Bölümler 1Şu an: 1. Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Krallığın sıradan bir sabahıydı. Sokaklar her zamanki gibi kalabalık, dükkânlar açıktı. İnsanlar günlük telaşlarının peşinde koşuyor, çocuklar okullarına yetişmeye çalışıyordu. Gökyüzünde tek bir bulut bile yoktu.
Her şey olması gerektiği gibiydi.
Ta ki saat tam sekizi gösterene kadar.
Okulun geniş koridorları her zamanki gürültüsüyle doluydu. Birbirine seslenen öğrenciler, sınıflarına yetişmeye çalışanlar ve dolaplarının önünde sohbet eden arkadaş grupları...
İlk dersin başlamasına yalnızca birkaç dakika kalmıştı.
Nora, sınıfın kapısının yanında arkadaşının anlattıklarını dinliyordu. Bir yandan çantasından defterini çıkarmaya çalışıyor, bir yandan da konuşmayı kaçırmamaya uğraşıyordu.
"Sonra ne oldu?" diye sordu merakla.
"Sonrasını ben de bilmiyorum. Kız bir anda ortadan kaybolmuş."
Nora güldü.
"Sen de her duyduğuna inanıyorsun."
"İnanmıyorum, sadece anlatıyorum."
Koridorun diğer ucunda Jane, kütüphaneden aldığı kitabı çantasına yerleştiriyordu. Zil çalmadan önce sınıfa geçmek istiyordu. Kalabalıktan pek hoşlanmazdı ve koridorların boş olduğu birkaç dakikayı değerlendirmeyi severdi.
Zoe ise merdivenlerin başında iki arkadaşıyla konuşuyordu. Bir şey anlatırken ellerini kullanıyor, karşısındakilerin gülmesine neden oluyordu.
Tam o sırada koridorun girişinden bir kız göründü.
İris.
Okulun yeni öğrencisi değildi. Fakat okulda herkesle yakınlık kuran biri de sayılmazdı. Kendi hâlinde takılmayı tercih eder, istemediği bir konuşmanın içinde bulunmaktan hoşlanmazdı.
Omzundaki çantasını düzelterek koridorda ilerledi.
O sırada zil çaldı.
Öğrenciler sınıflarına dağılırken okulun hoparlöründen bir duyuru yapıldı:
"Öğrencilerimizin dikkatine. Bugün son dersin ardından bütün öğrencilerin konferans salonunda bulunması gerekmektedir. Katılım zorunludur."
Koridordaki konuşmalar yeniden başladı.
İris başını kaldırıp hoparlöre baktı.
"Harika. Bir de toplantı çıktı."
Yanından geçen bir öğrenci ona dönüp baktı.
İris hiçbir şey olmamış gibi sınıfına girdi.
O günün diğer günlerden farklı olacağını henüz kimse bilmiyordu.
Çünkü konferans salonundaki toplantı, okul yönetiminin düşündüğünden çok daha fazlasına dönüşecekti.
İris sınıfa girdiğinde sınıftaki öğrenciler ona ölü görmüş gibi bakıyordu. İris, bu bakışlara aldırış etmeden yerine geçti.
Öğretmen sınıfa girdiğinde herkes sustu.
— Ooo, İris! Bugün okula erken gelmeyi düşünmüş. Ne kadar acayip!
İris başını kaldırıp öğretmenine baktı.
— Hocam, size saygısızlık yapmak istemiyorum. Lütfen siz derse başlayın.
Sınıfta birkaç kişi kıkırdadı. Öğretmen ise başını iki yana sallayarak masasına geçti.
Okul çıkışında, bahçenin tam ortasında garip bir adam bekliyordu.
Öğrenciler yanından geçip giderken adam kimseye aldırış etmiyordu. Ta ki Jane okul binasından çıkana kadar...
Adam gözlerini doğrudan Jane'e dikti.
— Hey, Jane!
Jane olduğu yerde durdu. Sesin kendisine geldiğinden emin olmak için etrafına baktı.
— Sakin ol. Seni korkutmak istemiyorum. Beni tanımadığını biliyorum ama ben sizi çok yakından tanıyorum.
Jane kaşlarını çattı.
— Sizi derken? Ayrıca beni nereden tanıyorsun?
— Diğerlerini bul. O zaman her şeyi açıklayacağım.
— Diğerleri kim? Sapık mısın sen?
Adam, Jane'in tepkisine aldırmadan cebinden dört fotoğraf çıkardı.
Fotoğraflardan birini Jane'e uzattı.
