DUY BENİ kitap kapağı

1. bölüm / 1

İLK GÖRÜŞTE NEFRET

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: İLK GÖRÜŞTE NEFRET
  1. 1 İLK GÖRÜŞTE NEFRET1.241 kelime · Okuduğun bölüm

Çalan alarmı elimi zar zor uzatarak kapattım. Dün gece uyumak için yaptığım onca şeyden sonra yorulup uyuya kalmıştım. Geceleri asla uyuyamayan biri olarak uyuduğum gecelere şükrediyordum. Bugün nöbetim vardı. Fındığın sıçma vakti geldi cümlesinin insan haliydim yani şu an. Elimle yüzümü ovuşturdum ve ağır çekimde yataktan kalktım. Nöbetler eğlenceli geçiyordu fakat uyuyamadığım geceler bir sinir çöküyordu.

Diş fırçama uzandım ve macunu üzerine sıktım. Bir elimle dişimi fırçalarken diğer elimle açık sarı saçlarımı topuz yaptım. Vardiyam sekizde başlıyordu. Bu yüzden sadece yarım saatim vardı. Giyinme odasında girdim ve doktor üniformamı dolaptan çıkardım. Üstüme giydim ve yaka kartımı boynumdan geçirim. Boy aynasından kendime bakınca gülümsedim. Çok güzeldim. Kendi ile barışık bir insandım. Ama böyle olabilmek için hayatımın bilmem kaç yılını spora harcamış ve babamın kartıyla bir sürü alışveriş yapmıştım. Değmişti bence ama annem ve babam bu konuda olan takıntımı saçma buluyordu.

Merdivenlerden aceleyle indim. Kahve makineme kahve koyarak espresso seçeneğine tıkladım. Kahve olurken üstüme ceketimi geçirdim. Çantamın içindekileri son bir kez kontrol ettim. Termosuma kahve doldurduğum gibi çantama attım. Garajdaki arabama doğru ilerliyordum. Dışarıda kar yağıyordu. Şu an aşırı estetik bir ortam gibi hissettirse de benim maşallah sefil halim buna izin vermiyordu. Arabama binince hemen yola çıktım. Geç kalmak istemiyordum.

Arabamı park etmiştim. Uzaktan son bir bakış atıp otoparktan çıktım. Hastane ile otopark arası çok kısa bir mesafeydi, bu yüzden hemen mola yerine geldim. Bir tek Sezgi ve Emre buradaydı. "Selamlar!" Emre ve Sezgi aynı anda bana döndü "Merhaba" ikisine de gülümsedim. Sezgi ile çok yakın arkadaştık. Üniversiteden beri tanışıyorduk. Emre ile bu sene tanışmıştık ama çok samimi biri idi. Emre gülerek bana yaklaştı. "Bugün çok sakin hastane," bakışlarını bana çevirdi. "duyduğuma göre bu gece askerlerin operasyonu varmış." Sezgi ile aynı anda bakıştık. Bu gece ikimiz birlikte nöbetteydik. Bu da demek oluyordu ki yaralı askerlere biz bakacağız. "Sıçtık biz kızım, harbi sıçtık." En son geçen yıl yaralı askerlere bakmıştık. "Şansıma sıçayım harbi ama!" Neyse ki beraber nöbetteydik yoksa tek başıma hayatta kalamazdım. Tekrardan Sezgi'ye döndüm. "Ben odama geçiyorum hastalarım var molada mutlaka görüşelim aşkım." Başıyla beni onayladı.

Kapıyı ardımdan kapattım ve koridorda odama doğru ilerlemeye başladım. Kapımın biraz gerisinde bir hasta beni durdurdu. "Doktor kızım bir bakar mısın?" Hemen bir gülümseme takındım. "Tabii nasıl yardımcı olabilirim?"

"Şu röntgen midir nedir, o nerede acaba?" Elimle koridorun sonunu gösterdim. "Hemen ileriden sağa dön amca orada kalacak." Ağzını kocaman açtı ve sinirli gözlerle bastonunu bana sallamaya başladı. "Benim nerem amca daha yirmiyim ben yirmi!" Bir adım geri çekildim. "Pardon amca indirir misin şu bastonu acaba?"

