Bölümler 1Şu an: Dunwich Dehşeti
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Dunwich Dehşeti
H. P. LOVECRAFT tarafından
“Gorgonlar, Hidralar ve Kimera’lar—Keleno ve Harpiler’in uğursuz öyküleri—batıl inançların zihninde yeniden canlanabilir; ama onlar zaten oradaydı. Bunlar kopyalar, örneklerdir; arketipleri içimizdedir ve ebedidir. Uyanıkken yanlış olduğunu bildiğimiz bir anlatının bizi etkilemesi başka nasıl açıklanabilir? Bu nesnelerin bize bedensel zarar verebileceklerini düşünerek onlardan doğal biçimde dehşete kapıldığımız için mi? Hayır, hiç de değil! Bu dehşetler çok daha eskidir. Bedenden önceye uzanırlar—beden olmasaydı da aynı kalırlardı... Burada ele alınan korkunun bütünüyle tinsel olduğu; yeryüzünde bir nesnesi bulunmadığı ölçüde güçlendiği ve günahsız çocukluk dönemimizde egemen olduğu düşüncesi, çözümü dünya öncesi hâlimize dair olası bir kavrayış ve varoluş öncesi gölgeler ülkesine kısa bir bakış sunabilecek sorunlardır.” —Charles Lamb: Cadılar ve Öteki Gece Korkuları.
1
Massachusetts’in kuzey-orta kesimlerinde yolculuk eden biri, Dean’s Corners’ın hemen ötesindeki Aylesbury yolunun kavşağında yanlış kola saparsa, ıssız ve tuhaf bir yöreye varır. Arazi yükselir; dikenli çalılarla çevrili taş duvarlar, tozlu ve kıvrımlı yolun tekerlek izlerine gittikçe yaklaşır. Sık sık karşılaşılan orman kuşaklarının ağaçları gereğinden iri görünür; yabani otlar, dikenli çalılar ve çimenler, yerleşik bölgelerde pek rastlanmayan bir gürlükte büyür. Buna karşılık ekili tarlalar şaşırtıcı ölçüde az ve verimsiz görünür; seyrek dağılmış evlerin hepsi de aynı derecede eski, sefil ve harap bir görünüm taşır. İnsan nedenini bilmeden, ara sıra yıkılmakta olan kapı eşiklerinde ya da eğimli, kayalık çayırlarda gördüğü budaklı, yalnız kişilere yol sormaya çekinir. Bu insanlar öylesine sessiz ve gizlice davranırlar ki, insan kendini, bulaşmamanın daha iyi olacağı yasak şeylerle karşı karşıya kalmış gibi hisseder. Yolun yükseldiği bir noktadan dağlar derin ormanların üzerinde görünmeye başlayınca bu tuhaf huzursuzluk artar. Tepeler rahatlık ve doğallık hissi vermeyecek kadar yuvarlak ve simetriktir; bazen gökyüzü, tepelerinin çoğunu taç gibi süsleyen uzun taş sütunların tuhaf çemberlerini özellikle keskin hatlarla belirginleştirir.
Derinliği belirsiz geçitler ve yarıntılar yolu keser; kaba tahta köprülerin güvenliği de her zaman kuşkuludur. Yol yeniden alçaldığında, insanın içgüdüsel olarak hoşlanmadığı bataklık düzlükleri uzanır; akşamları görünmeyen çobanaldatanlar ötüşüp ateşböcekleri olağandışı bir bollukla ortaya çıkarak tiz sesli boğa kurbağalarının gürültülü, ürpertici biçimde ısrarlı ritmine göre dans ettiğinde, bu düzlükler neredeyse korku verir. Miskatonic’in yukarı çığırının ince, parıltılı çizgisi, yükseldiği kubbeli tepelerin eteklerine yakın kıvrılırken tuhaf biçimde yılanı andırır.
Tepeler yaklaştıkça insan, taş taçlı zirvelerinden çok ağaçlarla kaplı yamaçlarına dikkat kesilir. Yamaçlar öylesine karanlık ve dik yükselir ki insan uzakta kalmalarını ister; ama onlardan kaçacak başka yol yoktur. Üstü örtülü bir köprüden, derenin kıyısı ile Round Mountain’ın dik yamacı arasına sıkışmış küçük bir köy görünür; komşu yöredekilerden daha eski bir mimari dönemi haber veren çürümüş gambrel çatılı evlerin kümesine insan şaşar. Daha yakından bakınca evlerin çoğunun terk edilmiş, yıkılmaya yüz tutmuş; kırık kuleli kilisenin de köyün tek derme çatma dükkânına dönüşmüş olduğunu görmek iç açıcı değildir. Köprünün karanlık tüneline girmek korku verir, ama bundan kaçış yoktur. Karşıya geçince köy sokağını, yüzyılların biriktirdiği küf ve çürüme yığınını andıran hafif, kötü bir kokunun sardığı izleniminden kurtulmak güçtür. Oradan çıkmak ve tepelerin eteklerini dolanıp düzlükleri aşarak yeniden Aylesbury yoluna bağlanan dar yolda ilerlemek insana her zaman rahatlık verir. Sonradan bazen Dunwich’ten geçmiş olduğunu öğrenir.
Yabancılar Dunwich’i olabildiğince seyrek ziyaret eder; bir dehşet mevsiminden beri oraya giden bütün yol levhaları kaldırılmıştır. Herhangi bir sıradan estetik ölçüte göre değerlendirildiğinde manzara olağanüstü güzeldir; yine de sanatçılar ya da yazlıkçılar akın etmez. İki yüzyıl önce, cadı kanı, Şeytan’a tapınma ve ormandaki tuhaf varlıklardan söz edildiğinde kimsenin gülmediği zamanlarda, bu yöreden uzak durmak için gerekçeler gösterilirdi. Akılcı çağımızda—1928’deki Dunwich dehşetinin, kasabanın ve dünyanın iyiliğini gözetenlerce örtbas edilmesinden beri—insanlar tam olarak nedenini bilmeden buradan uzak durur. Belki nedenlerden biri—bilgisiz yabancılar için geçerli olmasa da—yerlilerin artık itici derecede yozlaşmış olmasıdır; New England’ın ücra köşelerinde sık görülen gerileme yolunda epey ilerlemişlerdir. Kendilerine özgü, yozlaşma ve iç evliliğin belirgin zihinsel ve bedensel izlerini taşıyan bir halk hâline gelmişlerdir. Ortalama zekâ düzeyleri acınacak kadar düşüktür; tarihleri açık kötülüklerin, yarı gizli cinayetlerin, ensestin ve adı neredeyse konamayacak şiddet ve sapkınlık eylemlerinin kokusunu taşır. 1692’de Salem’den gelen, soyluluk armasına sahip iki ya da üç aileyi temsil eden eski seçkinler, genel çöküş düzeyinin bir ölçüde üzerinde kalmıştır; ancak aile kollarının çoğu sefil halkın içine öylesine gömülmüştür ki, onları rezil ettikleri kökenlerinin anahtarı olarak yalnızca adları kalmıştır. Whateley’lerin ve Bishop’ların bazıları hâlâ büyük oğullarını Harvard’a ve Miskatonic’e gönderir; ama bu oğullar, kendilerinin ve atalarının doğduğu çürüyen gambrel çatılı evlere pek dönmez.
Yakın zamandaki dehşetin gerçeklerini bilenler bile Dunwich’te tam olarak neyin ters gittiğini söyleyemez; oysa eski efsanelerde kutsal olmayan ayinlerden ve Kızılderililerin toplantılarından söz edilir. Bu toplantılarda büyük, yuvarlak tepelerden yasak gölge biçimleri çağırır, yerin altından gelen yüksek çatırdama ve gürültülerle karşılık bulan çılgın, şehvetli dualar ederlerdi. 1747’de, Dunwich Köyü’ndeki Cemaat Kilisesi’ne yeni gelen Rahip Abijah Hoadley, Şeytan’ın ve cinlerinin yakınlarda bulunduğuna dair unutulmaz bir vaaz verdi. Vaazında şöyle diyordu:
“Cehennemden gelen bir iblis sürüsünün bu küfürleri, inkâr edilemeyecek kadar yaygın biçimde bilinen şeylerdir; Azazel ile Buzrael’in, Beelzebub ile Belial’in lanetli sesleri, bugün hayatta olan yirmiden fazla güvenilir tanık tarafından yerin altından işitilmiştir. Bundan bir iki hafta kadar önce ben de evimin arkasındaki tepede kötü güçlerin konuşmasını apaçık duydum; öyle bir takırtı, yuvarlanma, inleme, çığlık ve tıslamaydı ki, bunları dünyadaki hiçbir şey çıkaramazdı. Öyleyse sesler, yalnızca kara büyünün bulabileceği, yalnızca Şeytan’ın açabileceği mağaralardan gelmiş olmalı.”
Bay Hoadley bu vaazı verdikten kısa süre sonra ortadan kayboldu; ama Springfield’da basılan metni hâlâ mevcuttur. Tepelerdeki sesler yıldan yıla duyulmaya devam etmiş, jeologlarla fizyograflar için hâlâ bir muamma oluşturmuştur.
Başka söylenceler, tepelerin zirvelerini taçlandıran taş sütun çemberlerinin yakınındaki kötü kokulardan ve büyük yarıntıların dibinde belirli noktalardan belli saatlerde hafifçe işitilen, hızla geçen havamsı varlıklardan söz eder; kimileri de Şeytan’ın Sıçrama Bahçesi’ni açıklamaya çalışır: hiçbir ağacın, çalının, tek bir ot yaprağının bile yetişmediği, kasvetli ve kavrulmuş bir yamaç. Üstelik yerliler, sıcak gecelerde seslerini yükselten sayısız çobanaldatandan ölümüne korkar. Bu kuşların, ölmek üzere olanların ruhlarını bekleyen ruh taşıyıcıları olduğuna ve ürkütücü çığlıklarını hastanın son nefesinin çırpınışına göre ayarladıklarına inanılır. Kaçan ruh bedenden ayrılırken onu yakalayabilirlerse, iblis kahkahalarıyla öterek hemen kanatlanıp giderler; başaramazlarsa hayal kırıklığına uğramışçasına yavaş yavaş susarlar.
