Bölümler 1Şu an: 1 Bölüm (Sessiz Çığlıklar)
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Elem
Acı, Keder
İnsanın ismi kendini yansıtır derlerdi de inanmazdım. Doğruymuş. Çocukluğumdan beri kederle büyümüştüm.
Babam annemi öldürdüğü gün başlamıştı. Kurtarıcımı almıştı benden. Kimsesizdim. Çaresizdim.
Oniki yaşında o cani olaydan sonra konuşamadım. Bir kitapta okumuştum: "Sessizliğim benim seçimim değil, en büyük mahkûmiyetim." Doğruydu. En azından babam şu an kumar borcu yüzünden beni öne sürerken tepki verirdim belki konuşsaydım. Konuşsaydım, belki isyan ederdim.
İki kişi üstüme yürürken inlemeye benzer bir haykırış çıktı ağzımdan.
Babama baktım, belki acır da durur diye. O kadar zordaydım ki kendi öz babamın bana acıyıp durdurmasını bekledim.
Adam, çırpınışlarımın ardından beni sırtına atmasıyla poposuyla bakışmam bir oldu. Beni bir arabaya atıp kafama bez bir torba geçirdiler. Sanırım hiçbir şey görememem içindi.
Yaklaşık on dakika sonra fısıldaşmalar duydum.
"Ya abi, kabul etmezse? Kızı biz bence boşu boşuna getirdik. Bu lâl kızı..."
Başka bir ses daha geldi. Ses kalındı ama daha sakindi.
"Bizim yapacağımız bir şey yok. Adam kefaret olarak kızı verdi. Ya kızı kabul eder ya da ilk önce kızı, sonra babası olacak o puşt Serhat'ı öldürür."
Diğer adam tekrar konuştu.
"Koskocaman Kürşat Bora Sungur bu dilsiz kızı ne yapsın ki? Kız güzel ama dilsizliği güzelliğinin önüne geçiyor."
Dedi. Konuştukça korkuyordum. Bana tecavüz mü edecekti?
Sert ama sakin ses bu kez sinirli bir şekilde,
"Kız hakkında bir daha yorum yaparsan Kürşat abiden önce ben seni öldürürüm."
dedi ve yolun kalanında bir daha hiç konuşmadılar.
Araba stop etmesiyle kapım açıldı. Sakin olan adam açtı. Ilımlı bir şekilde elini uzattı.
"Korkma, gel."
dedi.
Benim yaşlarımdaydı. Maksimum yirmi beşti. Elini tuttum, indim ve karşımda kocaman bir ev vardı. Sanırım malikaneydi. İncelememe fırsat vermeden diğer adam tutup çekiştirdi.
Kapıyı çalmasıyla başlı bir kadın açtı. Şaşırmasıyla,
"Ne oluyor? Neden kızı böyle tutuyorsun? Bırak."
dedi.
Adam umursamadan çekiştirdi.
İleride tekli koltukta oturan adamın sadece saçları gözüküyordu. Bir anda beni yere atmasıyla adam ayağa kalktı.
"Neler oluyor burada? Kim bu kız? Neden bu şekilde davranıyorsun?"
dedi.
Ben de adamı bir anlık inceleme fırsatı buldum. Adamın boyu uzundu, bir doksan civarıydı. Saçları esmere kaçıyordu. Gözleri kehribardı. Kaslarıyla beraber gerilen gömleği dikkat çekiyordu.
Adam,
"Abi, Serhat piçi kefaret olarak bize bu kızı verdi. 'Alın, ne yapıyorsanız yapın.' dedi. Biz ne yapalım bu kızı? Şimdi öldürelim mi?"
dedi.
Adam yaşlı gözlerimi gördü, dağınık saçlarıma baktı ve,
"Sen, sen nasıl "
dedi.
Sanki benden cevap bekledi ama cevat gelmeyince çenesini sıktı ifadesi sertleşti.
Bir süre bekledi ve,
"Ne bakıyorsun? Cevap versene. Lâl mısın?"
dedi eğlenceli ve alaylı sesiyle.Az önceki sinirini atmaya çalışıyordu.