"İndirmem!"

"Aa insanlık ölmüş, dedem yaşımdaki adam bana baston kaldırıyor." Hemen üzerime atladı. "Ne dedesi ben senden daha genç bir erkeğim." Arkamdan bir ses geldi. "Larin!" Başımı çevirdim. Emre bize şaşkınlıkla bakıyordu. "Emre sapık var, gel al şunu üstümden." Emre hemen yanımıza geldi ve amcayı geri çekti. Bu sefer ben üzerine atıldım. "Senin ben, yaşından başından utan be!" Tam birbirimize girişecekken bir hasta yanımıza geldi. "Çok özür dilerim, kendisi alzheimer hastası saattir arıyorum gerçekten özür dilerim." Emre hastayı sakinleştirdi ve kadının yanında gönderdi. "kızım salak mısın yaşlı başlı adam ne üzerine gidiyorsun?" Göz devirmekle yetindim ve odama geçtim. Hastanede sıradan bir gün daha.

Saat gece yarısını geçmişti. Nöbetimin bu kadar zorlu geçeceğini tahmin bile edemezdim. Kaç tane asker gelmişti hiçbir fikrim yoktu. Sezgi üst kattaydı. Ben ise şu anda bir askerin kan tahlillerini ölçüyordum. Birkaç güvenlik odaların etrafını kolluyordu. Yaralı askerleri görünce tüylerim ürperiyordu. Gerçekten zor bir meslekti. Şimdiye kadar çok ciddi bir vaka ile karşılaşmamıştım ama yine de korkuyordum. Okula saldırı gerçekleşmiş, çocukları toplamışlar. Saldırganları da toplamışlar ama etraf çok güvenli değildi. Sadece eve gitmek istiyordum.

Kapının önünde beni bekleyen askere raporu verdim. Tam gidecekken elimle onu durdurdum. "Bekleyin bir dakika." Bana döndü. Masamda kantinden biraz önce aldığım çorba duruyordu iki tane. Askere uzattım. "Buyurun ihtiyacınız olur diye düşünmüştüm." Bana gülümsedi. "Gerek yok-" sözünü yarıda kestim. "Lütfen." Sesli bir şekilde nefesini verdi. "Çok teşekkür ederiz."

"Her zaman." Asker uzaklaşınca üst kata çıktım. Odama girdiğimde sedyede oturan bir asker vardı. "Sorun nedir?" Oflayarak bana baktı. "Yaralıyım iki kurşun aynı yerden." Yüzümü buruşturdum. Acıtmış olmalıydı ama yüzünde pek öyle bir hal yoktu. Tekrar ofladı. "Asker bey iyi misiniz?"

"Neden?"

"Sorun bende galiba oflayıp durmayın zaten uykum var iyice moralim bozuluyor." Güldü. "Emredersin küçük doktor." Ona şüpheci bir bakış attım. "Küçük derken?"

"Küçüksün." Normalde sensin küçük derdim ama adam iki metre mübarek. "Senle uğraşmayacağım."

"İyi edersin." Bağırmaya başladım. "Tedavi falan etmiyorum başka doktora git." Gülerek ayağa kalktı. Hızla yanına gittim. "Otur şuraya!" Kolundan çektim ama pek bir etki etmedi. Bir şey demeden oturdu. Kıyafetini sıyırdım ve eğildim. Pamuğa lidokain döktüm ve üzerine bastırdım. Kan iyice silinince bir sargı bezi aldım. "Biraz daha sıyır kıyafetini." Yine bir şey demeden sıyırdı. Sargı bitince ona döndüm. "Bitti."

"Sağ ol küçük doktor."

"Tamam git şimdi." Kapıdan çıkmadan son kez bana baktı. "Görüşürüz." Mümkünse görüşmeyelim.

...

Dün gece nöbette olduğum için bugün hastaneye gitmeyecektim fakat canım müdürüm bugün çok önemli bir işimiz var diye beni çağırdı. Öğlenden sonra hastaneye gidecektim. Göreve gitmeyeceğim için altıma beyaz simli bir etek üstüme ise siyah bir body giymiştim. Uyumlu olsun diye siyah topuklu botlarımı da giymiştim.

