Black.

Büyük Salon’un kapısı arkasından kapandığında, Draco Malfoy’un yüzündeki ifade tamamen değişti.

Duvara yaslandı. Sinirle asasını fırlattı. Sert bir sesle taşa çarpan asa üç parçaya ayrıldı. Parçalar yere savrulurken Draco, duvar boyunca aşağı kayarak yere çöktü.

“Sen daha asıl bir Malfoy’la tanışmadın…” diye mırıldandı, dişlerini sıkarak.“Görürsün sen, Black.”
Kendi kendine söylenirken, Büyük Salon’dan Pansy ve Blaise çıktılar.

“Draco—” diye başladı Blaise.
“Kapa çeneni, Zabini,” diye kesti Draco sözünü. Sesi sakindi ama öfke her hecesine sinmişti.

“Yeni kız yüzünden bu kadar sinirlenmen komik,” dedi Pansy alaycı bir gülümsemeyle. “Sonuçta bir Gryffindor.”

Draco başını kaldırıp Pansy’ye baktı. Gözleri karanlıktı.“Binanın bir önemi yok,” dedi soğukça. “O bulanığı küçük düşüreceğim. Bir Malfoy’a bulaşmanın ne demek olduğunu öğrenecek.”

Kısa bir duraksamadan sonra fısıldar gibi ekledi:“Kirli kan.”

Blaise Draco’nun tam karşısına geçti.“Sence de abartmıyor musun?” dedi. “Daha yeni geldi. Bu kadar üstüne gidemezsin.”

Pansy hemen Blaise’in koluna vurdu. Draco sinirle ona baktı. O bakış Blaise’e yetmişti; daha fazla konuşmaması gerektiğini anladı ve sustu.

Pansy gözlerini Blaise’den ayırıp Draco’ya çevirdi.“Burada durmayalım. Ortak salona gidelim,” dedi. “Birazdan herkes çıkacak, yemek saati bitiyor.”

Draco ağır bir şekilde ayağa kalktı ve hiçbir şey söylemeden önden yürümeye başladı. Pansy onu takip etti. Blaise ise yerdeki kırık asayı eline alıp kısa bir an baktı, sonra onları hızla izledi.

Slytherin ortak salonuna girdiklerinde koltuklara oturdular. Ortam sessizdi ama Draco’nun içi değildi.

“Kim bu Black?” diye sordu öfkeyle. “Black’ler bu okula gelmezdi. Ne işi var burada?”

Pansy iç çekti.“Tamam Draco,” dedi daha yumuşak bir sesle. “Gerçekten abartıyorsun.”

Ama Draco cevap vermedi. Gözleri gölün karanlık suyuna takılmıştı.

Ve ilk kez,öfkesinin altında başka bir şey olduğunu fark etmekten korkuyordu.