1. Bölüm İçimdeki Yağmur

Anaz Saran
2027 Mart

Yelkovaninin akrebin zehirli bir fare gibi kovalıyordu hayatının anlamınıni bulmak için kaybolmuştum birçok insan gibi...
Ayın loş ışıkğı koca pencerenin arkasindan sızarak içeri giyordu , önümdeki ahşap masaya değmeden eksik bedenimi sarmaladim zayıf bedenim geniş mavi kazağın içinde kayboluyordu siyah şortunun çıplak dizlerimi ortaya çıkarmasıyla çenemi yasladım,bu kadar çok düşünmek korkunçtu. Gördüğüm rüyanın etkisinde kalmıştım , rüyalar ne kadar gerçekti? Bilinç altı mıydı yoksa beynimizin şüphelendiği sorularının ilizyonu mu? kafamın içindeki cevapsız sorular beni boğuyordu .Kollarımı kendimi korumak istercesine daha sıkı sardım elimdeki viski şişeni kavrayan elim dahada gevşedi.
Karanlık odadaki guguklu saatin bir sağa bir sola yatmasını işitiyordum rahatsız edici sandelyenin üstünde ayaklarımı bedenime çekmiş saatin çıkardığı sesleri derime kazıyordum ,bir karar vermem konusunda zihnimi bulanıklaştırıyordu , elimdeki viski şişesi bedenimi mayos haline getirmek için çabalıyordu ama aklım yılardır o soruya takılmıştı "Bu bir kaza mıydı?" Ailemi bilerekten mi öldürmüşlerdi.
Aklım soruların cevabını alamayınca yılan gibi zihnimi tehtit ediyordu gördüğüm rüya diğerlerin aksine daha fazla etkisinde kalmıştım, nefesimi ciğerlerime doldurma cam çiğnemek gibiydi , viskinin sarhoş etkisi uzun sürsede işe yaramıştı. İnsan bildiklerinin arkasına sığınmak zorunda hiserderdi hep, evrenin ana yasası gibi benim sığınacak yerim kalmamıştı insanları çözmek için piskoloji okuyordum yada sadece kendimi kanıyordum öyle sanıyordum, bilmiyorum ama bildiğim tek şey insanlara odaklanırken kendimi unutmuşum .. Bulanmış zihmin, ne yapacaktım? Ani diklenmemle Viskiyi sertçe masaya yatırıldım dibinde kalanlar masanın üstüne günahkar kanı gibi yayıldı, serçe ayağa kalktığımda bedeninin buna hazır olamamış dan başım döndü sandalyenin pervazina yaslandi elim , dışarı çıkmam gerekiyor içimdeki ses bunu direndiriyordu. Karanlık geriş koridora attım bedenimi bacaklarım âdeta işkence çekiyormuş gibi sürünüyordu.
Salonun sonundaki çıkışa yönlendim vestiyerdeki montunu kolarimdan benime geçirdim altında kalan koyu kahverengi saçlarımı dışarı savurdum ,
siyah botlarımı giyip hızla kapıyı açtığım an havanın yumuşak esintisi tenimle buluştu altımdaki kısa siyah şort havanın yumuşak esintisini daha iyi hissetmeme sebep oluyordu merdivenlerin pervazindan yardım alarak dışarı attım kendimi, sokaklardaki lambalar simetri şekilde düzgünce dizilmiş loş ışık saçıyordu, binaların güzelliğiyle örtülmüş sokakta yürürken nereye gitigimi bile bilmiyordum sadece nefes almaya ihtiyacım olduğunu hissettim. Ruhumu çözmek insanları çözmekten daha zordu..
Ilık hava birdenbire ruh hali değişmiş gibi sert esmeye başladı montumu kendime dahada sardım , yan sokağa döndüm karanlık olan gece sanki daha bulamamışti çisenti yağmur tüm sokakları ağırlıyordu . Ana meydana çıktığımda dahada yürüdüm viskinin yaratığı sarhoşluk ayaklarındaki kontrolü elimden alıyor sarsak sarsak yürümeme neden oluyordu yağmurun damlaları dahada ağırlaşıyordu , ruhuma çöken ağırlık geri gelmişti, gerçi ne zaman gitmişti ki.
Son model arabaların hızlı şekilde yanından geçmesi nefesimden daha yakın hisettiyordu , bedenim kontrolsüzce titrerken nefes alış verişlerim düzensizdi
yaya gecidini gördüğümde içimdeki ses karşıya geçmemi emretti teslim olmuş bedenimi yönlendirmesine izin verdim duygularmın hislerini unutum artık herşey bulanık geliyordu net olan tek ses korna sesiydi kafamı sola çevirdigimde yüzüme aşılayan farlarlar irisimi yakarcasına parıldıyordu durması imkansız gibi geliyordu , koşmam gerekti neden yapamıyordum korkuyu unutmuştum kornanin sesi gittikçe yükseliyor sesler bulanıklıklasiyordu ölümü Azrail in kollarında bekliyor gibiydim, sertce bedenime çarpan araba vücudumu yere sermişti acının midemdemde hisetmistim acıyla inlememim ugrultusu bile bulanıktı ,bedenime yabancı eler beni dürtüyor hiç duymadigim bir ses uzakalardan geliyordu önümde eğilen geç adama baktım yüzünde dikilmiş endişe mavi gözlerine kazılmış gibiydi. "İyi m-misiniz, beni duyormusun?" Etrafımdaki ugurtular ruhumu benimden koparıyordu , karanlık beni içine çekmeden hatırladığım tek şey yabancı elerin benimi kaldırmasını hissettiğimdi, karanlıkğı ilk defa bu kadar güçlü hissetmiştim bu uyku değildi. Sonsuzluğun kısa sürede bitmesi Tanrının cezası gibiydi ailemin kaderini uzun süreden sonra ben mi yaşayacaktim sarıya çalan gözlerim usulca kapandı aralıklı olan kapılar kapandı gerçeklik ile iletişimim kesildi geriye sadece karanlık kaldı.