Düşmanın kalbinde kitap kapağı

1. bölüm / 1

Bölüm 1

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: Bölüm 1
  1. 1 Bölüm 13.815 kelime · Okuduğun bölüm

Gece, dağların üzerine ağır ağır çökmüştü.

Soğuk hava yüzüme çarparken gözlerimi kısarak önümdeki araziyi izliyordum. Etraf sessizdi. Öyle bir sessizlikti ki insan kendi nefesini bile fazla duyuyordu.

Telsizden hafif bir cızırtı geldi.

"Emir, durumunuz nedir?"

"Konumumuzdayız komutanım. Herhangi bir hareketlilik yok."

Yanımda duran Alp başını hafifçe bana çevirdi.

"Bu sessizlik hiç hoşuma gitmedi."

Ona baktım.

"Senin zaten hiçbir şey hoşuna gitmiyor."

"Yanlış. Yemek hoşuma gidiyor."

"Şaşırmadım."

Alp hafifçe güldü. Ardından yeniden ciddileşti.

"Şaka bir yana, içime sinmeyen bir şey var."

Başımı çevirmeden cevap verdim.

"İşimize bakalım."

Alp benim ikizimdi. Yüzümüz birbirine benzerdi. İkimiz de sarışındık, açık renk gözlerimiz ve benzer yüz hatlarımız vardı. Ancak karakterlerimiz farklıydı. Ben daha içine kapanık, sessiz ve serttim. Alp ise konuşmayı, şakalaşmayı severdi.

Ama konu görev olduğunda ikimiz de değişirdik.

Birbirimizin arkasını kollamak bizim için alışkanlıktan öteydi.

Telsiz yeniden hareketlendi.

"Tim, dikkatli olun. Bölgede beklenmeyen bir hareketlilik tespit edildi."

Kaşlarımı çattım.

"Anlaşıldı."

Alp bana baktı.

"Başlıyor galiba."

"Umarım yanılıyorsundur."

Fakat yanılmıyordu.

Birkaç dakika sonra geceyi silah sesleri böldü.

Her şey bir anda karıştı.

Telsizden üst üste anonslar geliyordu. Tim arkadaşlarımızın sesleri birbirine karışmıştı. Görüş mesafesi düşüktü ve nereden ateş açıldığını anlamak giderek zorlaşıyordu.

"Alp!"

"Buradayım!"

"İyi misin?"

"İyiyim!"

Birbirimizi kaybetmemek için seslerimizi duyurmaya çalışıyorduk.

Sonra büyük bir gürültü duydum.

Bir anlığına dengemi kaybettim. Başımı sertçe bir yere çarptığımı hatırlıyorum.

Gözlerimin önündeki görüntü bulanıklaştı.

Telsizden Alp'in sesini duydum.

"EMİR!"

Cevap vermeye çalıştım.

Ama sesim çıkmadı.

Sonrasında her şey karardı.

Gözlerimi açtığımda nerede olduğumu bilmiyordum.

Başım ağrıyordu. Bileklerim bağlıydı. Bulunduğum yer küçük, penceresiz ve oldukça soğuktu.

Yavaşça doğrulmaya çalıştım.

Başaramadım.

Dişlerimi sıktım.

"Allah kahretsin..."

Etrafı incelemeye başladım. Karşı duvarda bir kamera vardı. Kapının dışında ayak sesleri duyuluyordu.

Esir düşmüştüm.

Aklıma gelen ilk şey Alp oldu.

Neredeydi?

İyi miydi?

Beni arıyor muydu?

Başımı duvara yasladım.

"Alp..."

Kardeşimin adını fısıldadım.

Tam o sırada kapı açıldı.

İçeri iki adam girdi. Biri elinde sandalyeyle yanıma yaklaştı.

"Uyandın demek."

Cevap vermedim.

Adam sandalyeyi karşıma çekti.

"Adın Emir Aras, değil mi?"

Gözlerimi ona çevirdim.

"Kim soruyor?"

Adam güldü.

"Burada soruları biz sorarız."

"Ben de cevap vermek zorunda değilim."

Yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Oldukça cesursun."

"Sen de oldukça konuşkansın."

Yanındaki adam öne çıktı.

"Biraz dikkatli konuş."

Ona baktım.

"Sen de biraz geride dur."

İlk adam elini kaldırarak arkadaşını durdurdu.

"Patron seni görmek istiyor."

Ayağa kalkmamı işaret etti.

Bileklerimdeki bağlar nedeniyle zorlanarak doğruldum.

"Alp nerede?" diye sordum.

Adam durdu.

"Kardeşini mi merak ediyorsun?"

Bakışlarımı ona diktim.

"Onun adını ağzına alırken dikkatli ol."

Güldü.

"Önce kendini düşün asker."

Beni odadan çıkardılar.

Aynı saatlerde — Alp Aras

"EMİR!"

Alp'in sesi dağların arasında yankılandı.

Bir süredir kardeşini arıyordu. Operasyonun ardından tim yeniden toparlanmaya çalışmış, ancak Emir'e ulaşılamamıştı.

Alp'in yüzündeki endişeyi saklaması mümkün değildi.

Bahar yanına geldi.

"Alp, biraz sakin ol."

Alp sertçe ona döndü.

"Sakin olmamı mı bekliyorsun? Kardeşim kayıp!"