— Fotoğraflardaki diğer üç kişiyi bul. Dördünüz bir araya geldiğinizde sizi yanıma çağıracağım. O zaman her şeyi anlatacağım.
Jane fotoğraflara baktı.
Karşısında üç yabancı kızın fotoğrafı vardı.
Ama adamın söyledikleri aklından çıkmıyordu.
Dördünüz bir araya geldiğinizde...
Jane’in parmakları fotoğrafları tutarken hafifçe titriyordu. Hızla kalabalıklaşan okul bahçesinde etrafına akın eden öğrencilerin gürültüsü bir an için kulaklarında uğultuya dönüştü. Adam çoktan kalabalığın arasına karışıp izini kaybettirmişti; arkasından seslenmek ya da koşmak imkânsızdı.
Derin bir nefes alarak fotoğraflara tekrar baktı.
Kâğıtların üzerindeki yüzler yabancı değildi. Biri, merdivenlerde neşeyle arkadaşlarına bir şeyler anlatırken gördüğü Zoe’ydi. Diğeri, koridorda ders notlarını karıştırırken göz göze geldiği Nora… Ve sonuncusu, bugün sınıfa girdiğinde herkesin ölü görmüş gibi baktığı, o mesafeli ve soğuk duruşuyla dikkat çeken İris.
Dördü de bu okuldaydı, aynı havayı soluyorlardı ancak yolları daha önce hiç kesişmemişti.
Adamın *"Dördünüz bir araya geldiğinizde..."* cümlesi zihninde yankılanıp duruyordu. Ne saçmalık ama! Onu tanımıyordu bile. Belki de akıl sağlığı yerinde olmayan biriydi ya da aptalca bir şaka… Fakat adamın gözlerindeki o ürkütücü ciddiyet, bunun sıradan bir şaka olmadığını fısıldıyordu.
Tam o sırada okulun hoparlöründen yankılanan tiz bir ses, düşüncelerini böldü:
*"Öğrencilerin dikkatine. Konferans salonundaki toplantı başlamak üzere. Lütfen yerlerinizi alınız."*
Jane, fotoğrafları hızla montunun cebine tıktı. Kalbi göğüs kafesini zorluyormuş gibi hızla çarpıyordu. İçindeki huzursuzluk hissi, yaklaşan o toplantının gizemiyle birleştiğinde adımları kendiliğinden konferans salonuna doğru yöneldi.
Salonun büyük ahşap kapılarından içeri giren öğrenciler uğultulu bir nehir gibi merdivenlere akın ediyordu. Jane, loş ışıkla aydınlatılan salona adım attığında gözleriyle etrafı taramaya başladı.
En arka sıra boştu ama onun gözü orta sıralarda, birbirine yabancı ama kaderleri birleşmek üzere olan üç kızın üzerindeydi.
Nora, koridorun duvarına yaslanmış gibi gergin bir şekilde etrafa bakınıyordu. Zoe, iki sıra önde arkadaşıyla fısıldaşıyordu. Ve İris... İris en köşedeki koltuğa oturmuş, ne etraftakilerle ilgileniyor ne de yaklaşan toplantıyı umursuyordu. Sadece pencereden dışarıdaki karanlık gökyüzünü izliyordu.
Jane, cebindeki fotoğrafların ağırlığını yeniden hissetti.
Yavaş adımlarla ilerledi ve aralarındaki mesafeyi kapatmaya başladı. Henüz ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu ama içerideki havanın, birazdan başlayacak şeylerin sadece bir okul toplantısından ibaret olmayacağını sezebiliyordu.
Salonun ağır demir kapıları arkalarından yavaşça kapandı.
Ve ışıklar ani bir hamleyle söndü.Salondaki uğultu, ışıkların sönmesiyle birlikte bir anda kesildi; ardından onlarca öğrenciden yükselen tedirgin bir fısıltı dalgası odayı kapladı.
"Neler oluyor? Elektrikler mi kesildi?" diye sordu ön sıralardan endişeli bir ses.
Jane ellerini koltuğun tahta kenarlarına sıkıca bastırdı. Karanlık, üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü ama dikkati odanın karanlığında değil, cebindeki fotoğrafların yarattığı tuhaf ağırlıktaydı. Sanki kâğıt parçaları değil, küçük birer kor parçası taşıyordu.