Bu öyküler elbette eskimiş ve gülünçtür; çünkü çok eski zamanlardan kalmadırlar. Dunwich gerçekten gülünç derecede eskidir—çevresindeki otuz millik alandaki bütün yerleşimlerden çok daha eski. Köyün güneyinde, 1700’den önce yapılmış eski Bishop evinin bodrum duvarlarıyla bacası hâlâ görülebilir; 1806’da inşa edilen şelale değirmeninin harabeleri ise görülebilecek en yeni mimari yapıyı oluşturur. Burada sanayi gelişmemiş, on dokuzuncu yüzyılın fabrika hareketi de kısa ömürlü olmuştur. Hepsinden eski olanlar, tepe zirvelerindeki kaba yontulmuş büyük taş sütun halkalarıdır; ama bunlar genellikle yerleşimcilere değil Kızılderililere atfedilir. Bu çemberlerin içinde ve Sentinel Hill’deki büyük, masa biçimli kayanın çevresinde bulunan kafatası ve kemik yığınları, bu noktaların bir zamanlar Pocumtuck’ların mezarlıkları olduğu yönündeki yaygın inancı destekler; bu kuramın akla aykırı ölçüde olanaksızlığını görmezden gelen pek çok etnolog ise kalıntıların Kafkasyalı olduğuna inanmayı sürdürür.
2
Wilbur Whateley, Dunwich kasabasında, köyden dört mil, başka herhangi bir konuttan ise bir buçuk mil uzaktaki, bir yamaca yaslanmış, kısmen kullanılan büyük bir çiftlik evinde 2 Şubat 1913 Pazar günü sabah saat beşte doğdu. Bu tarih, Dunwich halkının Candlemas’ı başka bir adla tuhaf biçimde kutlaması ve doğumdan önceki gece tepelerde sesler duyulup yöredeki bütün köpeklerin durmaksızın havlaması nedeniyle akılda kaldı. Anılmaya daha az değer olan şey, annesinin yozlaşmış Whateley ailesinden gelmesi, otuz beş yaşında, hafifçe biçimsiz, çirkin bir albino kadın olması ve gençliğinde hakkında büyücülükle ilgili en korkunç söylentilerin fısıldandığı yaşlı, yarı deli babasıyla yaşamasıydı. Lavinia Whateley’nin bilinen bir kocası yoktu; ama yöre geleneğine uyarak çocuğu reddetmeye kalkışmadı. Köylüler, çocuğun soyunun öteki kolu hakkında diledikleri kadar—ve öyle de yaptılar—spekülasyon yürütebilirdi. Tam tersine, kendi hastalıklı, pembe gözlü albinoluğuyla keskin bir karşıtlık oluşturan, kara tenli ve keçiyi andıran görünüşlü bebeğiyle tuhaf biçimde gurur duyuyor gibiydi; bebeğin olağan dışı güçleri ve muazzam geleceği hakkında tuhaf kehanetler mırıldandığı duyuluyordu.
Lavinia böyle şeyler mırıldanmaya yatkın biriydi; tepelerde gök gürültülü fırtınalarda dolaşır, babasının iki yüzyıl boyunca Whateley’lerden devraldığı, yaş ve kurt delikleri yüzünden hızla parçalanan, ağır kokulu büyük kitapları okumaya çalışırdı. Hiç okula gitmemişti, ama Yaşlı Whateley’nin ona öğrettiği, birbirinden kopuk eski bilgilerle doluydu. Uzak çiftlik evi, Yaşlı Whateley’nin kara büyü konusundaki şöhreti yüzünden zaten hep korku uyandırmıştı; Lavinia on iki yaşındayken Bayan Whateley’nin açıklanamayan şiddet sonucu ölmesi de evi sevilir hâle getirmemişti. Tuhaf etkilerin ortasında, herkesten uzakta yaşayan Lavinia, vahşi ve görkemli düşlere, alışılmadık uğraşlara meraklıydı; düzen ve temizlik anlayışının çoktan silinip gittiği bu evde boş zamanını ev işleri de pek doldurmazdı.
Wilbur’un doğduğu gece, tepelerdeki sesleri ve köpek havlamalarını bile bastıran, yankılı, korkunç bir çığlık duyuldu; ama doğumunda bilinen hiçbir doktor ya da ebe bulunmadı. Komşular ondan ancak bir hafta sonra haberdar oldu. Yaşlı Whateley, kızağıyla karların içinden Dunwich Köyü’ne geldi ve Osborn’un genel mağazasında aylak aylak duran kalabalığa tutarsızca konuştu. Yaşlı adam değişmiş gibiydi—bulanık zihninde, onu korku duyulan bir nesneden korku salan bir özneye dönüştüren gizlilik havası artmıştı—oysa sıradan bir aile olayının onu sarsması beklenmezdi. Bütün bunların içinde, sonradan kızında da fark edilecek gururun bir izini gösterdi; çocuğun babalığı hakkında söyledikleri, dinleyenlerin birçoğunun belleğinde yıllarca kaldı.
“Millet ne düşünürse düşünsün umurumda değil—Lavinny’nin oğlan babasına benzese, beklediğiniz hiçbir şeye benzemezdi. Tek insanların buralarda yaşayanlar olduğunu sanmayın. Lavinny biraz okumuş, çoğunuzun ancak lafını ettiğiniz şeylerden bazılarını görmüş. Aylesbury’nin bu tarafında bulabileceğiniz en iyi koca, bence onun adamıdır; tepeler hakkında benim bildiklerim kadarını bilseydiniz, onun düğününü kilisede daha iyisini aramazdınız. Size bir şey diyeyim—bir gün Lavinny’nin çocuklarından birinin Sentinel Hill’in tepesinde babasının adını seslendiğini duyacaksınız!”
Wilbur’u yaşamının ilk ayında gören tek kişiler, aile yozlaşmasına uğramamış Whateley’lerden yaşlı Zechariah Whateley ve Earl Sawyer’ın nikâhsız karısı Mamie Bishop’tu. Mamie sırf meraktan gelmişti; sonradan anlattıkları gözlemlerini hakkıyla yansıtıyordu. Zechariah ise Yaşlı Whateley’nin oğlu Curtis’ten satın aldığı iki Alderney ineğini getirmeye gelmişti. Bu olay, küçük Wilbur’un ailesinin sığır satın alma alışkanlığının başlangıcı oldu; alışkanlık, Dunwich dehşetinin başlayıp bittiği 1928’e kadar sürdü. Yine de harap Whateley ahırı hiçbir zaman hayvanlarla tıklım tıklım dolmuş görünmedi. Bir ara insanlar, eski çiftlik evinin üzerindeki dik yamaçta güvensizce otlayan sürüyü gizlice yaklaşıp sayacak kadar meraklandı; ama on ya da on iki cılız, kansız görünümlü hayvandan fazlasını hiçbir zaman bulamadılar. Besbelli, sağlıksız otlaklardan ya da kirli ahırın hastalıklı mantar ve kerestelerinden kaynaklanan bir küf ya da salgın, Whateley hayvanları arasında ağır ölümlere yol açmıştı. Görülebilen sığırlarda kesik izlerini andıran tuhaf yaralar ya da çıbanlar vardı; ilk aylarda eve uğrayan bazı kişiler, gri sakallı, tıraşsız yaşlı adamın ve dağınık, kıvırcık saçlı albino kızının boğazlarında da benzer yaralar seçebildiklerini sandılar.
Wilbur’un doğumunu izleyen ilkbaharda Lavinia, biçimsiz kollarında esmer çocuğu taşıyarak tepelerdeki olağan gezintilerine yeniden başladı. Köylülerin çoğu bebeği gördükten sonra Whateley’lere duyulan ilgi azaldı; yeni gelen bu çocuğun her gün sergilediği hızlı gelişim üzerine kimse yorum yapmadı. Wilbur gerçekten olağanüstü hızla büyüyordu: doğumundan sonraki üç ay içinde, bir yaşını doldurmamış bebeklerde pek görülmeyen bir boya ve kas gücüne ulaşmıştı. Hareketleri, hatta çıkardığı sesler bile bir bebek için son derece tuhaf bir özdenetim ve kararlılık gösteriyordu; yedi aylıkken, bir ay içinde giderek azalan sendelemelerle kendi başına yürümeye başladığında kimse şaşırmadı.
Bundan bir süre sonra, Cadılar Bayramı gecesi, Sentinel Hill’in tepesinde, eski masa biçimli taşın kadim kemik yığınının ortasında durduğu yerde, gece yarısı büyük bir alev parladı. Aile yozlaşmasına uğramamış Bishop’lardan Silas Bishop, alev görülmeden yaklaşık bir saat önce oğlanı annesinin önünde, tepeye dimdik koşarken gördüğünü söyleyince epey dedikodu çıktı. Silas başıboş bir düveyi topluyordu; ama fenerinin loş ışığında iki figürü bir anlığına görünce işini neredeyse unuttu. Çalıların arasından neredeyse hiç ses çıkarmadan geçtiler; şaşkın gözlemci, ikisinin de tümüyle çıplak olduğunu sanmış gibiydi. Sonradan oğlan konusunda emin olamadı; belki püsküllü bir kemerle koyu mavi bir şort ya da pantolon giymişti. Wilbur bundan sonra, bütünüyle giyinik ve düğmeleri sıkıca iliklenmiş hâlde olmadığı hiçbir zaman canlı ve bilinci açık olarak görülmedi; giysisinin bozulması ya da bozulma tehlikesi onu her zaman öfkelendirip alarma geçiriyor gibiydi. Bu konuda sefil annesiyle dedesinden ayrılması, 1928’deki dehşet en geçerli nedeni ortaya koyana kadar çok dikkat çekici bulunuyordu.