"Onu bulacağız."

"Sen Emir'i tanımıyorsun Bahar. O benim ikizim. Bir şey olduğunu hissederim."

Bahar birkaç saniye sustu.

"Onu bulmadan buradan ayrılmayacağız."

Alp başını eğdi.

"Onu orada bırakmam."

Bahar, Emir'in bulunması için yürütülen çalışmalara katıldı. Timdeki herkes yorgundu ama kimse aramaktan vazgeçmiyordu.

Alp ise bir an bile oturmadı.

Kardeşinin nerede olduğunu öğrenmeden rahat etmeyecekti.

Örgüt liderinin bulunduğu yer

Büyük binanın üst katında, geniş bir odada bir adam pencerenin önünde duruyordu.

Örgüt lideriydi.

Kapı açıldı.

İçeri Bahar girdi.

Üzerinde siyah bir kıyafet vardı. Uzun kahverengi saçları omuzlarına dökülüyordu. Yüzü her zamanki gibi ifadesizdi.

"Çağırmışsın."

Adam arkasını döndü.

"Gel, otur."

Bahar oturmadı.

"Dinliyorum."

Adam hafifçe gülümsedi.

"Her zamanki gibi mesafelisin."

"Konuşacağın konu ne?"

Adam masanın üzerindeki dosyayı aldı.

"Bu gece bir asker yakaladık."

Bahar'ın bakışları dosyaya kaydı.

"Öyle mi?"

"Özel Kuvvetler personeli. Emir Aras."

Bahar hiçbir tepki vermedi.

Adam dosyayı masaya bıraktı.

"Bir süre bizimle kalacak."

"Ne yapmayı düşünüyorsun?"

"Henüz karar vermedim."

Bahar sessiz kaldı.

Adam ona doğru birkaç adım attı.

"Biliyor musun, eskiden benimle böyle konuşmazdın."

Bahar'ın yüzü değişmedi.

"Geçmişi konuşmak istemiyorum."

"Ben istiyorum."

"Bu benim sorunum değil."

Adamın bakışları sertleşti.

"Sen hâlâ benim için önemlisin Bahar."

Bahar gözlerini ondan ayırmadı.

"Benim için değilsin."

Odadaki hava bir anda ağırlaştı.

Adam bu cevaptan hoşlanmamıştı.

"Bir gün bu tavrının değişeceğini göreceğim."

Bahar cevap vermedi.

Çünkü onun için geçmiş çoktan bitmişti.

Şimdi tek bir amacı vardı: Görevini tamamlamak.

Ve gerçek kimliğini kimseye belli etmemek.

Yeniden Emir...

Beni büyük bir odaya getirdiler.

Karşımda oturan adamı görünce onun örgüt lideri olduğunu anladım.

Beni baştan aşağı süzdü.

"Emir Aras."

Cevap vermedim.

"İkiz kardeşin de seninle birlikte görev yapıyor."

Çenem kasıldı.

"Alp'e dokunma."

Adam güldü.

"Demek kardeşini önemsiyorsun."

"Senin anlayamayacağın kadar."

Masaya yaslandı.

"Bakalım ne kadar dayanacaksın."

Gözlerimi ondan ayırmadım.

"Ne yapacaksan yap."

Adam ayağa kalktı.

"Şimdilik dinlen asker. Daha konuşacak çok şeyimiz var."

İki adam yanıma geldi.

Beni yeniden hücreye götürdüler.

Kapı kapandığında karanlıkla baş başa kaldım.

Başımı duvara yasladım.

Alp'in yüzü gözlerimin önüne geldi.

Çocukluğumuz, birlikte geçirdiğimiz yıllar, aynı üniformayı giydiğimiz ilk gün...

İçimden derin bir nefes aldım.

Beni bulacaktı.

Bunu biliyordum.

Ama bilmediğim bir şey vardı.

Bu binada, benim varlığımdan haberdar olan başka biri daha vardı.

Örgüt liderinin yanında bulunan, geçmişi sırlarla dolu bir kadın.

Bahar.

Henüz onun adını bile bilmiyordum.

Onun da benim kim olduğumdan haberi yoktu.

Ama yollarımızın bir gün kesişeceğinden ikimizin de haberi yoktu.
Hücrenin içinde zamanın nasıl geçtiğini anlamak mümkün değildi.

Duvarlarda saat yoktu. Pencere yoktu. Dışarıdan gelen sesler bile birbirine benzemiyordu. Bazen uzaktan metal bir kapının kapanma sesi duyuluyor, bazen koridorda ağır adımlar yankılanıyor, bazen de nereden geldiğini anlayamadığım boğuk konuşmalar sessizliğin içine karışıyordu.

İlk başlarda her sesi takip etmeye çalışmıştım.

Kaç kişi vardı? Nöbetçiler ne sıklıkla değişiyordu? Kapı ne zaman açılıyordu? Koridorda kaç ayrı ayak sesi duyuyordum?

Bunları anlamaya çalışmak, zihnimi ayakta tutmanın bir yoluydu. Fakat bir süre sonra sesler birbirine karışmaya başladı. Üstelik başımdaki ağrı da giderek şiddetleniyordu.

Dudaklarım kurumuştu. Boğazım yanıyordu. Bileklerimdeki bağlar hareket ettikçe derimi tahriş ediyordu. Sırtımı duvara yaslamış, dizlerimi hafifçe kendime çekmiştim. Bedenim dinlenmek istiyordu ama zihnim buna izin vermiyordu.