Ansızın, salonun tavanındaki normal aydınlatmalar yerine, sahnenin ortasından yükselen unutturucu derecede parlak, mavi ve yeşilimsi garip bir ışık hüzmesi odayı aydınlattı. Bu sıradan bir elektrik arızası değildi. Havada hem kavurucu bir sıcaklık dalgası hem de tenleri ürperten buz gibi bir rüzgâr aynı anda esiyordu. Statik elektrik, herkesin saç tellerini havaya kaldırmaya yetecek kadar yoğundu.
Sahnenin ortasında kimse yoktu ama havanın bizzat kendisi bükülüyor gibiydi.
Ve o an, salondaki yüzlerce öğrencinin sanki aynı anda derin bir uykuya dalmış gibi donakaldığı fark edildi. Kimse kıpırdamıyor, kimse nefes almıyordu. Zaman adeta durmuştu.
Sadece dört kişi hariç.
Nora, oturduğu sıradan gayriihtiyari ayağa kalktı. Kalbi göğüs kafesini dövüyordu. Zoe soluk soluğa etrafına bakınırken, İris ise o mesafeli ve soğuk duruşunu bir kenara bırakıp ilk kez gözlerinde gerçek bir şaşkınlıkla başını kaldırmıştı.
Ve Jane... Cebindeki fotoğrafların çağrısına karşı koyamayarak sırasından çıktı.
Dördü de birbirlerinden habersiz ama aynı görünmez iplerle çekiliyormuş gibi salonun orta koridorunda, birbirlerinin tam karşısında durdular. Dört yabancı kız, aralarındaki buz kütlesini eriten o tuhaf enerjiyle ilk kez göz göze geldi.
Ortalıkta çıt çıkmıyordu. Sadece havada asılı duran o elementel uğultu vardı.
İris, kısık ve gergin bir sesle sessizliği bozdu:
"Siz de... o adamla karşılaştınız, değil mi?"
Nora, tuttuğu nefesini yavaşça bırakırken başını salladı. Montunun cebinden aceleyle çıkardığı buruşuk fotoğrafı titreyen parmaklarıyla havaya kaldırdı.
"Benim de karşıma çıktı," dedi sesi hafifçe titreyerek. "Bahçeden çıkarken... Bana bunu uzattı ve kayboldu."
Zoe, yüzündeki o neşeli ve rahat ifadenin tamamen silindiği bir yüz ifadesiyle cebinden kendi fotoğrafını çıkardı. "Bana da... Az önce kütüphanenin koridorunda yaklaştı. Aklımı oynattığımı sanıyordum."
İris, diğer kızların ellerindeki fotoğraflara baktı. Kendi yüzünün baskılı olduğu kâğıda dokunurken, o mesafeli ve soğuk duruşu yerini derin bir kavrayışa bırakmıştı.
"Demek yalnız değilmişim," diye fısıldadı İris. "Bana da okulun arkasındaki sokakta yaklaştı. *'Dördünüz bir araya geldiğinizde her şeyi öğreneceksiniz'* dedi."
Jane, dördünün de elindeki fotoğrafların birbirini tamamladığını gördü. Zihnindeki tüm mantık süzgeçleri devreden çıkmıştı; bu artık ne bir tesadüf ne de kötü bir şakaydı. Görünmez bir el, onları bu salonda, bu karanlıkta bilerek ve isteyerek bir araya getirmişti.
Tam o sırada, sahnenin ortasındaki o tuhaf ışık hüzmesi şiddetlendi.
Havadaki statik elektrik o kadar yoğunlaşmıştı ki, kızların teninde karıncalanmalar baş gösterdi. Salonun havası bir anda değişti; Nora’nın etrafında kavurucu bir sıcaklık dalgası eserken, Jane’in saç telleri buz kesen bir rüzgârla havalandı. Zoe ve İris de bu elementel değişimin eşiğinde olduklarını, damarlarında dolaşan o yabancı ve güçlü enerjiyi hissettiler.
Ve salonun tavanından, sanki duvardaki taşların arasından süzülüp gelen derin, yankılı bir ses yükseldi:
*"Zamanı geldi. Denge sarsılıyor. Ve elementler... nihayet uyanıyor."*
Salondaki donmuş yüzlerce öğrencinin arasında hafif bir kıpırtı oldu; rüya gibi geçen o zaman durması hali yavaş yavaş çözülmeye başlamıştı. Zamana karşı yarışıyorlardı.
Zoe, etraftaki öğrencilerin uyanmak üzere olduğunu fark edip panikle diğerlerine baktı:
"Şimdi ne yapacağız? Birazdan herkes kendine gelecek!"