Ertesi ocak ayında dedikoducular, “Lavinny’nin kara piçinin” daha on bir aylıkken konuşmaya başladığını duyunca hafifçe meraklandı. Konuşması, hem yöredeki olağan aksanlardan farklı olması hem de üç dört yaşındaki pek çok çocuğun övünebileceği ölçüde bebeksi pelteklikten uzaklığı bakımından dikkat çekiciydi. Oğlan çok konuşmazdı; ama konuştuğunda, Dunwich’te ve sakinlerinde hiç bulunmayan, ele avuca gelmez bir özellik taşıyor gibiydi. Tuhaflık söylediklerinde, kullandığı basit deyişlerde bile değildi; belli belirsiz biçimde tonlamasına ya da konuşma seslerini üreten iç organlara bağlı gibiydi. Yüzü de olgun görünümüyle dikkat çekiyordu. Annesiyle dedesinin çenesizliğini paylaşsa da biçimli, erkenden belirginleşmiş burnu ile iri, koyu renkli, neredeyse Latin gözlerindeki ifade ona neredeyse yetişkin, doğaüstüne yakın bir zekâ izlenimi veriyordu. Ancak parlak görünümüne rağmen son derece çirkindi; kalın dudaklarında, iri gözenekli sarımtırak derisinde, kaba ve kıvırcık saçlarında, tuhaf biçimde uzamış kulaklarında keçiyi andıran, hayvansı bir yan vardı. Çok geçmeden annesiyle dedesinden bile daha belirgin biçimde sevilmez oldu; onun hakkındaki her tahmin, Yaşlı Whateley’nin geçmişteki büyücülüğüne, önünde kollarının arasında açık duran büyük bir kitap varken taş çemberinin ortasında Yog-Sothoth’un korkunç adını haykırdığı sırada tepelerin bir zamanlar nasıl sarsıldığına dair göndermelerle süslenirdi. Köpekler oğlandan nefret ederdi; havlayarak tehdit ettiklerinde kendini savunmak için türlü önlemler almak zorunda kalırdı.
3
Bu sırada Yaşlı Whateley, sürüsünü kayda değer ölçüde büyütmeden sığır almaya devam etti. Ayrıca kereste kesti ve evinin kullanılmayan bölümlerini onarmaya başladı. Bu geniş, yüksek çatılı evin arka kısmı bütünüyle kayalık yamacın içine gömülmüştü; en az harap durumdaki zemin katın üç odası kendisine ve kızına hep yetmişti. Yaşlı adamın bu kadar ağır işi başarmasını sağlayacak muazzam bir gücü olmalıydı; zaman zaman hâlâ akıl hastası gibi gevezelese de marangozluğu sağlam bir hesaplamaya dayanıyor gibiydi. Aslında işe Wilbur’un doğumundan hemen sonra başlamıştı: çok sayıdaki alet kulübesinden biri birden düzene sokulmuş, dışı fıçı tahtasıyla kaplanmış ve sağlam, yeni bir kilitle donatılmıştı. Şimdi evin terk edilmiş üst katını onarırken de aynı ölçüde titiz bir ustaydı. Çılgınlığı, yenilenen bölümdeki bütün pencereleri sıkıca tahtalarla kapatmasında kendini gösteriyordu—gerçi birçok kişi, bu bölümü onarmaya kalkışmasını bile delilik sayıyordu. Yeni torunu için zemin katta başka bir oda hazırlaması ise daha az açıklanamazdı; birkaç ziyaretçi odayı gördüyse de tahtalarla sıkıca kapatılmış üst kata hiç kimse alınmamıştı. Bu odanın duvarlarına uzun, sağlam raflar yerleştirdi; ardından kendi zamanında çeşitli odaların kuytu köşelerine gelişigüzel yığılmış, çürüyen eski kitapları ve kitap parçalarını görünüşte özenli bir düzen içinde yavaş yavaş bu raflara yerleştirmeye başladı.
“Birazını kullandım,” derdi; paslı mutfak ocağında hazırladığı tutkalla gotik harfli yırtık bir sayfayı onarmaya çalışırken. “Ama oğlan onlardan daha iyi yararlanacak. Elinden geldiğince iyi düzenlenmiş hâlde bulsun onları; çünkü bütün öğreneceği bunlar olacak.”
Wilbur bir yaşını yedi ay geçmişken—Eylül 1914’te—boyu ve becerileri neredeyse ürkütücüydü. Dört yaşında bir çocuk kadar büyümüş, akıcı ve inanılmaz ölçüde zeki konuşuyordu. Tarlalarda ve tepelerde özgürce koşuyor, annesinin bütün gezintilerine katılıyordu. Evde, büyükbabasının kitaplarındaki tuhaf resim ve çizelgeleri dikkatle incelerken Yaşlı Whateley uzun, sessiz öğleden sonraları ona ders verip sorular soruyordu. Bu sırada evin onarımı bitmişti; çalışmaları izleyenler üst kattaki pencerelerden birinin neden sağlam bir tahta kapıya dönüştürüldüğünü merak ediyordu. Pencere, doğu cephesindeki üçgen çatının arka tarafında, yamaca yakın bir yerdeydi; yerden pencereye kadar basamaklı ahşap bir rampa yapılmasının nedenini kimse anlayamıyordu. Bu işin tamamlandığı sıralarda insanlar, Wilbur’un doğumundan beri sıkıca kilitli ve penceresiz biçimde fıçı tahtasıyla kaplanmış eski alet kulübesinin yeniden terk edildiğini fark etti. Kapısı isteksizce açık duruyordu. Earl Sawyer, Yaşlı Whateley’yle sığır satışı için yaptığı bir ziyaretin ardından bir keresinde içeri adım attığında, karşılaştığı tuhaf kokuyla fena hâlde rahatsız olmuştu. Hayatı boyunca, tepelerdeki Kızılderili taş çemberlerinin yakınları dışında böyle bir koku duymadığını; bunun aklı başında ya da bu dünyadan herhangi bir şeyden kaynaklanamayacağını söylemişti. Ne var ki Dunwich halkının evleri ve kulübeleri koku bakımından hiçbir zaman örnek sayılmazdı.
Sonraki aylarda gözle görülür bir olay yaşanmadı; yalnızca herkes tepelerdeki esrarengiz seslerin yavaş ama sürekli arttığına yemin ediyordu. 1915 Mayıs arifesinde, Aylesbury halkının bile hissettiği sarsıntılar oldu; onu izleyen Cadılar Bayramı’nda ise Sentinel Tepesi’nin zirvesinden yükselen alev patlamalarına tuhaf biçimde eşlik eden yeraltı gürültüleri duyuldu: “Şu cadı Whateley’lerin işleri işte.” Wilbur tekinsiz bir hızla büyüyor, dördüncü yaşına girerken on yaşında bir oğlan gibi görünüyordu. Artık kendi başına hevesle okuyordu ama eskisinden çok daha az konuşuyordu. Yerleşik bir suskunluk onu içine çekmişti; insanlar ilk kez keçiyi andıran yüzünde beliren kötülük ifadesinden açıkça söz etmeye başladı. Bazen anlaşılmayan bir jargon mırıldanıyor, dinleyenin içine açıklanamaz bir dehşet salan tuhaf ritimlerle ezgiler söylüyordu. Köpeklerin ona duyduğu nefret artık herkesin dilindeydi; kırsalda güvenle dolaşabilmek için tabanca taşımak zorunda kalıyordu. Silahı ara sıra kullanması, köpek bekçilerinin sahipleri arasındaki ününü artırmadı.
Eve gelen az sayıdaki ziyaretçi, Lavinia’yı çoğu kez zemin katta tek başına buluyor; tahtalarla kapatılmış ikinci kattan tuhaf çığlıklar ve ayak sesleri yankılanıyordu. Babasıyla oğlunun yukarıda ne yaptığını asla anlatmazdı. Ancak bir keresinde şakacı bir balık satıcısı merdivene açılan kilitli kapıyı yoklayınca yüzü bembeyaz kesilmiş, anormal derecede korkmuştu. Satıcı, Dunwich Köyü’ndeki dükkân müdavimlerine üst katta bir atın tepiştiğini duyduğunu düşündüğünü anlattı. Müdavimler kapıyı, rampayı ve hızla ortadan kaybolan sığırları düşünüp taşındı. Sonra Yaşlı Whateley’nin gençliğine dair hikâyeleri hatırlayıp ürperdiler: belli pagan tanrılara doğru zamanda bir öküz kurban edildiğinde yerin altından çağrılan tuhaf şeyleri. Bir süredir köpeklerin bütün Whateley çiftliğinden, genç Wilbur’dan nefret edip korktukları kadar şiddetle nefret edip korktukları fark edilmişti.