Alp.

Aklımda dönüp duran tek isim buydu.

Onun nerede olduğunu bilmiyordum. Operasyon sırasında birbirimizden ayrıldığımız anı tekrar tekrar düşünüyordum. Her seferinde aynı noktaya geliyordum. Birkaç saniyelik bir karmaşa, ardından silah sesleri, duman, bağırışlar ve birbirimizi kaybettiğimiz o an...

O birkaç saniye yüzünden ne olduğunu bilmiyordum.

Belki yaralanmıştı.

Belki benim gibi esir düşmüştü.

Belki de...

Hayır.

Gözlerimi sıkıca kapattım.

O ihtimali düşünmeyecektim.

Alp benim ikizimdi. Aynı gün, aynı saatte dünyaya gelmiştik. Çocukluğumuzdan beri birbirimizin ne düşündüğünü çoğu zaman konuşmadan anlardık. Benden birkaç dakika önce doğmuş olması, ömrü boyunca kendisini benden büyük göstermeye çalışması için yeterli bir bahaneydi.

Ne zaman tartışsak aynı şeyi söylerdi.

“Ben senden büyüğüm, bana saygı duyacaksın.”

Ben de her defasında aynı cevabı verirdim.

“Üç dakika. O kadar. Onu da annenin karnında geçirdin.”

Şimdi o üç dakikayı bile özlüyordum.

Kapının dışından bir ses geldi.

Önce bir anahtarın metal sesi duyuldu. Ardından ağır kapı açıldı.

Başımı kaldırdım.

İçeri iki adam girdi. Birinin elinde su şişesi, diğerinin elinde küçük bir metal tepsi vardı. İkisi de silahlıydı. Üzerlerindeki kıyafetler birbirine benziyordu. Yüz ifadelerinden ne düşündüklerini anlamak mümkün değildi.

“Su,” dedi öndeki.

Şişeyi yere bıraktı.

Hemen uzanmadım.

Bana baktı.

“İçsene.”

“Ellerim bağlı.”

Adam kısa bir süre yüzüme baktıktan sonra diğerine döndü. Aralarında birkaç kelime konuştular. Sonra içlerinden biri yanıma yaklaşıp bileklerimdeki bağı tamamen çözmeden ellerimi öne almama izin verecek kadar gevşetti.

Şişeyi aldım.

İçindeki suyun tamamını bir kerede içmemek için kendimi zor tuttum. Boğazımdan geçen her yudum, ne kadar susadığımı daha fazla hissettiriyordu.

Şişeyi yere bıraktığımda adamın hâlâ bana baktığını gördüm.

“Adın Emir Aras, değil mi?”

Cevap vermedim.

“Yirmi sekiz yaşındasın. Özel kuvvetler.”

Sessizliğimi sürdürdüm.

Adam çömeldi. Yüzüme daha yakından baktı.

“Seninle konuşmak istiyoruz.”

“Ben istemiyorum.”

Diğer adam hafifçe güldü.

“Burada ne isteyip ne istemediğin önemli değil.”

Bakışlarımı ona çevirdim.

“Öyle mi?”

Gülümsemesi kayboldu.

“Akıllı ol.”

“Akıllı olduğum için buradayım zaten.”

Bir süre birbirimize baktık. Sonra öndeki adam ayağa kalktı.

“Birazdan seni tekrar çağıracaklar.”

Kapıya yöneldiler.

Tam çıkacakları sırada aklıma takılan soruyu sordum.

“Diğer asker nerede?”

İkisi de durdu.

“Hangisi?”

“Yanımdaki asker. Operasyonda benimleydi.”

Adam omuz silkti.

“Burada çok asker var.”

“İkizim.”

Bu kez birbirlerine baktılar.

O bakış, içimde istemediğim bir şeyin kıpırdamasına neden oldu.

“Alp Aras,” dedim. “Benim ikizim. Nerede?”

Öndeki adamın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Demek onu merak ediyorsun.”

“Bir cevap istedim.”

“Merak etme. Onu da buluruz.”

Kapı kapandı.

Bir süre olduğum yerde kaldım.

Beni konuşturmak istiyorlardı. Bunun için adımı, yaşımı, görevimi biliyorlardı. Alp'i de öğrenmişlerdi. Fakat onun nerede olduğunu söylememişlerdi.

Bu, iyiye işaret değildi.

Başımı duvara yasladım.

Alp'in nerede olduğunu bilmeden buradan çıkamazdım. Önce kendimi, sonra onu bulmalıydım. Ne kadar zor olursa olsun.

Çünkü ben Alp'i geride bırakmazdım.

O da beni bırakmazdı.

“Emir!”

Alp'in sesi, dağlık arazide yankılandı.

Cevap yoktu.

Bir kez daha bağırdı.

“EMİR!”

Yanındaki askerlerden biri koluna dokundu.

“Alp, sakin ol.”

Alp kolunu çekti.

“Sakin olmamı söyleme.”

“Bölgeyi kontrol ediyoruz.”

“Ben de onu arıyorum zaten!”

Sesindeki öfke, yorgunluğunun önüne geçmişti. Yüzünde kurumuş çamur, kıyafetlerinde toz ve operasyonun izleri vardı. Gözleri sürekli çevreyi tarıyordu. Her birkaç adımda bir duruyor, yerdeki izlere ve çevredeki kırılmış dallara bakıyordu.