İris, sahnenin ortasındaki o büyüleyici ve tehlikeli ışığa doğru kararlı bir adım attı. Gözlerinde artık korkudan eser yoktu; aksine uzun süredir aradığı bir cevaba ulaşmanın verdiği o cesur parıltı vardı.
"Geri dönüşü yok," dedi İris, sesi salondaki uğultunun arasında net bir şekilde yankılanarak. "Ya buradan kaçacağız... ya da o adamın bize anlatmasını beklediği gerçeğin içine adımı atacağız."
İris’in bu cesur kararıyla birlikte, sahnedeki o gizemli ışık hüzmesi adeta çağrıya yanıt verir gibi şiddetlendi. Sadece bir saniyeliğine, salondaki hava tamamen değişti; her kızın damarlarında, kendi özüne ait o uyuyan güç ilk kez uyanmaya ve dışarı taşmaya başladı.
İris’in bakışlarında ani bir parıltı belirdi; damarlarında dolaşan **ateşin** o kavurucu sıcaklığı, sanki parmak uçlarında küçük kıvılcımlar dans ettiriyormuş gibi içini ısıttı. Korku, yerini tamamen hırslı bir meraka bıraktı.
O sırada Nora’nın ayaklarının altındaki zemin, tahta döşeme bile olsa hafifçe titredi. **Toprak** elementinin o köklü ve sarsılmaz gücü, Nora'ya adeta yere sağlam basmasını, hiçbir şeyden korkmamasını fısıldıyordu. Bedenini saran güven duygusuyla omuzları dikleşti.
Zoe’nin etrafında ise görünmez bir rüzgâr tüneli oluştu. **Hava** elementinin hafifliği ve akışkanlığı ruhunu doldururken, saç telleri havalandı; sanki yerçekimi Zoe için geçici olarak ortadan kalkmıştı.
Ve Jane... Avuç içlerinde aniden beliren o serin, akışkan dalgalanma **su** elementinin uyanışını müjdeledi. Kalbindeki tüm o panik ve karmaşa, suyun sakinleştirici ama bir o kadar da derin gücüyle yerini buz gibi bir netliğe bıraktı.
Dördü de birbirine baktı. Artık sadece okulun koridorlarında yolları kesişmiş dört yabancı değillerdi; her biri elementlerin kaderiyle mühürlenmiş birer seçilmişti.
İris bir an bile tereddüt etmeden sahnenin basamaklarına doğru ilk adımı attı. Diğerleri de arkasından geliyordu. Tam o sırada, arkalarındaki yüzlerce öğrenci derin bir nefes alarak gözlerini kırpıştırdı; zaman donmuş halinden çıkıp normale dönmeye başladı.
Ancak artık çok geç idi.
Öğrenciler şaşkınlıkla etrafa bakınırken, konferans salonunun tahta kapıları gürültüyle açıldı ve içerideki o dört kız, sahnenin merkezindeki ışık bükülmesinin içine doğru adım atarak gözden kayboldu.
Salon yeniden normale döndüğünde, ortalıkta ne o tuhaf ışık ne de İris, Nora, Zoe ve Jane vardı.
Sadece arkalarında bıraktıkları o boş koltuklar ve havada hâlâ silinmemiş olan hafif bir element kokusu kalmıştı.
Zaman ve mekân kavramı, o ışık bükülmesinin içine adım attıkları anda adeta eriyip gitti.
Gözlerini açtıklarında onları karşılayan şey, ne okulun ahşap zeminli konferans salonu ne de gürültüyle uyanan öğrencilerin şaşkın bakışlarıydı. Dört kız kendilerini, duvarlarından mavi ve yeşilimsi kristallerin sızdığı, devasa ve antik bir taş salonun ortasında buldular. Havada keskin bir ozon kokusu, nemli toprak kokusu, okyanus tuzu ve hafif bir duman esintisi aynı anda dans ediyordu.
Salonun ortasında, ayaklarının bastığı yerin hemen altında devasa bir mühür parlıyordu. Mühür dört eşit parçaya bölünmüştü; her parça bir elementi simgeleyen simgelerle işlenmişti: Alev, yaprak, rüzgâr damlası ve dalga.
Şok etkisiyle bir süre hiçbiri konuşamadı. İlk toparlanan Zoe oldu. Etrafındaki görünmez hava akımının hızı yavaşlamış, yerini tenini okşayan hafif bir esintiye bırakmıştı. Gözleri kocaman açılmış halde devasa salonu incelerken ellerini kollarına sardı.