1917’de savaş çıktı. Yerel askerlik kurulunun başkanı Squire Sawyer Whateley, genç Dunwich erkeklerinden, bir eğitim kampına gönderilmeye bile uygun bir kota bulmakta çok zorlandı. Bölgedeki çöküşün bu denli yaygın olduğuna ilişkin işaretlerden kaygılanan hükûmet, inceleme yapmak üzere birkaç görevliyle tıp uzmanı gönderdi; New England gazetelerinin okurları bu araştırmayı hâlâ hatırlıyor olabilir. İncelemenin yarattığı tanıtım, muhabirleri Whateley’lerin izine düşürdü; Boston Globe ile Arkham Advertiser da genç Wilbur’un erken gelişmişliği, Yaşlı Whateley’nin kara büyüsü, tuhaf kitaplarla dolu raflar, eski çiftlik evinin mühürlü ikinci katı, bölgenin ve tepe seslerinin tekinsizliği üzerine gösterişli pazar yazıları yayımladı. Wilbur o sırada dört buçuk yaşındaydı ama on beş yaşında bir delikanlı gibi görünüyordu. Dudaklarıyla yanaklarında kaba, koyu renkli tüyler çıkmış; sesi çatallaşmaya başlamıştı. Earl Sawyer iki gazetenin muhabirlerini ve fotoğrafçılarını Whateley çiftliğine götürüp, şimdi mühürlü üst katlardan süzülüyor gibi görünen tuhaf kokuyu onlara gösterdi. Bunun, ev nihayet onarıldığında terk edilen alet kulübesinde bulduğu kokuya ve dağlardaki taş çemberlerin yakınında bazen aldığını sandığı hafif kokulara tıpatıp benzediğini söyledi. Dunwich halkı yazılar yayımlanınca onları okuyup bariz yanlışlara sırıtıyordu. Yazarların Yaşlı Whateley’nin sığırların parasını her zaman çok eski tarihli altın sikkelerle ödemesini neden bu kadar büyüttüğünü de merak ettiler. Whateley’ler ziyaretçilerini gizleyemedikleri bir hoşnutsuzlukla karşılamıştı; yine de şiddetle karşı koyarak ya da konuşmayı reddederek daha fazla ilgi çekmeye cesaret edememişlerdi.
4
Whateley’lerin kayıtları on yıl boyunca, tuhaflıklarına alışmış, Mayıs arifesi ve Cadılar Bayramı’ndaki sefih ayinlerini kanıksamış hastalıklı bir topluluğun genel yaşamı içinde ayırt edilemez hâle geldi. Yılda iki kez Sentinel Tepesi’nin zirvesinde ateş yakarlar, o sırada dağ gürültüleri giderek daha şiddetli biçimde yinelenirdi; her mevsim, ıssız çiftlik evinde tuhaf ve uğursuz işler olurdu. Zamanla ziyaretçiler, bütün aile zemin katta olduğu hâlde mühürlü üst kattan sesler duyduklarını ileri sürdü; bir ineğin ya da öküzün ne kadar çabuk veya ne kadar ağır ağır kurban edildiğini merak ettiler. Hayvanlara Eziyetin Önlenmesi Derneği’ne şikâyette bulunmaktan söz edildi; ama bundan hiçbir sonuç çıkmadı, çünkü Dunwich halkı dış dünyanın dikkatini üzerine çekmeye hiçbir zaman hevesli değildi.
1923 dolaylarında, zihni, sesi, boyu ve sakallı yüzü olgunluk izlenimi veren on yaşındaki Wilbur’un başında, eski evde ikinci bir büyük marangozluk işi başladı. İşin tamamı mühürlü üst bölümde yapılıyordu; atılmış kereste parçalarından, delikanlıyla büyükbabasının bütün bölmeleri, hatta tavan arasının döşemesini bile sökerek zemin katla sivri çatı arasında devasa, tek bir boşluk bıraktığı sonucuna varıldı. Büyük orta bacayı da yıkmış, paslı kuzineye incecik bir dış teneke soba borusu takmışlardı.
Bu olaydan sonraki ilkbaharda Yaşlı Whateley, Cold Spring Vadisi’nden çıkıp geceleri penceresinin altında öten kamçıkanat kuşlarının sayısının arttığını fark etti. Bu durumu çok önemli görüyordu; Osborn’un dükkânındaki müdavimlere, vaktinin neredeyse geldiğini düşündüğünü söyledi.
“Şimdi nefes alışımla tam aynı ritimde ötüyorlar,” dedi. “Sanırım ruhumu yakalamaya hazırlanıyorlar. Gidip gitmediğini biliyorlar, kaçırmayı da düşünmüyorlar. Ben gittikten sonra, oğlanlar, beni alıp alamadıklarını anlarsınız. Alırlarsa şafak sökene kadar şarkı söyleyip gülmeye devam ederler. Alamazlarsa yavaş yavaş susarlar. Sanırım onlar ile avladıkları ruhlar bazen epey çetin kapışıyor.”
1924’te Lammas Gecesi’nde Wilbur Whateley kalan tek atını karanlıkta kamçılayıp köydeki Osborn’un dükkânından telefon ederek Aylesbury’den Doktor Houghton’ı aceleyle çağırdı. Doktor, Yaşlı Whateley’yi sonunun yakın olduğunu gösteren kalp atışları ve hırıltılı solunumla buldu. Biçimsiz albino kızıyla tuhaf sakallı torunu yatağın başında duruyordu. Yukarıdaki boş uçurumdan, dümdüz bir kumsaldaki dalgalar gibi ritmik bir kabarma ya da çalkalanmaya dair huzursuz edici bir izlenim geliyordu. Doktoru asıl rahatsız eden dışarıdaki gece kuşlarının cıvıltısıydı: sayısı sınırsızmış gibi görünen kamçıkanat kuşları, ölen adamın hırıltılı soluklarına şeytani bir düzenle denk düşen sonsuz mesajlarını tekrarlayarak ötüyordu. Tuhaf ve doğa dışıydı bu; Doktor Houghton’a göre, isteksizce acil çağrıya yanıt vermek üzere girdiği bölgenin bütünü gibi fazlasıyla tekinsiz ve doğa dışıydı.
Saat bire doğru Yaşlı Whateley kendine geldi ve hırıltılı soluğunu kesip torununa boğuk bir sesle birkaç söz söyledi.
“Daha fazla yer aç, Willy, yakında daha fazla yer gerekecek. Sen büyüyorsun—o ise daha hızlı büyüyor. Yakında sana hizmet etmeye hazır olacak, oğlum. Eksiksiz baskının 751. sayfasında bulacağın uzun ilahiyi söyleyerek Yog-Sothoth’un kapılarını aç, sonra da hapishaneyi ateşe ver. Yeryüzünün ateşi ona hiçbir şekilde zarar veremez!”
Belli ki aklını iyice yitirmişti. Bir süre sustu; dışarıdaki kamçıkanat kuşları değişen ritme göre ötüşlerini ayarlarken uzaktan tuhaf tepe seslerinin bazı izleri duyuldu. Ardından bir iki cümle daha ekledi.
“Onu düzenli besle, Willy, miktara dikkat et; ama bulunduğu yere göre fazla hızlı büyümesine izin verme. Bölmeleri patlatır ya da sen Yog-Sothoth’a açmadan dışarı çıkarsa her şey biter, hiçbir işe yaramaz. Onu çoğaltıp çalıştırabilenler yalnız öteden gelenlerdir… Yalnız onlar, geri dönmek isteyen kadimler…”
Ama sözleri yeniden soluğunun kesilmesine dönüştü; kamçıkanat kuşlarının da değişime ayak uydurması üzerine Lavinia çığlık attı. Bu, son boğuk hırıltı duyulana kadar bir saatten uzun süre böyle sürdü. Kuşların gürültüsü farkına varılmadan sessizliğe gömülürken Doktor Houghton, donuklaşmış gri gözlerin üzerine büzüşmüş gözkapaklarını indirdi. Lavinia hıçkırdı; Wilbur ise tepelerin sesleri hafifçe gümbürderken kıkırdadı.
“Onu alamadılar,” diye mırıldandı kalın bas sesiyle.
Wilbur artık kendi dar uzmanlık alanında gerçekten muazzam bir bilgi birikimine sahipti; eski ve yasak kitapların saklandığı uzak yerlerdeki pek çok kütüphaneciyle yazıştığı da sessizce biliniyordu. Dunwich çevresinde, kuşkuların belirsiz biçimde onunla ilişkilendirdiği bazı gençlerin ortadan kaybolması yüzünden giderek daha çok nefret ediliyor ve ondan daha çok korkuluyordu; yine de korku salarak ya da büyükbabasının zamanında olduğu gibi sığır satın almak için düzenli ve giderek artan miktarda harcadığı eski altınlardan vererek soruşturma girişimlerini susturabiliyordu. Görünüşü artık son derece olgundu; boyu normal bir yetişkinin sınırına ulaştıktan sonra bu sınırı da aşacakmış gibi duruyordu. 1925’te Miskatonic Üniversitesi’nden bilgili bir yazışma arkadaşı bir gün onu ziyaret edip solgun ve şaşkın hâlde ayrıldığında Wilbur tam altı ayak dokuz inç boyundaydı.
Yıllar boyunca Wilbur, yarı sakat albino annesine giderek daha büyük bir küçümsemeyle davrandı; sonunda Mayıs arifesi ve Azizler Günü’nde onunla tepelere gitmesini yasakladı. 1926’da zavallı kadın, ondan korktuğunu Mamie Bishop’a anlattı.
“Onun hakkında bildiğimden fazlası var, Mamie,” dedi. “Şimdilerde, benim bile bilmediğim daha fazlası var. Tanrı şahidim olsun, ne istediğini de ne yapmaya çalıştığını da bilmiyorum.”
