Bölümler 1Şu an: BÖYLE GÜNÜN...
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bugün ne kadar sakin...
Kahvemi yudumluyordum. Bu soğuk havada Americano boğazımı delerek gidiyordu.
İşe gidiyordum. Benim bürom şehrin dışında olduğu için sabah dörtte bile evden çıksam iş yerime ucu ucuna yetişirim. Bugün biraz da geç çıkmıştım evden, uyuya kalmışım. Biraz yürüdükten sonra yetişemeyeceğimi anladım.
Taksiye binmeye karar verdim. Elimi tam taksi durdurmak için kaldırmıştım ki koluma bir adam çarptı ve kahvem düştü. Üstüm başım mahvoldu.
Arkada bir tane teyze, "Kızım, dikkat etsene! Adamı görmedin mi? Bak, yerleri de kirlettin. Azıcık dikkat etsene!" dedi kızarak. Sanki ben suçluymuşum gibi... Ama muhatap olmadım çünkü ağzımı açsaydım susmazdım. İşe yetişmem gerekiyordu. Sabah saat 9.30'da görüşmem vardı ve saat 8.50'ydi. Nasıl yetişeceğim hakkında en ufak bir fikrim yoktu.
Ayrıca bana çarpan adam da benden özür dilememişti. Önümde duruyordu. Kulağında kulaklık, üstünde takım elbise vardı. Omzuna dokundum, bakmadı.
Benim çağırdığım taksiye binip gitti. Çok gıcık olmuştum. Hem kahvemi döktü, üstümü kirletti ve özür dilemedi hem de benim çağırdığım taksiye binip gitti.
Çok sakin dediğim güne bak! Daha sabahtan boka döndü günüm. Neyse, gün uzundu ama inşallah başıma başka bir olay gelmezdi.
Tekrar elimi kaldırdım ve bu sefer önümde sağ salim bir taksi durmuştu. Hemen bindim ve "Beykoz." dedim. Taksici abi bana dönüp, "Beykoz çok uzak. Başakşehir'e gideli şimdi çok trafik vardır." dedi güler bir suratla.
Allah'ım, bugün ne oldu? Bu ikinci olay. Of, ne yaşıyorum ben? Bütün bu olaylar beni mi bulur?
"Hayır, tabii ki. Saçmalamayın, Beykoz'a sürer misiniz lütfen? Ne kadar tutarsa vereceğiz." dedim, kaşlarımı çatarak.
Taksici de "Tamam abla, niye kızıyorsun?" dedi şaşırmış gibi bakarak.
Taksi ilerlemeye başladı. Dışarıda yağmur yağmaya başladı.
Kulaklığımı taktım...
*Toprak Yağmura*
Şarkısını açtım ve gözlerimi kapattım...
Bir anda taksicinin "Geldik." demesiyle irkildim ve taksimetreye baktım. 700 TL yazıyordu. Çıkartıp verdim ve indim. Yağmur durmuştu ama hâlâ kokusu geliyordu.
Tam büroya doğru yürürken bir adam tekrar bana çarptı. Dönüp baktım.
Yine o adam! Kulağında kulaklık, üstünde de takım elbise vardı. Bu sefer yüzünü de görebilmiştim. Sarışın ve kumral saçları vardı. Gözleri sarı gibi ama yeşildi ve kaşının üstünde de yara izi vardı, benimki gibi çarpı şeklinde.
Takım elbisesinin ceketini çıkardı ve kolunu sıyırdı. Kolunda bir dövme vardı. Yay ve ok... Ok, yayın içinden geçmiş ve çekilmişti. Okun yarısı güneşti.
Bu güneş bana bir yerden tanıdık geliyordu. Sanki daha önce de görmüştüm...
Kolumu biri dürtmüştü.
"Avukat Hanım." dedi. Ben de dövmeden gözümü çekmeye çalışırken "Efendim, efendim." diyordum. En son "İçeriye geçmeyecek miyiz?" dedi. Ben o an çantamdan hızlıca anahtarı çıkarmaya çalışıyordum.
En sonunda açabilmiştim ve içeriye girdik.
Müvekkilim daha yerime oturmadan, "Ben bu adamdan nasıl boşanabilirim? Hızlıca boşanabilirsem çok iyi olur." dedi hızlı hızlı.
Ben ağzım açık şekilde kadına bakıyordum.