"Burası... neresi böyle?" dedi sesi taş duvarlarda yankılanarak. "Google haritalarında kesinlikle böyle bir yer yok."
Nora ise diz çökmüş, parmak uçlarını taş zemine bastırmıştı. Toprak elementinin ona bahşettiği o derin bağ sayesinde, buradaki taşların milyonlarca yıllık bir tarihe sahip olduğunu, yerin altındaki köklerin adeta kendileriyle konuştuğunu hissedebiliyordu. Başını kaldırıp arkadaşlarına baktı.
"Burası normal bir yer değil," dedi Nora, sesindeki o sarsılmaz sakinlikle. "Toprak... sanki bizim burada olmamıza tepki veriyor. Derinlerden gelen bir nabız gibi atıyor."
Jane, avuç içlerinde hâlâ hafifçe parıldayan su damlalarına bakıyordu. Korku, yerini yavaş yavaş merak ve kabullenişe bırakmıştı. Su elementinin getirdiği o akışkan sezgiyle, kalbinin atışlarını ve etraftaki nem dengesini kusursuz bir şekilde hissedebiliyordu.
"O adam," diye mırıldandı Jane, gözlerini odanın karanlık köşelerinden ayırmadan. "Bizi buraya getireceğini biliyordu. *'Dördünüz bir araya geldiğinizde'* derken bunu kastetmiş olmalı."
Gözler en sonunda İris’e çevrildi.
İris, avucunun içinde kibrit çöpü kadar bile olmayan ama iradesiyle kontrol ettiği parlak bir kıvılcımı oynatıyordu. Ateş elementi, onun içindeki o asi ve cesur ruhla kusursuz bir uyum sağlamıştı. Kıvılcım, İris'in parmaklarının arasında dans ederken yüzüne yansıyan turuncu ışık gözlerindeki kararlılığı daha da belirginleştiriyordu.
"Korkmak için çok geç," dedi İris, sesi o geniş ve sessiz salonda bir emir gibi yankılandı. "Bize bir oyun oynanıyor ya da hayatımızın en büyük gerçeğiyle yüzleşmek üzereyiz. Her iki ihtimalde de buradan çıkışın tek bir yolu var: İleriye gitmek."
Tam o sırada, salonun en ucunda, yüksek ve ağır işlemeli devasa taş kapıların üzerinde yanan meşaleler kendiliğinden, sırayla parlamaya başladı. Ateşten bir dalga gibi hızla yayılan aydınlık, salonun en ücra köşelerini bile gün yüzüne çıkardı.
Ve kapıların ortasında, okul bahçesinde o fotoğrafları uzatan o gizemli adam belirdi. Yüzünde ne bir tebessüm ne de bir şaşkınlık vardı; sadece görevini tamamlamış birinin huzurlu ifadesi hakimdi.
Adam ellerini önünde birleştirerek onlara doğru ağır adımlarla yürümeye başladı.
"Hoş geldiniz, seçilmişler," dedi adam, sesi odadaki herkesin ruhuna işleyecek kadar derin ve yankılıydı. "Kayıp çağın dengesini yeniden kuracak olan dört nefes... Nihayet bir aradasınız."
Adamın kubbede yankılanan *"Seçilmişler"* kelimesi salonda sessiz bir yankı bırakırken, İris’in gözlerinde aniden tehlikeli bir öfke parladı. Diğer üç kız şok içinde adama bakarken, İris yüzünü buruşturarak kollarını göğsünde sıkıca kavuşturdu; omuzlarındaki o dik ve huysuz duruşu her halinden belliyordu.
"Seçilmiş mi?" diye alayla pürüssüz bir sesle araya girdi İris. Sesindeki o kavgacı ve keskin ton, odadaki gerginliği bir anda tırmandırdı. "Bana bak, dayı; emekli olma yaşın gelmiş,masal anlatacaksan başka kapıya. Kimsenin seçildiği falan yok. Beni bu saçmalığın içine hangi hakla çektiyseniz, derhal o kapıyı açın ve defolup gitmeme izin verin. Yoksa o yaktığın meşaleleri senin aklına tek tek sokarım."
Nora, İris’in bu sert çıkışı karşısında irkilerek ona doğru baktı. Zoe ise gözlerini devirip sessizce fısıldadı: "Tamam, kesinlikle normal bir okul gezisinde değiliz ama bu kızda da kırk yıllık kavgacının hırsı var."