Emir'i son gördüğü an zihninden çıkmıyordu.

Birbirlerine çok yakınlardı. Sonra operasyonun ortasında çıkan karmaşa ikisini ayırmıştı. Alp, kardeşine ulaşmaya çalışmış ama araya giren çatışma ve değişen şartlar nedeniyle geri çekilmek zorunda kalmıştı.

O an verdiği kararın doğru olduğunu biliyordu.

Ama doğru karar vermiş olmak, insanın içindeki suçluluk duygusunu ortadan kaldırmıyordu.

Yanına yaklaşan tim komutanı konuştu.

“Alp.”

Alp başını çevirdi.

“Komutanım.”

“Bölgeyi yeniden tarayacağız. Gelen bilgiler değerlendiriliyor.”

“Emir'i bulmadan dönmeyeceğim.”

“Kimse dönmekten bahsetmedi.”

Alp derin bir nefes aldı. Çenesini sıktı.

“Onu orada bıraktım.”

“Onu bilerek bırakmadın.”

“Fark eder mi?”

Komutanı bir süre sustu.

“Şu anda önemli olan onu bulmak. Duygularını sonra konuşuruz.”

Alp başını salladı ama bakışları yine araziye döndü.

Biraz geride duran askerlerden biri seslendi.

“Komutanım, burada bir iz var.”

Herkes o tarafa yöneldi.

Alp diğerlerinden önce yaklaştı. Yerdeki izlere baktı. Çevredeki dağılmış malzemeleri, kırılmış çalıları ve toprağın üzerindeki ayak izlerini inceledi.

Bir süre sonra yüzü daha da ciddileşti.

“Buradan geçmişler.”

Komutanı yanına geldi.

“Emin misin?”

Alp başını salladı.

“Evet. Ama ne kadar önce olduğunu söyleyemem.”

“Tamam. Bulguları kaydedin.”

Alp yeniden çevresine baktı.

Kardeşinin sesini duymayı bekliyordu.

Bir yerden çıkıp karşısına gelmesini, o her zamanki sakin yüzüyle ona bakmasını ve muhtemelen ilk söyleyeceği şeyin “Bağırmayı kes, buradayım,” olmasını...

Ama hiçbir şey olmadı.

Alp yumruklarını sıktı.

“Dayan kardeşim,” diye mırıldandı. “Neredeysen dayan.”

Bahar, koridorun sonunda bulunan geniş kapının önünde durdu.

Kapının iki yanında nöbet tutan adamlar vardı. İçlerinden biri onu görünce başıyla selam verdi.

“Beyefendi sizi bekliyor.”

Bahar cevap vermeden kapıya baktı.

Bu binada geçirdiği her gün, kendi hayatından biraz daha uzaklaşmasına neden oluyordu. Dışarıdan bakıldığında burası sıradan bir yönetim merkezi gibi görünüyordu. Fakat içerideki her insanın bir görevi, her kapının arkasında saklanan başka bir sır vardı.

Bahar içinse burası bir görev yerinden ibaretti.

Burada bulunmasının nedeni belliydi.

Örgütün içine sızmak, liderin çevresinde kalmak ve onun güvenini kazanmak.

Bunun bedeli, bazen istemediği konuşmalara katlanmak, bazen de kendisini hiç ait olmadığı bir hayatın parçası gibi göstermekti.

Kapı açıldı.

İçeri girdiğinde örgüt liderini masasının arkasında otururken buldu.

Adam başını kaldırdı.

“Geldin.”

Bahar kapının yanında durdu.

“Çağırmışsınız.”

Adam sandalyesinde geriye yaslandı.

“Her seferinde böyle resmî konuşmak zorunda mıyız?”

“Buraya konuşmaya değil, işime bakmaya geldim.”

Adam gülümsedi.

“İşin...”

Kelimeyi özellikle uzatmıştı.

“Seninle ilgili planlarımın hâlâ değişmediğini biliyorsun.”

Bahar'ın yüzünde hiçbir değişiklik olmadı.

“Bu konuyu daha önce konuştuk.”

“Ben konuşmayı bitirmedim.”

“Ben bitirdim.”

Adamın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.

Bir süre onu izledi. Sonra masanın üzerindeki dosyalardan birini aldı.

“Yeni bir gelişme var.”

Bahar gözlerini dosyaya çevirdi.

“Dinliyorum.”

“Operasyon sırasında bir asker ele geçirildi.”

“Kim?”

“Özel kuvvetlerden. Adı Emir Aras.”

Bahar ismi duyduğunda yalnızca bir an duraksadı. Bunu belli etmemek için bakışlarını dosyadan ayırmadı.

Adam dosyayı açtı.

“Yirmi sekiz yaşında. Birlikte görev yaptığı ikiz kardeşi de varmış.”

Bahar'ın zihni hızla çalışmaya başladı.

Bir Türk askeri.

Özel kuvvetler.

Esir alınmış.

İkiz kardeşi de aynı operasyonda.

“Diğer asker?” diye sordu.

Adam dosyayı kapattı.

“Henüz elimizde değil.”

Bahar sakinliğini korudu.

“Peki esir askerle ne yapmayı düşünüyorsunuz?”