O anda başımı sallamamla yüzü dondu. Şaşırmıştı. Adama kafasıyla kapıyı göstererek,
"Sen çık."
dedi.
Eğildi ve elini kaldırmasıyla refleks olarak inleyip elimle yüzümü korudum.
Adam bunu görünce,
"Sakin ol. Şimdi sana ne yapmalıyım bilmiyorum. Çok masumsun... Sen bana söyle."
deyip koltuğa oturdu ve bana da,
"Koltuğa otur."
dedi.
Oturdum. Bir süre üstümü inceledi. Muhtemelen kızarmış gözlerimi, dişlemekten morarmış dudağımı ve yıpranmış kıyafetlerimi.
"Yemek yapmayı biliyor musun veya temizlik?"
diyerek yanındaki sehpadan bir kâğıt çıkardı.
Kâğıda evet yazdım. Bunu görmesiyle,
"O zaman hayırlı olsun, Külkedisi."
deyip sırıttı.
Kaşlarımı çatıp kâğıda,
"Benim adım Elem."
yazdım.
Gülümsedi ve,
"Hayır, sana Kederli demeyeceğim. Külkedisi."
deyip ayağa kalktı.
"Zeynep Alba, yardımcımız. Sana kalacağın odayı ve yapacaklarını anlatır."
deyip çıktı.
🌕❤️🩹
Kürşat Bora Sungur her zaman net bir insandı. Çevresi genel olarak ondan korkardı ama bunun hakkında ne zaman düşünse hep şu cümleyi tekrar ederdi:
"Benden korkması gereken korkar. Ben mazluma dokunmam, dokundurtmam." derdi.
Zaten öyleydi. İstanbul'da ona ait olan yerlerde onun himayesi altına giren her kimse, dışarıdaki herkes bilirdi ki Sungurların kanatları altındakine dokunursan ecelini çağırırdın.
İlk kez böyle oluyordu. Onu tanımamıştı. Bora ilk kez böyle bir şey yaşıyordu.
Yıllardır sanki onu aramıyormuş gibi şimdi onu hizmetçi diye çalıştıracaktı.
Çünkü kendine ait bir şey hatırlamadan bir şey yapmak istemiyordu. Zaten hayatı yeterince kararmıştı.
Konuşamıyordu ama ona söz vermişti.
Unuttu.Küçük kız çamurdan pasta yaparken on beş yaşındaki delikanlıya göstere göstere yapıyordu.
Minik delikanlı etrafı kontrol ediyordu. Kızın babası yine görüp de kızmasın diye.
Kız ince, yumuşak sesiyle konuşmaya başladı.
"Bak Bora, büyüyünce de sana böyle pasta yapacağım."
Delikanlı yüzündeki gülümsemeyle,
"Nasıl olacakmış o?"
dedi.
Kız çamurla uğraşırken cevap verdi.
"Bilmem. Annem babama hep yemek yapıyor, o beğenmese de. Biz de büyüyelim, o zaman evlenelim. O zaman istediğim kadar yaparım. Sen de beğenirsin, değil mi?"
Delikanlı gülümsedi.
"Ya beni büyüyünce unutursan? Sen daha yedi yaşındasın."
Kızın dudakları aralandı.
"Saçmalama Boracığım, ben seni hayatta unutmam."
Ama ona kızmıyordu çünkü en son görüştüklerinde kız sekiz yaşındaydı, kendisi de on altı yaşındaydı.
Ama aklından çıkmıyordu.
Şimdi ne yapacaktı? Belliydi, acı çekmişti. Bugün İstanbul ondan korkuyordu. Hatta kendi aralarında ismi
Fransızca "şeytan" anlamına gelen Diable diye anıyorlardı.
Onların korkması umrunda değildi ama kızın ondan korkması cehennem gibiydi.
Düşünceler arasındayken kapı çaldı. Adam kalın sesiyle,
"Gir."
dedi.
Bir anda uzun siyah saçları, zayıf yüzü ve vücuduyla Elem içeri girdi.
Adam heyecanını belli etmemeye çalışarak dinlendi.
Bölüm etkileşimi