"Hanımefendi, bir sakin olun. Bu şekilde bir yere varamayız." dedim ses tonumu bir tık yükselterek.
Karşımdaki kadın da "Avukat Hanım, sizin beni dinlemeniz gerekiyor." dedi kaşlarını çatarak.
Ben de "Eğer bu şekilde konuşmaya devam ederseniz görüşmeyi sonlandırmak ve avukatınız olmaktan vazgeçeceğim." dedim kaşlarımı çatarak.
Kadın, "Sizden avukat falan olmaz. Siz okuldan iyi mezun olmuşsunuz." dedi.
Ben de karşılık vermedim. Sadece:
"Görüşmemiz burada bitmiştir. İyi günler." dedim ve ayağa kalktım. Mutfağa gittim, kahve yapmaya koyuldum. Kadın çıkarken bana söyleniyordu ama o kadar umurumda değildi ki bunun gibi insanlarla ben günde yüz kere uğraşıyorumdur.
Saat 13.28 olmuştu. Öğle yemeği zamanı gelmişti.
Bugün arkadaşımla buluşacaktım.
Beni sevgilisiyle tanıştıracaktı. Sevgilisinin de arkadaşı varmış. Zeren de hiç kimseyle konuşmuyorsun, görüşmüyorsun diye hem beni sevgilisiyle tanıştırmak hem de bana sevgili yapacaktı.
Saat 13.30 olmuştu.
Ofisten çıktım. Zaten mekân benim iş yerime çok yakındı. Oraya gitmek 5 dakikamı falan almıştı.
İçeri girdim ve direkt onu gördüm. O çocuktu! Sabah bana çarpan çocuktu.
Ama bir sorun vardı. O çocuk Zeren'in yanında oturuyordu. İnşallah o çocuk değildir beni tanıştıracağı çocuk.
Yavaş yavaş yanlarına ilerlemeye başladım.
Zeren beni gördü ve ayağa kalktı, sarıldı.
Masaya oturdum. Zeren'in sevgilisi Barış'tı. Lisedeki zorba Barış'ın ta kendisiydi. Ama o çocuk da çok tanıdık geliyordu, fakat çıkartamamıştım.
Zeren, "Milan'ını hatırlıyor musun?" dedi.
Hayır, bu çocuk Milan olmazdı.
Milan benim travmamdı. Lisede bana çok zor şeyler yaşatmıştı.
Zeren bana "Işıl, Işıl!" demeye başlayınca kendime geldim.
Milan bana döndü ve "Sen yoksa lisedeki Işıl mısın?" dedi.
Evet anlamında başımı salladım. Kıpkırmızı olmuştum.
Zeren'e, "Zeren, bir tuvalete gidelim mi?" dedim.
Zeren de kafasını salladı ve tuvalete giderken kolundan tuttum, kenara çektim.
"Zeren, sen beni çıldırtmak mı istiyorsun? Niye Milan'ı çağırdın?"
Zeren sırıttı ve "Yarım kalan bir aşk hikâyeniz vardı, onu tamamlamanızı istedim." dedi.
Ben kaşlarımı çatmıştım ve öfkeyle bakarken:
"Zeren, biz diye bir şey yok ve yarım kalan bir şey de yok. Sen de biliyorsun, Milan beni çok üzdü. Ondan nefret ediyorum." dedim.
Zeren, "Barış da başta kötüydü, sonra iyi oldu. Bak." dedi gülerek.
Ben de sinirli bir şekilde:
"Milan başta iyiydi, sonra kötü oldu. Bu da demek oluyor ki Milan hep kötüydü. Sadece aramıza girebilmek için iyi biri gibi davranıyordu. En saf hâlimde beni görünce bana yaklaştı ve bana zarar verdi." dedim. Sonunda derin bir nefes verdim.
Zeren, "Bak, bu çocuk sadece seni bekliyordu yıllardır. Sevgili yapmıyor, sadece seni bekliyor." dedi masum bir sesle.
Ben de sinirli bir sesle, "Beklemeseydi, ben mi dedim ona? İsterse 100 kızla beraber olsun, ister evlensin, ister ölsün, umurumda değil. Ben şimdi gidiyorum. Sen de bir daha Milan'ın bulunduğu ortama beni çağırma." dedim ve masaya doğru yürümeye başladım.
Bölüm etkileşimi