Kahve bardağımı tezgâha bıraktım ve çantamı aldım. Merdivenlerden inerken acele ediyordum çünkü her zamanki gibi yine geç kalacaktım. Garaja inince arabaya bindim. Hastanenin birkaç metre ötesinde bulunan ofise gidecektim. Beklemeden yola koyuldum.

Ofise geldiğimde sekreter beni karşıladı. Bu altmış altı katlı ofisin en üst katına çıkmam gerekiyordu. Homurdanarak asansörde kendi kendime konuşuyordum. Ne olurdu sanki başka bir yerde toplantı yapsak? Asansör durunca ileri doğru bir adım atmıştım ki Emre ile karşılaştık. "Günaydın." Tebessüm etti. "Günaydın prenses." Yanağımdan bir makas aldı. Tatlı çocuktu. "Neler olduğunu biri bana açıklayacak mı?" Eliyle içeriyi işaret etti. "İçeri gel de beraber öğrenelim." Birlikte yürümeye başladık. İçeri girdiğimizde bütün ekip beraberdi. Oturduk ve konuşmayı dinlemeye başladık. "Şimdi biliyorsunuz hastanede yoğunluk var çünkü dün bir saldırı vardı. Hastanemiz asker dolu maşallah." Ciddiyet desen o da yok. "Bu yüzden gelen talepler üzerine bir kaçınızı askeriyeye geçici olarak atamaya karar verdik." Ortama bir sessizlik çöktü. Göreve başlayalı çok olmamıştı bu yüzden bunu beklemiyordum. "Şimdi askeriyeye gideceğiz ve herkes sorumlu olacağı kişiler ile görevine yarın itibariyle başlayacak." İlk soru benden geldi. "Peki ya istemezsek?" Bana baktı. "Eğer istemiyorsanız doktor fazlalığı nedeniyle herkesi başka bir hastaneye atayacağız." Başka soru gelmedi çünkü bildiğinin tehdit ediliyorduk. Sanırım.

Arabamdan indiğimde etrafa göz gezdirdim. Çığlık timinin görevi bana düşmüştü. Timin ismi garipti ama sadece garip olan bu değildi. Bildiğin altı ay boyunca buraya gelecektim. Hem de her sabah.

Askeriyenin içine girdim ve güvenlikten yolu öğrendim. Sivil araç giremediği için yürümek zorundaydım. İçeri girdiğimde birkaç adım ötede her timin özel toplantı odası vardı. Kapılara bakarak çığlık timini aramaya başladım. Koridorun biraz sonunda duruyordu. Camdan ufak bir göz attım. Bir şeyler konuşuyorlardı. İçeri girdim. "Selam gençler!" Hepsi bana döndü. "Yeni baş doktorunuz olarak kendimi tanıtayım," bir ses çıkmadı. "Adım Larin Sancak yirmi dört yaşındayım, göreve başlayalı çok yıl olmadı ama geri zekâlı müdürüm yüzünden burada göreve başladım." Ses çıkmayınca ofladım. "Bir şey sorabilir miyim?" İçlerinden biri "buyur." Dedi. "Bu çığlık timi ismi kimin neresinden çıktı?" Hepsi bir ağızdan gülerken aynı anda birini gösterdiler. "Komutanımızdan." Komutanımız dedikleri kişiye baktım. Göz göze geldiğimizde ikimizde birbirimize baka kaldık. Dün gece kavga ettiğim adamdı. "Sen..." Dedim ama devamı yoktu. Pişkince sırıttı. "Ben," bana baktı. "Kıdemli üsteğmen Bora Demirkan, tim komutanı." Benimle dalga geçer gibi konuşuyordu. Altta kalamazdım. "Memnun oldum komutanım." Tepkisi değişmedi. "Bende."

"Ne imalı imalı bakıyorsun hayvan herif."

"Dün geceyi unutmadım."

"Bende." Dedim karşılık olarak. Bir anda ayağa kalkınca diğerleri de ayağa kalktı. Kapıya yöneldi. "Görüşürüz." Alaycı bir tavırla söylemiştim.

"Daha çok görüşeceğiz küçük doktor." Öküz.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

8okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…