.
“Sonat kalan işleri halletmiş, seni evine bırakmamı söyledi, karakolda işleri varmış, bu arada hazır mısın?”
Onaylayan ses çıkarınca kolumun arasına girip yürüme yardımcı oldu. Dışarı çıkınca kasıp kavuran güneş tepemizdeydi, gözlerimi kısarak kendimi vampirler gibi hissettim. Siyah bir Audi arabaya doğru yürüdük.
“Woowww araba çok güzel.” Barış hafifçe gülümseyerek beni ön yolcu koltuğunun arabasının kapısını benim için açtığında teşekkür ederek bindim kapıyı ardımdan kapatarak, kendisi ise sürücü koltuğuna geçti.
Arabayı çalıştırdığında açık otoparktan çıktı, dönüş alarak ana yola çıktı.
“Ekrana evinin konumunu girer misin?”
Bekletmeden arabasının ekranına hafifçe eğilerek evin konumunu girdim.
32 dakikalık yol gösteriyordu, o sırada koltuğa geri yaslandım, arabanın içinde hafif bir müzik etrafa yayıldı. Başımı cama yaslarken bileğimi çeneme yasladım.
“Ee anlat bakalım,” bakışlarımı Barış’a çevirince kaç saniye yüzüme bakıp tekrar yola döndü.
“Neyi anlatmamı istersin?”
“Bilmem,” biraz düşündükten sonra “okuyor musun?” diye sordu.
“Evet, psikoloji okuyorum, 3. sınıfım.”
“Vay be aferin sana, ailen gurur duyuyor olmalı.”
Ailen gurur duyuyor olmalı ,zihnimde yankılandı bir süre gerçekten yaşasalardı gurur duyuyor olurlar mıydı?
“Neden sessizleştin, yoksa o bölümü okumama karşılar mı?” diye sordu masumca, içindeki yarayı sızlatıyor olsa da sonuçta bilmiyordu, herkes gibi.
“Onlar hayatta değiller.”
Özür dilerim, bilmiyordum.
Alıştığım nakaratları tekrarlarken
“Özür dilerim, bilmiyordum.”
Kusura bakma gerçekten
“Kusura bakma gerçekten.” dedi mahcup ifadeyle.
“Sorun değil Barış.” dedim hafifçe gülümseyerek
Barış kendi kendine küfrederken ona gerçekten sorun olmadığını anlatmaya çalışmıştım. Bir süre sessizlik aramıza hâkim oldu, sonra Barış komik anılarını anlattı, havadaki gerginliği azaltmak için, başardı da...
Eve bir şekilde yetiştikten sonra inmeden:
“Anaz,” diye seslendi. Ona döndüğümde aklımın ucundan bile geçmeyen telefonum elinde duruyordu.
“Bu telefonun.”
Elinden alarak teşekkür ettim, ardından kartını çıkarıp bana uzattı.
“Eğer bir şeye ihtiyacın olursa çekinmeden ara lütfen.”
Elindeki kartı ellerimin arasına aldım.
“Her için çok teşekkür ederim Barış, lütfen yardımcı olabileceğim bir şey olursa aynı şekilde siz de söyleyebilirsiniz. Görüşürüz.”
“Görüşürüz.” dedi.
Ardından arabadan yavaşça indim, yardım etmek istediğini söyledi fakat reddettim, benim için çok şey yapmışlardı, daha fazla yormak istemiyordum.
Araba yavaşça gittiğinde ,gözden kaybolana kadar bekledim ardından ben de eve doğru yürümeye başladım.