O Cadılar Bayramı’nda tepe sesleri her zamankinden daha gür çıktı; Sentinel Tepesi’nde de her zamanki gibi ateş yandı. Ama insanlar, ışıkları yanmayan Whateley çiftliğinin yakınında toplanmış gibi görünen, mevsimi çoktan geçmiş devasa kamçıkanat kuşu sürülerinin ritmik çığlıklarına daha çok dikkat kesildi. Gece yarısından sonra tiz ötüşleri bütün kırsalı dolduran bir tür şeytani kahkahaya dönüştü; ancak gün doğarken sustular. Sonra bir ay gecikmiş oldukları güneye doğru aceleyle uçup gittiler. Bunun ne anlama geldiğinden kimse o sıralarda emin olamadı. Köylülerden hiçbiri ölmüş gibi görünmüyordu; ama zavallı Lavinia Whateley, sakat albino kadın, bir daha hiç görülmedi.
1927 yazında Wilbur çiftlik avlusundaki iki kulübeyi onarıp kitaplarını ve eşyalarını oraya taşımaya başladı. Kısa süre sonra Earl Sawyer, Osborn’un dükkânındaki müdavimlere Whateley çiftlik evinde yeniden marangozluk yapıldığını anlattı. Wilbur zemin kattaki bütün kapı ve pencereleri kapatıyor, dört yıl önce kendisiyle büyükbabasının üst katta yaptığı gibi bölmeleri söküyor gibiydi. Kulübelerden birinde yaşıyordu; Sawyer’a olağandışı ölçüde kaygılı ve titrek görünmüştü. İnsanlar annesinin kayboluşu hakkında bir şeyler bildiğinden genellikle kuşkulanıyordu; artık mahallesine uğrayan pek az kişi vardı. Boyu yedi ayaktan fazlaya çıkmıştı ve uzamasının duracağına dair hiçbir işaret yoktu.
5
Ertesi kış, Wilbur’un Dunwich bölgesinin dışına yaptığı ilk yolculuk kadar tuhaf bir olay yaşandı. Harvard’daki Widener Kütüphanesi, Paris’teki Bibliothèque Nationale, British Museum, Buenos Aires Üniversitesi ve Arkham’daki Miskatonic Üniversitesi Kütüphanesi’yle yaptığı yazışmalar, umutsuzca istediği kitabı ödünç almasını sağlayamamıştı. Sonunda en yakındaki nüshayı görmek için şahsen Miskatonic’e gitmek üzere yola çıktı; üstü başı perişan, kirli, sakallı ve kaba bir ağızla konuşuyordu. Boyu neredeyse sekiz ayaktı; Osborn’un genel mağazasından aldığı ucuz, yeni bir valiz taşıyordu. Bu esmer, keçi suratlı gulyabani, bir gün Arkham’da beliriverip üniversite kütüphanesinde kilit altında tutulan korkunç kitabı aradı: İspanya’da on yedinci yüzyılda basılan, Olaus Wormius’un Latince çevirisiyle sunulmuş, deli Arap Alhazred’in iğrenç Necronomicon’unu. Daha önce hiç şehir görmemişti; aklında üniversite arazisinin yolunu bulmaktan başka bir şey yoktu. Orada, insan dışı bir öfke ve düşmanlıkla havlayan, sağlam zincirini çılgınca çeken, iri ve beyaz dişli bekçi köpeğinin yanından aldırış etmeden geçti.
Wilbur yanında, büyükbabasının miras bıraktığı, paha biçilmez ama kusurlu Doktor Dee İngilizcesi nüshasını getirmişti. Latince nüshayı incelemesine izin verilir verilmez, kendi eksik kitabının 751. sayfasında bulunması gereken belirli bir bölümü keşfetmek amacıyla iki metni karşılaştırmaya başladı. Kütüphaneciye bu kadarını nezaket gereği söylemeden edemedi. Bu kişi, çiftliği bir zamanlar ziyaret etmiş ve şimdi de ona nazikçe sorular yönelten bilgili Henry Armitage’dı (Miskatonic’ten A. M., Princeton’dan Ph. D., Johns Hopkins’ten Litt. D.). Korkunç Yog-Sothoth adını içeren bir tür formül ya da ilahi aradığını itiraf etmek zorunda kalmıştı; metinlerdeki uyuşmazlıklar, tekrarlar ve belirsizlikler ise doğru seçimi yapmayı hayli güçleştiriyordu. Sonunda seçtiği formülü kopyalarken Doktor Armitage istemsizce omzunun üzerinden açık sayfalara baktı. Latince nüshadaki sol sayfada dünyanın huzuruna ve akıl sağlığına yönelmiş öyle canavarca tehditler vardı ki.
“Düşünülmemelidir ki,” diye okuyordu metin, Armitage’ın zihnindeki çeviriye göre, “insan dünyanın efendilerinin ne en eskisidir ne de sonuncusu; yaşamın ve maddenin sıradan bütünü de tek başına dolaşır. Kadimler vardı, Kadimler var, Kadimler var olacak. Bildiğimiz uzamların içinde değil, aralarında. Huzurla ve başlangıçtan beri yürürler; boyutsuzdurlar ve bizim gözümüze görünmezler. Yog-Sothoth kapıyı bilir. Yog-Sothoth kapının ta kendisidir. Yog-Sothoth kapının anahtarı ve bekçisidir. Geçmiş, şimdi ve gelecek Yog-Sothoth’ta birdir. Kadimlerin eskiden nereden geçip geldiğini ve yeniden nereden geçip geleceklerini bilir. Dünyanın tarlalarında nerelerde yürüdüklerini, hâlâ nerelerde yürüdüklerini ve yürürken kimsenin onları neden göremediğini bilir. İnsanlar bazen kokularından yakında olduklarını anlayabilir; ama biçimlerini hiçbir insan bilemez. Yalnız insan soyundan dünyaya getirdiklerinin görünüşü buna istisnadır; onların türleri çoktur, insanın en kusursuz suretinden, onların bizzat kendisi olan görme yetisinden ve özden yoksun biçime dek farklılık gösterirler. Sözlerin söylendiği, mevsimlerinde Ayinlerin haykırılarak yapıldığı ıssız yerlerde görünmeden ve iğrenç biçimde yürürler. Rüzgâr sesleriyle gevezeleşir, yeryüzü bilinçleriyle mırıldanır. Ormanı eğer, kenti ezerler; ama ne orman ne de kent vuran eli görebilir. Soğuk çorak topraklardaki Kadath onları tanımıştır; peki Kadath’ı hangi insan tanır? Güney’in buz çölüyle okyanusun batık adalarında, mühürlerinin kazılı olduğu taşlar vardır; ama derinlerdeki donmuş kenti ya da yosunla ve deniz kabuklarıyla uzun zamandır kaplı mühürlü kuleyi kim görmüştür? Büyük Cthulhu onların kuzenidir, ama o bile onları ancak belirsizce sezebilir. İa! Shub-Niggurath! Onları birer iğrençlik olarak tanıyacaksınız. Ellerini boğazınızda hissedersiniz, ama onları göremezsiniz; yaşadıkları yer, koruduğunuz kapı eşiğiyle bir bütündür. Yog-Sothoth, kürelerin buluştuğu kapının anahtarıdır. İnsan şimdi onların bir zamanlar hüküm sürdüğü yerde hüküm sürüyor; yakında da onların hüküm sürdüğü yerde insan hüküm sürecek. Yazdan sonra kış, kıştan sonra yaz gelir. Burada yeniden hüküm sürecekleri günü beklerler; sabırlı ve kudretlidirler.”
Doktor Armitage, okuduklarını Dunwich ve orayı kuşatan karanlık varlıklar; kuşkulu bir doğumdan muhtemel anne katilliğinin gölgesine uzanan, soluk ve iğrenç bir aura saçan Wilbur Whateley hakkında duyduklarıyla ilişkilendirdi. Mezardaki soğuk nemli havanın esintisi kadar elle tutulur bir korku dalgası hissetti. Karşısındaki eğri büğrü, keçiyi andıran dev, başka bir gezegenin ya da boyutun ürünüymüş gibi görünüyordu; insanlığın ancak kısmen parçası olan, güç ve maddeyle uzam ve zamanın bütün kürelerinin ötesine dev hayaletler gibi uzanan kara öz ve varlık uçurumlarına bağlı bir şey gibiydi.
Bir süre sonra Wilbur başını kaldırıp, insan soyunun çoğunda bulunmayan ses üretme organlarını düşündüren o tuhaf, yankılı biçimde konuşmaya başladı.
“Bay Armitage,” dedi, “sanırım o kitabı eve götürmem gerek. İçinde, burada bulamayacağım belli koşullar altında denemem gereken şeyler var; bürokratik bir kural yüzünden gecikmeme izin vermek ölümcül bir günah olur. Yanımda götüreyim, efendim; kimse farkı anlamayacak, diye yemin ederim. Ona iyi bakacağımı söylememe gerek yok. Şu Dee nüshasını bu hâle getiren ben değildim…”
Kütüphanecinin kesin bir dille reddettiğini görünce sustu; keçiyi andıran yüzüne kurnaz bir ifade yayıldı. Armitage, ihtiyaç duyduğu bölümlerin kopyasını çıkarabileceğini söylemeye hazır gibiydi; ama olası sonuçlar birden aklına geldi ve kendini tuttu. Böyle bir varlığa böylesine küfür dolu dış âlemlerin anahtarını vermek büyük bir sorumluluktu. Whateley durumu anladı ve hafif bir tavırla karşılık vermeye çalıştı.
“Peki, öyle olsun, madem öyle düşünüyorsunuz. Belki Harvard sizin kadar titizlenmez.” Başka bir şey söylemeden ayağa kalkıp binadan çıktı; her kapıdan geçerken eğilmesi gerekiyordu.