Jane ise iki taraf arasında kalmış gibi bir adım öne çıktı. İris ile henüz kelimesi kelimesine tek bir sohbet bile etmemişlerdi; okulda kimseyle konuşmayan, yanına yaklaşanın ya terslendiği ya da kavgaya tutuştuğu o sorunlu kız olduğunu herkes biliyordu. Şimdi burada, bu antik salonda bile aynı dikenli zırhını kuşanmıştı.
Gizemli adam, İris’in bu öfkeli ve tehditkâr çıkışına karşı tek bir kas bile oynatmadı. Yüzünde soluk, hafif alaylı ama derin bir anlayış barındıran o tebessümle başını salladı.
"Öfkeni anlıyorum, ateşin kızı," dedi adam sakin bir sesle. "Yalnız kalmayı, kimseye hesap vermemeyi seçtin. Dünyanın geri kalanına duvarlar ördün çünkü kimsenin sana gerçekten ulaşamayacağını sandın. Ama burası okul koridorları değil. Burası, elementlerin kurallarıyla yönetilen bir krallık. Ve ne yazık ki... kaderin seni buraya zincirledi."
İris dişlerini sıktı. Parmak uçlarındaki o küçük kıvılcım, öfkesiyle birlikte bir anda alev topuna dönüştü. "Beni hiçbir şey zincirlemez!" diye tısladı, adamın üzerine doğru bir adım atarak. "Benim kimseye ihtiyacım yok. Özellikle de şu üç yabancıya..."
Gözlerini hızlıca Nora, Zoe ve Jane’in üzerinde gezdirdi; bakışları o kadar keskin ve mesafeliydi ki, aralarında en ufak bir bağ kurulmasının imkânsız olduğunu açıkça haykırıyordu. Zaten okulda da tek bir arkadaşı bile yoktu, olmasını da istememişti. Şimdi bu kızlarla bir "takım" ya da "grup" olacağı düşüncesi bile midesini bulandırıyordu.
Zoe, İris’in bu itici ve uzak tavrına karşılık dayanamayıp gözlerini devirdi: "Merak etme tatlım, seninle arkadaşlık kurmak için de can atıyormuşuz gibi bir hava sezmiyorum bende. Sadece şu an buradan nasıl çıkacağımızı bulmaya çalışıyoruz."
"O zaman tek başınıza ne haliniz varsa görün," diye kestirip attı İris. Arkasını dönüp devasa taş kapılara doğru yürümeye yeltendi.
Ancak adımını attığı anda, kapının önündeki zemin hafifçe parıldadı ve görünmez, yakıcı bir enerji dalgası İris’i geriye doğru savurdu. İris dengesini kaybetmemek için zorlukla yere basarken, öfkeden soluğu kesilmiş bir halde tekrar adama döndü.
Adam ellerini iki yana açtı.
"Tek başına kaçamazsın," dedi adam net bir tonla. "Çünkü bu mühür tek bir kişinin iradesiyle çalışmaz. Dört element bir araya gelmeden bu kapı açılmaz. Ne kadar nefret edersen et... o kızlarla kaderin mühürlendi. Ya birlikte öğreneceksiniz, ya da burada sonsuza kadar kaybolacaksınız."
Nora derin bir nefes alarak İris ile adamın arasında durdu. Sesi ne kadar sakinse, duruşu da o kadar kararlıydı: "Büyüklenmeyi bırak, İris. Hepimiz buradayız ve hiçbirimiz bu saçmalığı istemedik. Ama adam haklı; buradan çıkmanın tek yolu birlikte hareket etmek... Arkadaş olmamız gerektiği anlamına gelmiyor bu, sadece hayatta kalmamız gerekiyor."
İris, Nora’nın yüzüne saniyelik bir bakış attı, ardından gözlerini onlardan kaçırıp çenesini dikleştirdi. Kimseyle dost olmayacaktı. Hele ki bu kızlarla... Asla.
Ancak duvarların arasından sızan o soğuk rüzgâr, içerideki tehlikenin giderek yaklaştığını fısıldıyordu.
Adam, İris’in diklenişine aldırmadan ağır adımlarla taş masanın başına geçti. Ellerini taşa yasladığında, salondaki meşalelerin alevi bir an için maviye döndü.
"O hâlde dinleyin," dedi adam, sesi mağaranın derinliklerinden gelen bir yankı gibi yükseldi. "Çünkü zamanımız az ve oradaki... şey, bizi bekliyor."
Zoe merakla öne doğru bir adım attı. "Oradaki derken? Kimden bahsediyorsun?"
"Adı **Malakor**," dedi adam yüzündeki ci
Bölüm etkileşimi