Adamın yüzüne bakarken sesini özellikle nötr tuttu.

“Şimdilik konuşmasını sağlayacağız.”

“Ne biliyor?”

“Bunu öğrenmek istiyoruz.”

Bahar başını hafifçe eğdi.

“Anladım.”

Adam ayağa kalktı. Masanın çevresinden dolaşarak ona yaklaştı.

“Bu kadar mı?”

“Başka ne söylememi bekliyorsunuz?”

“Bazen merak ediyorum. İçinde gerçekten hiçbir şey kalmadı mı?”

Bahar'ın bakışları sertleşti.

“Bu konuşmanın konuyla ilgisi yok.”

Adam kısa bir kahkaha attı.

“Seninle ilgili her şey benim için konuyla ilgili.”

“Benimle ilgili kararları siz veremezsiniz.”

Adamın yüzü bir anda ciddileşti.

“Bunu zaman gösterecek.”

Bahar cevap vermedi.

Aralarında birkaç saniyelik sessizlik oldu. Sonra adam yeniden masasına döndü.

“Esir asker hakkında gelişme olursa haberim olsun.”

Bahar başını salladı.

“Olur.”

Kapıya yöneldi.

Tam çıkacakken adamın sesi arkasından geldi.

“Bahar.”

Durdu ama dönmedi.

“Bir gün bana yeniden eskisi gibi bakacaksın.”

Bahar kapı kolunu tuttu.

“Böyle bir gün olmayacak.”

Kapıyı açıp dışarı çıktı.

Koridorda yürürken yüzündeki ifade değişmedi. Fakat odadan uzaklaştıkça zihninde tek bir düşünce büyüyordu.

Emir Aras.

Bu ismi dosyaya bakmadan da hatırlamıştı artık.

Bir Türk askeri esir alınmıştı. Üstelik örgüt lideri onun kim olduğunu öğrenmek istiyordu.

Bahar için bu yalnızca yeni bir istihbarat gelişmesi değildi.

Görevinin dengelerini değiştirebilecek bir gelişmeydi.

Yine de hiçbir şey yapamazdı.

Şimdilik.

Kapı yeniden açıldığında başımı kaldırdım.

Bu kez içeri tek kişi girdi.

Önceki adamlardan farklıydı. Daha düzgün giyinmişti. Üzerinde koyu renk bir gömlek vardı. Elinde silah bulunmasına rağmen yürüyüşünde aceleci bir tavır yoktu.

Beni baştan aşağı süzdü.

“Emir Aras.”

“Evet.”

“Biraz konuşacağız.”

“Konuşacak bir şeyim yok.”

Adam karşımdaki sandalyeyi çekip oturdu.

“Bunu senin belirleyeceğini sanmıyorum.”

Cevap vermedim.

Önüne küçük bir dosya koydu. Dosyanın kapağında adım yazıyordu. Altında birkaç fotoğraf ve bazı bilgiler vardı.

Fotoğraflardan birinde üniformalıydım. Bir diğerinde ise Alp'le yan yana duruyorduk.

Fotoğrafa baktığım anda içimde bir şey gerildi.

Adam bunu fark etti.

“İkiz kardeşin.”

Gözlerimi fotoğraftan ayırdım.

“Onunla ilgili konuşmayacağım.”

“Henüz bir şey sormadım.”

“Cevabım belli.”

Adam dosyayı kapatmadı. Fotoğrafı parmağıyla hafifçe itti.

“Birbirinize çok benziyorsunuz.”

“İkiziz.”

“Biliyorum. Fakat aranızdaki benzerlik yalnızca yüzünüzde değilmiş. Aynı birlikte görev yapıyormuşsunuz.”

Sessiz kaldım.

“İlginç bir durum. Aynı yerde büyümek, aynı mesleği seçmek, aynı tehlikelerin içine girmek...”

“Konuyu uzatmayın.”

Adam başını kaldırdı.

“Sabırsızsın.”

“Yorgunum.”

“Yorgunluk geçer.”

“Bazı şeyler geçmez.”

Bunu söylerken aklımda Alp vardı.

Adam bir süre beni izledi. Sonra dosyadan başka bir kâğıt çıkardı.

“Görev yerin, birlikte çalıştığın kişiler, operasyonun amacı... Bunları öğrenmemiz gerekiyor.”

“Öğrenemezsiniz.”

“Bu kadar emin olma.”

“Eminim.”

Adamın yüzü değişmedi.

“Bak Emir, burada gereksiz yere zaman kaybetmeni istemiyorum. Seninle anlaşabiliriz. İstediğimiz bilgileri verirsen işler daha kolay ilerler.”

“Benim için değil.”

“Ne demek istiyorsun?”

“Ben buradan sağ çıkmak istiyorum. Siz de benden bilgi almak istiyorsunuz. Ama bu, size istediğinizi vereceğim anlamına gelmiyor.”

Adam sandalyesinde öne eğildi.

“Peki ya kardeşin?”

İçimdeki bütün kaslar gerildi.

Yüzümde bunu göstermemeye çalıştım.

“Onun adını ağzınıza almayın.”

“Demek hassas noktan bu.”

“Yanılıyorsunuz.”

“Öyle mi?”

“Evet.”

Adam ayağa kalktı. Dosyayı eline aldı.

“Yeniden görüşeceğiz.”