Armitage, kocaman bekçi köpeğinin vahşi havlamalarını duydu; pencereden görünen kampüs parçasını geçerken Whateley’nin gorili andıran yürüyüşünü izledi. Duyduğu o tuhaf hikâyeleri, Advertiser’da eskiden pazar günleri yayımlanan yazıları, Dunwich’in taşralılarından ve köylülerinden oraya yaptığı tek ziyaret sırasında öğrendiği söylentileri düşündü. Yeryüzünden olmayan—ya da en azından üç boyutlu yeryüzüne ait olmayan—görünmez şeyler New England’ın vadilerinde pis kokulu ve korkunç bir biçimde koşuşturuyor, dağ tepelerinde iğrenççe pusuda bekliyordu. Bundan uzun zamandır emindi. Şimdiyse, içeri sızan dehşetin korkunç bir parçasının yakında olduğunu sezer gibi oldu; kadim ve bir zamanlar edilgen olan kâbusun kara egemenliğinde cehennemi bir ilerleyiş görür gibi oldu. Tiksintiyle ürpererek Necronomicon’u kilitli dolaba kaldırdı; ama oda hâlâ kutsal olmayan, ne olduğu anlaşılamayan bir kokuyla doluydu. “‘Onları bir iğrençlik olarak tanıyacaksınız,’” diye alıntıladı. Evet, koku, üç yıldan kısa bir süre önce Whateley çiftlik evinde onu hasta eden kokunun aynısıydı. Wilbur’u, keçiyi andıran ve uğursuz hâliyle bir kez daha düşündü; sonra köydeki soy söylentilerine alaycı bir kahkaha attı.
“Akraba evliliği mi?” Armitage kendi kendine, yarı sesle mırıldandı. “Ulu Tanrım, ne kadar saf insanlar! Arthur Machen’in Büyük Tanrı Pan’ını göster, hemen sıradan bir Dunwich dedikodusu sanırlar! Ama neydi—bu üç boyutlu dünyanın içinde ya da dışında bulunan o lanetli, şekilsiz güç neydi—Wilbur Whateley’nin babası? 1912’deki Mayıs arifesinden dokuz ay sonra, Mum Yortusu’nda doğmuştu; o Mayıs arifesinde tuhaf yer sesleri Arkham’a kadar ulaşmıştı. O Mayıs gecesi dağlarda ne dolaşıyordu? Roodmas’ta hangi dehşet, yarı insan etine ve kanına bürünüp dünyaya tutunmuştu?”
Sonraki haftalarda Doktor Armitage, Wilbur Whateley ve Dunwich çevresindeki biçimsiz varlıklar hakkında mümkün olduğunca çok bilgi toplamaya koyuldu. Son hastalığında Yaşlı Whateley’ye bakmış olan Aylesbury’li Doktor Houghton’la bağlantı kurdu; hekimin aktardığı, büyükbabanın son sözleri üzerinde uzun uzun düşündü. Dunwich Köyü’ne yaptığı ziyaret yeni bir şey ortaya çıkarmadı; ama Wilbur’un büyük bir hevesle aradığı bölümlerde Necronomicon’u dikkatle incelemesi, gezegeni belli belirsiz tehdit eden tuhaf kötülüğün doğasına, yöntemlerine ve arzularına dair yeni ve korkunç ipuçları sunuyor gibiydi. Boston’daki eski bilgiler konusunda uzman birkaç kişiyle yaptığı konuşmalar ve başka yerlerdeki birçok kişiye yazdığı mektuplar, içinde büyüyen şaşkınlığı artırdı; bu şaşkınlık, çeşitli korku derecelerinden ağır bir ruhsal dehşete doğru yavaş yavaş ilerledi. Yaz ilerledikçe, yukarı Miskatonic Vadisi’nde pusuda bekleyen dehşetlere ve insan dünyasının Wilbur Whateley adıyla tanıdığı canavarca varlığa karşı bir şeyler yapılması gerektiğini belli belirsiz hissetti.
6
Dunwich Dehşeti’nin kendisi, 1928’de Lammas ile sonbahar ekinoksu arasında yaşandı; Doktor Armitage da canavarca ön bölümüne tanık olanlar arasındaydı. Bu arada Whateley’nin Cambridge’e yaptığı tuhaf yolculuğu ve Widener Kütüphanesi’ndeki Necronomicon’u ödünç alma ya da kopyalama konusundaki çılgınca çabalarını duymuştu. Armitage, korkulan kitabın sorumluluğunu taşıyan bütün kütüphanecilere en sert uyarıları gönderdiğinden bu çabalar sonuçsuz kalmıştı. Wilbur Cambridge’de dehşet verici ölçüde gergindi; kitabı istiyor, ama uzun süre evden uzakta kalmanın sonuçlarından korkarcasına, hemen hemen aynı ölçüde eve dönmek için de sabırsızlanıyordu.
Ağustos başında, yarı yarıya beklenen gelişme yaşandı. Ayın üçüncü gününün ilk saatlerinde Doktor Armitage, üniversite kampüsündeki bekçi köpeğinin vahşi, öfkeli haykırışlarıyla ansızın uyandı. Derin, korkunç hırıltılarla yarı çılgın havlamalar sürüp gidiyordu; ses giderek yükseliyor, araya dehşet verici ölçüde anlamlı duraksamalar giriyordu. Ardından bambaşka bir boğazdan çığlık yükseldi; Arkham’da uyuyanların yarısını uyandıran ve sonrasında düşlerine musallat olan türden bir çığlık. Yeryüzünde doğmuş ya da bütünüyle yeryüzüne ait hiçbir varlıktan çıkamayacak bir çığlıktı.
Armitage aceleyle üstüne bir şeyler geçirip sokağı ve çimenliği aşarak üniversite binalarına koştu. Başkalarının kendisinden önce geldiğini gördü; kütüphaneden hâlâ tizce öten hırsız alarmının yankılarını duydu. Ay ışığında açık bir pencere kapkara, ağzı açık bir boşluk gibi görünüyordu. Gelen şey içeri girişini gerçekten tamamlamıştı; çünkü havlamalar ve çığlıklar artık hızla azalıp boğuk bir hırıltıyla iniltiye dönüşmüş, içeriden geliyordu. Bir içgüdü Armitage’a yaşananları savunmasız gözlerle görmemesi gerektiğini söyledi; o da giriş holünün kapısını açarken kalabalığı otoriter bir tavırla geriye itti. Kalabalıkta, bazı tahminlerini ve kaygılarını anlattığı Profesör Warren Rice ile Doktor Francis Morgan’ı gördü; ikisine içeri kendisine eşlik etmelerini işaret etti. Köpeğin tetikte, tekdüze uluması dışında içerideki sesler o sırada bütünüyle kesilmişti. Fakat Armitage, çalılıkların arasındaki kamçıkanat kuşlarının yüksek sesli korosunun, ölmekte olan bir adamın son soluğuyla uyum içindeymiş gibi lanet olası bir ritimle ötmeye başladığını fark edince irkildi.
Bina, Doktor Armitage’ın çok iyi bildiği korkunç bir kokuyla doluydu. Üç adam, boğuk iniltinin geldiği küçük soybilim okuma odasına doğru koridoru hızla geçti. Bir an kimse ışığı açmaya cesaret edemedi; sonra Armitage cesaretini toplayıp düğmeye bastı. Üçünden biri—hangisi olduğu kesin değil—dağınık masalarla devrilmiş sandalyelerin arasında önlerinde uzanan şeyi görünce yüksek sesle çığlık attı. Profesör Rice, tökezleyip düşmemesine rağmen bir an için bilincini tümüyle yitirdiğini söylüyor.
Yarı bükülmüş hâlde yan yatmış, pis kokulu yeşilimsi sarı bir sıvı ve katranı andıran yapışkanlığın içinde uzanan şey neredeyse dokuz fit boyundaydı; köpek bütün giysilerini ve derisinin bir kısmını parçalamıştı. Tamamen ölmemişti; göğsü, dışarıda sabırsızlıkla bekleyen kamçıkanat kuşlarının çılgınca ötüşüyle korkunç bir uyum içinde inip kalkarken, sessizce ve aralıklarla seğiriyordu. Ayakkabı derisi parçalarıyla giysi kırpıntıları odanın her yanına dağılmıştı; pencerenin hemen içinde boş bir bez torba duruyordu, belli ki oraya fırlatılmıştı. Ortadaki masanın yakınında bir tabanca yere düşmüştü. Sonradan, ateşlenmemiş ama ezilmiş bir fişek, tabancanın neden ateşlenmediğini açıklayacaktı. Yine de o sırada bütün diğer görüntüleri zihinden silen şeyin kendisiydi. Onu hiçbir insanın kaleminin anlatamayacağını söylemek klişe olurdu ve bütünüyle doğru da olmazdı; ama görünüş ve biçim hakkındaki fikirleri bu gezegenin sıradan yaşam biçimlerine ve bilinen üç boyuta fazlasıyla bağlı olan hiç kimsenin onu zihninde canlı biçimde canlandıramayacağını söylemek yerindedir. Kuşkusuz kısmen insandı; elleri ve başı çok insana benziyordu, keçiyi andıran çenesiz yüzünde Whateley ailesinin damgası vardı. Ama gövdesi ve alt bedeni, doğa bilimlerinin sınırlarını aşan bir biçimde hayal gücünü zorluyordu. Yalnızca bol giysiler, onun yeryüzünde kendisine karşı çıkılmadan ya da yok edilmeden yürümesini sağlayabilmiş olmalıydı.
