Bölümler 3Şu an: 3
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Tekrar merhaba ilk kitabımı yayınladığımda çok uzun olduğu içn kimse okumamıştı. Şimdiyse çok kısa olduğuyla alakalı yorumlar alıyorum öncelikle teşekkürler artık daha uzun bölümler bizi bekliyor olacak. Bu son kısa bölümdü. 🩷 iyi okumalar umarım sizi biraz olsun gülümsetebilirim💞💞
Ertesi sabah önce limonlu şekwr almaya gitti şekerin sarı olduğuna emin olmak için onlarca kişiye sormuştu insanlar sarı işte görmüyor musun diyorlardı ama olay o ya görmüyordu .
Hastanede önce annesinin yanına uğradı doktorla konuştu. Ardından gözleri Lâl'i aramaya başladı.
Yine pencerenin önündeki koltukta otururken buldu. "Günaydın" "Günaydın ee şekerlerim nerde" "burda sözüm söz" diyerek cebindeki kese kağıdını çıkardı.
Lâl uzanıp bir tane ağzına attı. "Bak işte bu gerçekten anlattığım giyi pardon gibi. Sende yesene ne dediğimi anlarsın."
Aras şekeri ağzına attı ve erimesini bekledi ekşi şeker yavaş yavaş tatlıya döndü aynen Lâl'in dediği gibi.
"Çok güzel değil mi" "çok güzel" "yarın eve geçicekmişim Atlas arada uğrayabilir misin ?" Atlas bir an duraksadı.
Bu ritime ayak uydurmaya bilirdi okul çıkışlarında önce Lal'e uğrardı ama annesinin yanına gidemezdi.
"Olur gelirim. Şuraya adresinizi yazarsan." Lal hızlıca Atlasın eskiz defterine adresi yazdı.
"Yarın görüşürüz." Atlas gitmesini istemiyordu yinede elini salladı.
Lal heyecanlı adımlarda ablasının yanına giderken atlasta annesinin odasına girdi. Hala uyuyan kadına bakınca eskiyi ne kadar özlediğini farketti eskiden annesi ne sinirliydi ne bu kadar sitemkar biriydi hatta en çok o gülerdi.
Atlasa resim çizmeyi o öğretmiş sonra hastalığıyla beraber tüm renkleri alıp götürmüştü. Annesine ilk kanser teşhisi konulduğunda geciktiklerini söylemişlerdi.
O yüzden Atlas bir yandan kendini suçluyordu. Gecikmişti ve artık sadece umutlanmaktan bıkmıştı. Lal onun için bir kurtuluş gibiydi umut değil. O gece hastanede kaldı.
Sabah olduğunda okula gitmek zorundaydı. Zaten biraz daha boşlarsa kesin sınıfta kalacaktı. Okulun bitişine kadar aklı akşam Lal'in yanına uğrayacağı için yiyeceği azardaydı.
Okuldan çıktığı anda adrese gitmek için otobüs durağına koştu.
Hastaneden çok çok farklı. Evlerin müstakil olduğu sokaklarda çocukların koşturduğu mahalleye girince içini tarifsiz bir huzur kapladı.
10numaralı evin kapısını çaldığında Lal'in ablası açtı. "Atlastı değilmi? Lal içeride sağdan ikinci kapı."
Atlas teşekkür ederek hızlı adımlarla Lal'in odasına girdi. Lal camdan dışarıyı izliyordu kulağındakinkulaklık yüzünden Atlas'ın geldiğini fark etmemişti.
Atlas sessizce yaklaşıp kulaklığın birini Lalin kulağından çekti. Lal irkilerek arkadını döndüğünde yüzüne gülümseme yayıldı "gelmişsin" "şüphen mi vardı?" "hayır ama bu kadar gecikeceğini düşünmemiştim."
"otobüsü kaçırdım çok mu geç oldu?" Lal başını salladı "geldin ya o yeter" lalin odasında saatlerce konuştular şarkı dinlediler ve Atlas gün boyunca gözlerini lalden alamadı.
"Sen bu sene okula başlayacak mısın lal?" "bilmem. Belki aslında ablam evde öğretiyor ama okula gitmeyi çok isterdim."
"iki gün sonra bizim okulda nakil için kontenjan açmışlarda belki katılmak istersin demiştim." lal heyecanla doğruldu.
"Gerçekten mi!? Ama okula ayak uydurabilşr miyim bilmiyorum. Kelimeleri karıştırıyorum ve..." sözü kapının açılmasıyla bölündü
"size sıcak çikolata getirdim. Atlascım annen nasıl?" "daha iyi teşekkürler. Keşke zahmet etmeseydiniz ben zaten birazdan kalkardım." "ne zahmeti canım neyse ben gidiyim siz konuşun." "abla bi şey sorucam. Okula başlaya..." anlamsız kelimeler. "Lal toparla anlamadım?" "başlatabilir miyim? Yani başlayabilir miyim?" "dönem başlayalı iki hafta oldu nasıl başlayacaksın?"
"Atlasın okulunda sınavla alımlar başlamış en azından denesem?" "bunu akşam konuşalım tatlım"
O akşam Atlas hastaneye gittikten sonra Lal ablasına ısrar ederek doktora sormaya ikna etti.
Doktor genel durumunun iyi olduğunu beden derslerinden muaf olmak ve kendini yormamak şartıyla izin verdiğinde kızın mutluluğu dünyalara bedeldi.
Bir sonraki gün sınava hazırlanmak için Atlas gelene kadar ders çalıştı. O gün Atlas erken gelmişti.
Lalin ablası İdilde Atlasla lali evden zorla çıkarmış parka göndermişti. "Bu kadar çok çalışmak yorucu değil mi lal?"
"Okula girmem için çalışmam lazım bu kadar değil yorucu." Lal o kadar heyecanlıydı ki normalden dahada fazla karıştırıyordu.
"Sen bilirsin. Ama bu kadar yorulma." lal yalnızca gülümseyerek termosu çıkardı.
Hava hala sıcak olsada termosta idilin yaptığı sıcak çikolata vardı. Yine tüm akşamı beraber geçirdiler atlas önce lali evine bırakıp sonra hastane yerine kendi evine gitti.
Üzerinde annesine uğramamanın verdiği suçlulukla yatağa yattı. Hiç olmadığı kadar mutluydu ama hiç olmadığı kadar suçlu hissediyordu.
Kendisine annesi dışında bir dünyası olduğunu hatırlattı ama kendini düşünmesi bencillik gibi geliyordu.
Annesinin durumu giderek kötüleşiyor o ise kadının yanına uğramıyordu bile. İçindeki sesler kavga ederken uyuya kaldı. Telefonunun sesiyle gözlerini aniden açtı.
Hava aydınlanmamıştı. Telefondaki hastane numarasını görünce nefesi aniden kesildi.
Daha açmamıştı bile ama onlarca olasılıkaklında dönüyordu. Şimdiden başı ağrımış gözlerindeki yaşlar gözünğ buğlandırmıştı.
İki saniye süren paniğinin ardından telefonu açtı. "Atlas Bey annenizin durumu kötüleşti gelmeniz lazım." atlas üzerine geçirdiği montla evden çıktı. Ortalıkta taksi yoktu.
Hastaneden eve ondakikalık yol boyunca durmaksızın koştu. Nefes nefese acile girdiğinde koridorların sessizliğiyle içi ürperdi.
Onu odaya almadılar. Yere çöktü. "Geç kaldım."
Bölüm etkileşimi