Kapıya yürüdü.

“Bir dakika.”

Durdu.

“Alp nerede?”

Adam arkasını dönmeden cevap verdi.

“Bunu öğrenmek istiyorsan konuşmamız gerekiyor.”

“Bana yalan söylüyorsunuz.”

Adam hafifçe başını çevirdi.

“Belki.”

Kapı kapandı.

Bu kez öfkemin yüzüme vurmasına engel olamadım. Bileklerimdeki bağları zorladım. Derim yeniden acıdı ama umursamadım.

Onunla ilgili bilgi vermeyecektim.

Ne pahasına olursa olsun.

Başımı duvara yasladım. Bir süre gözlerimi kapalı tuttum. Yorgunluk bedenimin her tarafına yayılmıştı. Fakat uyumaya cesaret edemiyordum.

Çünkü uyursam rüyamda Alp'i görebilirdim.

Ve uyandığımda yine burada olacaktım.

Alp, geçici karargâhın küçük odasında masanın başında oturuyordu.

Önündeki raporları defalarca incelemişti. Operasyon sırasında yaşananlar, son görüldüğü noktalar, ekiplerin topladığı bilgiler... Her ayrıntıyı zihnine kazımıştı.

Fakat hiçbirinde Emir'in nerede olduğuna dair kesin bir bilgi yoktu.

Masadaki su şişesini eline aldı. Bir yudum içti. Sonra kapağını kapatıp kenara bıraktı.

Kapı açıldı.

Timden bir asker içeri girdi.

“Alp, biraz dinlenmen gerekiyor.”

“İyiyim.”

“İyi değilsin.”

Alp başını kaldırdı.

“Bunu nereden çıkardın?”

Asker karşısındaki sandalyeyi çekti.

“Çünkü saatlerdir aynı rapora bakıyorsun.”

“Belki bir şey kaçırmışımdır.”

“Kaçırmadın.”

Alp cevap vermedi.

Asker bir süre onu izledi.

“Emir'i bulacağız.”

Alp'in yüzünde acı bir gülümseme belirdi.

“Bunu bana söyleyen kaçıncı kişisin?”

“Bilmiyorum.”

“Ben de bilmiyorum.”

Başını eğip ellerini birleştirdi.

“Onu en son gördüğümde bana bakıyordu.”

Asker sustu.

“Bir şey söylemedi. Sadece baktı. Sonra aramız açıldı. O an geri dönüp yanına gitmeliydim.”

“Alp, o an şartlar farklıydı.”

“Biliyorum.”

“Peki neden kendini suçluyorsun?”

Alp başını kaldırdı.

“Çünkü o benim kardeşim.”

Bu cümleden sonra odada sessizlik oldu.

Alp sandalyesinden kalktı. Pencereye doğru yürüdü. Dışarıda gece karanlığı vardı. Karargâhın çevresindeki ışıklar, uzaktaki ağaçların gölgelerini belli belirsiz gösteriyordu.

“Çocukken de böyleydi,” dedi bir süre sonra.

Asker ona baktı.

“Nasıl?”

“Ben bir yere giderdim, o da arkamdan gelirdi. Bir şey yapmaya kalkardım, önce o düşünürdü. Kavga ederdik, sonra yine aynı odada uyurduk.”

Gülümsedi ama gülümsemesi uzun sürmedi.

“Bir keresinde çocukken kaybolmuştum. Annemle babam beni ararken Emir yanımdan ayrılmamıştı. Ben ağlıyordum, o da korkuyordu ama belli etmiyordu. Bana ‘Korkma, buradayım,’ demişti.”

Alp gözlerini kapattı.

“Şimdi aynı şeyi ona söylemem gerekiyor.”

Asker ayağa kalktı.

“Söyleyeceksin.”

Alp başını salladı.

“Bulacağız onu.”

Bu kez cümleyi daha kararlı söylemişti.

“Ne kadar sürerse sürsün.”

Uyandığımda boynum tutulmuştu.

Gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştım. Birkaç kez kapının açıldığını sanıp gözlerimi aralamış, fakat her defasında koridordan gelen seslerin uzaklaştığını duymuştum.

Bedenim güçsüzdü.

Yavaşça doğruldum.

Birkaç saniye baş dönmesi yaşadım. Duvara tutunarak ayakta durmaya çalıştım. Sonra yeniden oturdum.

Kapının altından ince bir ışık çizgisi görünüyordu.

Dışarıda gündüz müydü, gece mi, bilmiyordum.

İnsan zamanın nasıl geçtiğini bilmediğinde kendi düşüncelerinin içinde kayboluyordu. Ben de bunu yaşamaya başlamıştım. Bir yandan Emir Aras olarak burada bulunmamın sonuçlarını düşünüyor, diğer yandan yalnızca Alp'in kardeşi olmak istiyordum.

Bir insanın en çok özlediği şey bazen en basit şeylerdi.

Birlikte içilen kahve.

Arabada yapılan anlamsız tartışmalar.

Alp'in sabahları gereğinden fazla konuşması.

Bir operasyon öncesinde birbirimize attığımız kısa bakış.

Bunların hepsi sıradan şeylerdi.

Ama şimdi hepsini geri istiyordum.

Kapı açıldı.

Bu kez içeri bir adamla birlikte iki kişi daha girdi. Ellerindeki bağları kontrol ettiler.