Belden yukarısı yarı insansıydı; ama köpeğin parçalayıcı pençeleri hâlâ tetikte göğsünün üstünde duruyordu ve göğsünün derisi timsah ya da aligatör derisi gibi, ağsı ve kösele sertliğindeydi. Sırtı sarı ve siyah benekliydi; belli belirsiz, bazı yılanların pullu örtüsünü andırıyordu. Belden aşağısıysa daha beterdi; çünkü insanı andıran her şey orada sona eriyor, katıksız hayal gücü başlıyordu. Derisini kaba siyah kıllar kaplıyordu; karnından, kırmızı emici ağızları olan, uzun, yeşilimsi gri yirmi kadar dokunaç gevşekçe sarkıyordu. Dizilişleri tuhaftı ve yeryüzünün ya da Güneş Sistemi’nin bilmediği bir kozmik geometrinin simetrilerini izliyor gibiydi. Her iki kalçasında, pembe, kirpikli bir yuvanın içine derinlemesine yerleşmiş, ilkel bir göze benzeyen bir şey vardı. Kuyruğunun olması gereken yerdeyse mor, halka biçimli izleri olan bir tür hortum ya da duyarga sarkıyordu; bu uzvun gelişmemiş bir ağız ya da boğaz olduğuna dair pek çok belirti vardı. Bacakları, siyah kılları dışında, tarihöncesi yeryüzünün dev kertenkelelerinin arka bacaklarına kabaca benziyordu; çıkıntılı damarlarla kaplı yastık biçimli ayaklarda son buluyorlardı. Ne toynak ne de pençe olan bu ayaklar, şey soludukça kuyruğu ve dokunaçları ritmik biçimde renk değiştiriyordu; bu, soyunun insan dışı tarafına özgü bir dolaşım sisteminden kaynaklanıyor gibiydi. Dokunaçlardaki yeşilimsi ton koyulaşıyor, kuyrukta ise mor halkaların arasındaki alanlarda hastalıklı grimsi beyazla dönüşümlü olarak sarımsı bir renk beliriyordu. Gerçek kan yoktu; yalnızca yapışkan sıvının eriştiği sınırın ötesine, boyalı zeminde süzülen ve ardında tuhaf renk değişimleri bırakan pis kokulu yeşilimsi sarı bir öz vardı.
Üç adamın varlığı ölmekte olan şeyi canlandırmış olacak ki başını çevirmeden ya da kaldırmadan mırıldanmaya başladı. Doktor Armitage bu anlamsız sesleri yazıya geçirmedi, ama İngilizce hiçbir şey söylenmediğini kesin bir dille ileri sürdü. İlk başta heceler yeryüzündeki herhangi bir dille ilişkilendirilemiyordu; sonlara doğruysa şeyin uğruna öldüğü o canavarca küfür metni Necronomicon’dan alındığı belli olan kopuk parçalar duyuldu. Armitage’ın hatırladığı kadarıyla bu parçalar şöyleydi: “N’gai, n’gha’ghaa, bugg-shoggog, y’hah; Yog-Sothoth, Yog-Sothoth…” Sözler hiçliğe karışırken kamçıkanat kuşları kutsal olmayan bir beklentiyle giderek yükselen ritmik bir çığlıkla öttü.
Sonra soluğu kesildi; köpek başını kaldırıp uzun, kederli bir uluma saldı. Yerde yatan şeyin sarı, keçiyi andıran yüzü değişti; kocaman kara gözleri korkunç bir biçimde içeri çöktü. Pencerenin dışında kamçıkanat kuşlarının tiz sesi birden kesildi; toplanan kalabalığın mırıltılarını, paniğe kapılmış bir kanat çırpma ve çırpınma sesi bastırdı. Ayın önünde, tüylü izleyicilerden oluşan dev bulutlar yükselip gözden kayboldu; avlamak için peşine düştükleri şey karşısında çılgına dönmüşlerdi.
Köpek birden ayağa fırladı, korkuyla havladı ve gergin bir hâlde girdiği pencereden dışarı atladı. Kalabalıktan bir çığlık yükseldi. Doktor Armitage dışarıdaki adamlara polis ya da adli tabip gelene kadar hiç kimsenin içeri alınmamasını söyledi. Pencereler içeri bakmaya elvermeyecek kadar yüksekte olduğundan rahatladı ve her birinin koyu renk perdelerini dikkatle çekti. O sırada iki polis gelmişti. Giriş holünde onları karşılayan Doktor Morgan, kendi iyilikleri için, yerde yatan şey örtülene ve adli tabip gelene kadar pis kokulu okuma odasına girmeyi ertelemeleri konusunda onları ikna etmeye çalışıyordu.
Bu sırada yerde korkunç değişimler yaşanıyordu. Doktor Armitage ile Profesör Rice’ın gözleri önünde gerçekleşen küçülmenin ve dağılmanın türünü, hızını anlatmak gerekmiyor; ama yüzü ve ellerinin dış görünüşü bir yana, Wilbur Whateley’de gerçekten insana ait özelliklerin çok az olduğunu söylemek mümkün. Adli tabip geldiğinde boyalı döşeme tahtalarının üzerinde yapışkan, beyazımsı bir kütleden başka bir şey kalmamıştı; canavarca koku da neredeyse yok olmuştu. Görünüşe göre Whateley’nin kafatası ya da kemik iskeleti yoktu; en azından gerçek veya sağlam anlamda. Bilinmeyen babasına biraz çekmişti.
7
Bütün bunlar, gerçek Dunwich Dehşeti’nin yalnızca ön bölümüydü. Şaşkına dönmüş yetkililer resmî işlemleri tamamladı; anormal ayrıntılar basından ve halktan özenle gizlendi. Wilbur Whateley’nin mülkünü araştırmaları ve mirasçı olabilecek kişilere haber vermeleri için Dunwich ile Aylesbury’ye adamlar gönderildi. Kırsal bölge büyük bir çalkantı içindeydi; hem kubbeli tepelerin altından gelen giderek artan gümbürtüler hem de Whateley’nin tahtalarla kapatılmış çiftlik evinin oluşturduğu büyük, boş kabuktan gittikçe daha sık yükselen alışılmadık koku ve çalkalanıp şapırdayan sesler buna yol açıyordu. Wilbur evde yokken atlara ve sığırlara bakan Earl Sawyer’ın sinirleri korkunç derecede bozulmuştu. Yetkililer, pis kokulu, tahtalarla kapatılmış yere girmemek için bahaneler buldu; merhumun yaşam alanı olan, yeni onarılmış müştemilatları incelemeyi tek bir ziyaretle sınırlayabildikleri için memnundular. Aylesbury’deki adliyeye ağırbaşlı bir rapor sundular. Yukarı Miskatonic Vadisi’ndeki çürümüş ya da henüz çürümemiş sayısız Whateley arasında miras davalarının hâlâ sürdüğü söyleniyor.
Tuhaf karakterlerle kocaman bir deftere yazılmış, neredeyse sonsuz uzunluktaki bir el yazması, sahibinin masa olarak kullandığı eski şifonyerin üstünde bulunmuştu. Satır aralıklarıyla mürekkep ve el yazısındaki değişikliklerden ötürü bir tür günlük olduğuna karar verilen bu el yazması, onu bulanlar için içinden çıkılmaz bir bilmeceydi. Bir haftalık tartışmanın ardından, incelenmesi ve belki de çevrilmesi için merhumun tuhaf kitap koleksiyonuyla birlikte Miskatonic Üniversitesi’ne gönderildi; ama en iyi dilbilimciler bile kısa sürede bunun kolayca çözülemeyeceğini anladı. Wilbur ile Yaşlı Whateley’nin borçlarını ödemekte hep kullandıkları eski altından henüz hiçbir iz bulunamamıştı.
Dehşet, 9 Eylül gecesi serbest kaldı. Tepelerden gelen sesler akşam boyunca çok belirgindi; köpekler bütün gece çılgınca havladı. Ayın onunda erkenden kalkanlar havada tuhaf bir koku fark etti. Saat yediye doğru, Cold Spring Vadisi ile köy arasındaki George Corey’nin yanında çalışan oğlan Luther Brown, ineklerle Ten-Acre Çayırı’na yaptığı sabah yolculuğundan çılgınca geri koştu. Mutfağa sendeleyerek girerken korkudan neredeyse kendinden geçmişti; dışarıdaki, en az onun kadar korkmuş sürü de oğlanın peşinden dönmüştü. Korkuları ona da bulaşmış olan hayvanlar avluda acınacak hâlde eşelenip böğürüyordu. Luther, soluğu kesile kesile hikâyesini Bayan Corey’ye kekeleyerek anlatmaya çalıştı.
“Vadinin ötesindeki toprak yolda bir şey olmuş, Bayan Corey! Fırtına kokusu gibi kokuyor; bütün çalılarla küçük ağaçlar yolun kenarından geriye itilmiş, sanki yol boyunca bir ev sürüklenmiş. Ama en kötüsü bu da değil. Yolda izler var, Bayan Corey; fıçı kapakları kadar büyük, yuvarlak izler. Filler geçmiş gibi toprağa derin derin gömülmüşler, ama dört ayağın bırakacağından çok daha fazlası var. Kaçmadan önce bir iki tanesine baktım; hepsinin üstünde, tek bir noktadan dışarı doğru yayılan çizgiler vardı. Sanki kocaman palmiyeye benzer yelpazeler—var olanların iki üç katı büyüklüğünde olanları—yola bastırılmış gibiydi. Koku da korkunçtu; Sihirbaz Whateley’nin eski evinin çevresindekine benziyordu…”
Burada sesi kesildi; onu eve kaçıran korkuyla yeniden ürperiyor gibiydi. Bayan Corey daha fazla bilgi alamayınca komşuları telefonla aramaya başladı; böylece büyük dehşetleri haber veren panik söylentisi yayılmaya koyuldu. Whateley’lere en yakın ev olan Seth Bishop’ın evinde kahyalık yapan Sally Sawyer’a ulaşınca, bu kez anlatan değil dinleyen oydu. Sally’nin uykusu hafif olan oğlu Chauncey, Whateley’lerin evine doğru tepeye çıkmış; hem orayı hem de Bay Bishop’ın ineklerinin bütün gece dışarıda bırakıldığı otlağı bir bakışta görünce dehşet içinde geri koşmuştu.