“Yürü.”

Ayağa kalktım.

Bileklerimi yeniden bağladılar. Ardından kollarımdan tutarak dışarı çıkardılar.

Koridor uzun ve soğuktu. Duvarlarda birkaç lamba vardı. Yürürken çevreyi incelemeye çalıştım. Kapılar, kamera benzeri küçük cihazlar, köşelerde bekleyen nöbetçiler...

Beni koridorun sonundaki başka bir odaya götürdüler.

İçeride masa ve iki sandalye vardı. Masanın üzerinde su, birkaç dosya ve küçük bir kayıt cihazı duruyordu.

Sandalyeye oturtuldum.

Karşıma önceki günkü adam geldi.

“Günaydın, Emir.”

“Günaydın demek için erken.”

Adam gülümsedi.

“Şakacı tarafın da varmış.”

“İnsan alışıyor.”

“Buraya alışmanı istemeyiz.”

“Benim de böyle bir niyetim yok.”

Dosyayı açtı.

“Dün kardeşini sordun.”

Cevap vermedim.

“Alp Aras.”

Gözlerim adamın yüzüne sabitlendi.

“Onun hakkında bir gelişme var mı?”

“Bunu öğrenmek istiyorsun.”

“Evet.”

“Peki sen bize ne vereceksin?”

“Hiçbir şey.”

Adam iç çekti.

“Bunu neden bu kadar zorlaştırıyorsun?”

“Çünkü kolaylaştırmak istemiyorum.”

Bir süre dosyaya baktı. Sonra fotoğraflardan birini çıkardı. Bu kez fotoğraf daha netti. Alp'le birlikte çekildiğimiz eski bir kareydi. İkimiz de üniformadaydık. Alp'in yüzünde her zamanki hafif gülümsemesi vardı. Ben ise kameraya ciddi bakıyordum.

Fotoğrafa baktım.

Adam bunu fark etti.

“Birbirinize çok bağlısınız.”

“İkizim.”

“Bu, soruma cevap değil.”

“Başka sorunuz varsa sorun.”

Adam fotoğrafı masaya bıraktı.

“Bize yardımcı olursan kardeşinin durumunu öğrenebilirsin.”

“Bana yardımcı olursanız ben de sizin hakkınızda bazı şeyler öğrenebilirim.”

Adam kaşlarını kaldırdı.

“Ne gibi?”

“İnsanların korkularını kullanarak bilgi almaya çalıştığınızı.”

Adamın yüzündeki ifade sertleşti.

“Burada kimin güçlü olduğunu unutma.”

“Unutmadım.”

“Öyleyse neden hâlâ direniyorsun?”

Bir an sustum.

Sonra ona baktım.

“Çünkü ben hâlâ kendimim.”

Adamın cevabı hemen gelmedi.

Odadaki sessizlik uzadı.

Sonunda dosyayı kapattı.

“Şimdilik yeterli.”

Ayağa kalktı.

Beni yeniden hücreye götürmelerini işaret etti.

Koridorda yürürken bir kapının ardından boğuk bir ses duydum. Birileri tartışıyordu. Sesler birbirine karıştı ve sonra kesildi.

Başımı o tarafa çevirmek istedim ama yanımdaki adam kolumu çekti.

“Önüne bak.”

Yürümeye devam ettim.

Hücreye geri sokulduğumda kapı yüzüme kapandı.

Yine yalnızdım.

Fakat artık bir şeyi biliyordum.

Onlar Alp'in benim için ne kadar önemli olduğunu anlamışlardı.

Bundan sonra bunu kullanmaya çalışacaklardı.

Başımı kaldırıp tavana baktım.

“Beni duyuyorsan,” diye fısıldadım, “sakın pes etme kardeşim.”

Sesim duvarlara çarpıp geri döndü.

Cevap gelmedi.

Ama ben yine de bekledim.

Çünkü bazı bağlar, araya ne kadar mesafe girerse girsin kopmuyordu.

Ve ben Alp'in bir yerlerde hâlâ beni aradığını biliyordum.

Bahar, odasında önündeki belgeleri inceliyordu.

Emir Aras hakkındaki dosya artık zihninin bir köşesinde sürekli duruyordu. Bilgiler sınırlıydı ama yeterince açıktı. Genç bir askerdi. Özel kuvvetlerde görev yapıyordu. Operasyon sırasında yakalanmıştı. İkiz kardeşi ise kayıptı.

Örgüt liderinin bu askere neden bu kadar önem verdiğini henüz bilmiyordu.

Belki yalnızca askerî bilgi almak istiyordu.

Belki de esir alınan kişinin kimliği, daha büyük bir planın parçasıydı.

Bahar dosyayı kapattı.

Telefonuna gelen kısa bildirime baktı. Ardından ekrandaki bilgiyi okuyup cihazı masaya bıraktı.

Kapı çalındı.

“Gir.”

İçeri örgüt üyelerinden biri girdi.

“Beyefendi sizi çağırıyor.”

Bahar ayağa kalktı.

“Ne için?”

“Esirle ilgili bir gelişme varmış.”

Bahar'ın yüzü değişmedi.

“Geliyorum.”

Koridora çıktığında adımlarını her zamanki sakinliğiyle attı. İçinde ne düşündüğünü kimse anlayamazdı. Bunu yıllar içinde öğrenmişti.

İnsanların bakışlarını okumayı, kendi bakışlarını saklamayı, gereksiz konuşmamayı...

En önemlisi de korktuğu hâlde korkmuyormuş gibi görünmeyi.

Liderin odasına girdiğinde adam telefonla konuşuyordu. Bahar'ın geldiğini görünce konuşmasını bitirdi.

“Emir Aras hâlâ konuşmuyor.”

Bahar karşısındaki koltuğa oturmadı.

“Ne bekliyordunuz?”

Adam ona baktı.

“Daha kolay olacağını.”

“Özel kuvvetlerden bir askerin hemen konuşmasını beklemek gerçekçi değil.”

Lider hafifçe gülümsedi.

“Onu savunuyor musun?”

“Gerçekçi konuşuyorum.”

“Aradaki farkı anlayabiliyor muyum?”

Bahar'ın yüzü soğudu.

“Anlamak istemiyorsanız benim yapabileceğim bir şey yok.”

Adam bir süre sustu.

Sonra masasındaki dosyayı açtı.

“Bu asker önemli. Kardeşi de önemli olabilir. İkisini de kontrol altında tutmak istiyorum.”

Bahar dosyaya baktı.

“Diğer asker bulunamadı mı?”

“Hayır.”

“Bulunursa?”

“Onu da buraya getiririz.”

Bahar'ın içinden geçen düşünceleri yüzüne yansıtmaması gerekiyordu.

İki kardeşin de örgütün eline geçmesi, olayın boyutunu değiştirebilirdi. Üstelik liderin Emir'e gösterdiği ilgi sıradan değildi.

“Bu kadar askerle ilgilenmeniz için özel bir neden var mı?” diye sordu.

Adamın gözleri daraldı.

“Sen neden bu kadar merak ettin?”

Bahar hiç beklemeden cevap verdi.

“Görevim gereği.”

Adam onu bir süre izledi.

Sonra başını hafifçe salladı.

“Güzel. O zaman görevini yap.”

Bahar başını eğdi.

“Anlaşıldı.”

Odadan çıktığında yüzündeki ifade yine aynıydı.

Ama zihninde yeni bir karar oluşmuştu.

Emir Aras hakkında daha fazla bilgi edinmesi gerekiyordu.

Yalnızca onun kim olduğunu öğrenmek için değil...

Örgüt liderinin neden bu kadar ilgilendiğini anlamak için.

Şimdilik bekleyecekti.

Çünkü bu binada atılacak yanlış bir adım, yalnızca kendi hayatını değil, yürüttüğü görevi de tehlikeye sokabilirdi.

Ve Bahar, yıllardır korumaya çalıştığı kimliğini tek bir hatayla kaybetmeye niyetli değildi.

Kapının açılmasını beklemiyordum.

Ama açıldı.

Bu kez içeri giren kişi elinde küçük bir tabak taşıyordu. Yere bıraktıktan sonra hiçbir şey söylemeden geri çekildi.

Yemek soğuktu. Birkaç lokma aldım. Daha fazlasını yemek istemedim ama bedenimin buna ihtiyacı olduğunu biliyordum.

Tabaktaki ekmeğin son parçasını da bitirdikten sonra duvara yaslandım.

Kendimi toparlamam gerekiyordu.

Bunun için önce sakin kalmalıydım.

Öfke, korku, belirsizlik... Hepsi insanın düşünmesini zorlaştırıyordu. Burada ayakta kalabilmek için bunların hiçbirine teslim olmamalıydım.

Gözlerimi kapattım.

Alp'i düşündüm.

Belki şu an bir karargâhtaydı. Belki komutanlarla konuşuyordu. Belki de hâlâ beni arıyordu.

Onu tanıyordum.

Bulmadan vazgeçmezdi.

Bir an gülümsedim.

“Başına iş açma,” diye fısıldadım. “Ben çıkınca yeterince uğraşacağım seninle.”

Sonra gülümsemem kayboldu.

Çünkü burada ne kadar kalacağımı bilmiyordum.

Kapının ardından ayak sesleri geldi. Birkaç kişi konuşarak geçti. Sesleri uzaklaştı.

Yeniden sessizlik.

Başımı duvara yasladım.

O an, henüz bilmediğim bir şey vardı.

Bu binada benim hakkımda bilgi toplamaya çalışan başka biri de vardı.

Adını henüz duymadığım, yüzünü henüz görmediğim bir kadın...

Benden habersiz şekilde aynı karanlığın içinde yürüyordu.

O da kendi savaşını veriyordu.

Ben kendi esaretimden çıkmaya çalışırken, o kendisini düşmanın tam ortasında ayakta tutmaya çalışıyordu.

Henüz yollarımız kesişmemişti.

Henüz birbirimizin varlığından bile haberdar değildik.

Ama aynı binanın duvarları arasında, birbirinden habersiz iki hayat ilerliyordu.

Benim için o gece tek bir gerçek vardı:

Alp'i bulmalıydım.

Buradan çıkmalıydım.

Ve eve dönmeliydim.

Çünkü bazı insanlar için eve dönmek yalnızca bir yere ulaşmak değildi.

Bazı insanlar için eve dönmek, yarım kalan hayatına yeniden kavuşmaktı.

Benim evim de Alp'in olduğu yerdi.

Ve ben kardeşimi geride bırakmayacaktım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…