“Evet, Bayan Corey,” diye Sally’nin titrek sesi ortak telefon hattından duyuldu. “Chauncey az önce koşarak döndü; korkudan doğru dürüst konuşamıyordu! Yaşlı Whateley’nin evi havaya uçmuş, kirişler içeride dinamit patlamış gibi etrafa saçılmış. Yalnız alt kat çökmemiş; her tarafı korkunç kokan katran gibi bir şeyle kaplı, bu madde yan kirişlerin uçup gittiği yerlerden kenarlara taşıp yere damlıyor. Avluda da korkunç izler var; koca bir fıçıdan daha geniş, kocaman yuvarlak izler ve havaya uçmuş evin üstündeki gibi yapışkan bir maddeyle kaplılar. Chauncey, izlerin çayırlara doğru uzandığını söylüyor. Orada ahırdan daha geniş bir şerit boyunca otlar ezilip yere yatmış; geçtiği her yerde taş duvarlar darmadağın olmuş.”
“Bir de diyor ki, Bayan Corey, ne kadar korkmuş olsa da Seth’in ineklerini aramaya koyulmuş; onları Şeytan’ın Şerbetçiotu Bahçesi’nin yakınındaki yukarı otlakta çok kötü bir hâlde bulmuş. Yarısı tümüyle kayıp; geride kalanların da yarıya yakını, Lavinia’nın kara piçi doğduğundan beri Whateley’lerin sığırlarında görülen yaralar gibi yaralarla, kanı neredeyse son damlasına kadar emilmiş hâlde. Seth şimdi onları görmeye gitti; ama yemin ederim, Sihirbaz Whateley’ye çok yaklaşmak istemeyecektir! Chauncey, ezilmiş otların oluşturduğu geniş izin otlaktan sonra nereye gittiğine dikkatlice bakamamış. Yine de köye giden vadi yoluna yöneldiğini sanıyormuş.”
“Sana söylüyorum, Bayan Corey; ortalıkta olmaması gereken bir şey dolaşıyor. Bana kalırsa, hak ettiği kötü sona ulaşan o kara Wilbur Whateley, bunun üremesinin temelinde yatıyor. Kendi de bütünüyle insan değildi, bunu herkese hep söylerim. Bence o da Yaşlı Whateley de tahtalarla kapatılmış o evde kendisinden bile daha az insan olan bir şey büyüttü. Dunwich’in çevresinde hep görünmez şeyler olageldi; canlı şeyler, ama insan olmayan ve insanlara iyilik getirmeyen.”
“Dün gece toprak konuşuyordu; sabaha karşı Chauncey, Cold Spring Vadisi’nde kamçıkanat kuşlarının sesini öyle yüksek duymuş ki hiç uyuyamamış. Sonra Sihirbaz Whateley’nin oraya doğru hafif bir ses daha işitir gibi olmuş; uzakta büyük bir kutu ya da sandık açılıyormuş gibi, ahşap bir şey yırtılıyor ya da parçalanıyormuş. Bütün bunlar yüzünden güneş doğana kadar gözüne uyku girmemiş; bu sabah kalkar kalkmaz da gidip Whateley’lerde neler olduğunu görmesi gerekmiş. Yeterince görmüş, Bayan Corey, emin ol! Bu iyiye işaret değil. Bence bütün erkekler bir araya gelip bir şeyler yapmalı. Korkunç bir şeyler oluyor, bunu biliyorum; benim de vaktim yaklaşıyor gibi hissediyorum. Ama ne olduğunu bir tek Tanrı bilir.”
“Senin Luther, o koca izlerin nereye gittiğine baktı mı? Hayır mı? Peki Bayan Corey, eğer vadinin bu tarafındaki yoldalarsa ve henüz evinize varmadılarsa, herhâlde vadinin içine girmiş olmalılar. Öyle yaparlardı. Cold Spring Vadisi’nin sağlıklı ya da düzgün bir yer olmadığını hep söylerim. Oradaki kamçıkanat kuşlarıyla ateşböcekleri hiçbir zaman Tanrı’nın yarattığı şeylermiş gibi davranmadı; bir de doğru yerde, kaya şelaleleriyle Ayı İni arasında durursanız aşağıda havada tuhaf şeylerin koşuşturup konuştuğunu duyabileceğinizi söyleyenler var.”
O öğleye gelindiğinde Dunwich’teki erkeklerin ve oğlanların dörtte üçü, yeni oluşmuş Whateley yıkıntılarıyla Cold Spring Vadisi arasındaki yol ve çayırlarda dolaşıyor; korkunç büyüklükteki canavarca izleri, sakatlanmış Bishop sığırlarını, tuhaf ve pis kokulu çiftlik evi enkazını, tarlalarla yol kenarlarındaki ezilmiş, birbirine dolanmış bitki örtüsünü dehşet içinde inceliyordu. Dünyaya salıverilen şeyin büyük, uğursuz vadiye indiği kesindi; çünkü kıyılardaki bütün ağaçlar eğilip kırılmış, uçuruma tutunmuş çalılıklarda geniş bir geçit açılmıştı. Sanki çığla sürüklenen bir ev, neredeyse dikey yamacın karmaşık bitki örtüsünü yararak aşağı kaymıştı. Aşağıdan hiçbir ses gelmiyordu; yalnızca uzaktan, ne olduğu anlaşılamayan bir koku yayılıyordu. Erkeklerin aşağı inip inindeki bilinmez, Kiklopvari dehşetin karşısına dikilmek yerine kıyıda kalıp tartışmayı yeğlemelerine şaşmamak gerek. Topluluğa eşlik eden üç köpek önce öfkeyle havlamış, ama vadiye yaklaşınca ürküp geri durmuştu. Biri haberi telefonla Aylesbury Transcript’e verdi; ancak Dunwich’ten gelen abartılı öykülere alışkın olan editör, bu konuda esprili bir paragraf uydurmakla yetindi. Bu haber kısa süre sonra Associated Press tarafından da yayımlandı.
O gece herkes evine döndü; bütün evler ve ahırlar ellerinden geldiğince sağlam biçimde barikatlandı. Söylemeye gerek yok, hiçbir sığır açık otlakta bırakılmadı. Saat gece ikiyi geçerken, Cold Spring Vadisi’nin doğu ucundaki Elmer Frye’ın ev halkı korkunç bir kokuyla köpeklerin vahşi havlamaları yüzünden uyandı; dışarıdan bir yerlerden boğuk bir şapırtı ya da yalama sesi duyduklarına hepsi yemin edebilirdi. Bayan Frye komşuları telefonla aramayı önerdi; Elmer kabul etmek üzereyken, odunların parçalanma sesi konuşmalarını bastırdı. Ses ahırdan geliyor gibiydi; hemen ardından sığırların korkunç çığlıkları ve tepinme sesleri duyuldu. Köpeklerin salyaları akıyor, korkudan uyuşmuş ailenin ayaklarına sokulup büzülüyorlardı. Frye alışkanlıkla bir fener yaktı, ama o zifiri karanlık çiftlik avlusuna çıkmanın ölüm demek olduğunu biliyordu. Çocuklarla kadınlar, hayatlarının sessizliğe bağlı olduğunu söyleyen belirsiz, ilkel bir savunma içgüdüsü sayesinde çığlıklarını bastırarak sızlanıyordu. Sonunda sığırların sesi acıklı bir inlemeye dönüştü; ardından büyük bir çatırdama, gürültü ve kırılma sesi koptu. Oturma odasında birbirine sokulmuş Frye ailesi, son yankılar Cold Spring Vadisi’nin derinliklerinde sönene dek kıpırdamaya cesaret edemedi. Ahırdan gelen kasvetli inlemelerle vadide ötüşen geç saat kamçıkanat kuşlarının şeytani çığlıkları arasında Selina Frye telefona sendeleyerek gitti ve dehşetin ikinci aşamasına ilişkin elinden geldiğince haber yaydı.
Ertesi gün bütün yöre paniğe kapılmıştı; korkudan yılmış, ağızlarını bıçak açmayan topluluklar o şeytani olayın yaşandığı yere gidip geliyordu. Vadiden Frye çiftlik avlusuna kadar yıkımın iki devasa şeridi uzanıyordu; çıplak toprak parçaları canavarca izlerle kaplıydı ve eski kırmızı ahırın bir yanı bütünüyle çökmüştü. Sığırlardan yalnızca yaklaşık dörtte biri bulunup tanınabildi. Bazıları tuhaf parçalara ayrılmıştı; hayatta kalanların hepsi vurularak öldürülmek zorunda kaldı. Earl Sawyer, Aylesbury’den ya da Arkham’dan yardım istenmesini önerdi; ama başkaları bunun işe yaramayacağını savundu. Sağlamlıkla çöküşün tam ortasında duran bir soydan gelen Yaşlı Zebulon Whateley, tepelerde yapılması gereken ayinlere dair karanlık, çılgın önerilerde bulundu. Geleneklerin güçlü biçimde yaşadığı bir aileden geliyordu; büyük taş çemberlerde söylenen ilahilerle ilgili anıları, Wilbur ve dedesiyle bütünüyle bağlantılı değildi.
Yıkıma uğramış yöreye karanlık çöktü; halk gerçek bir savunma örgütleyemeyecek kadar edilgindi. Birkaç yerde yakın akraba aileler bir araya gelip tek çatı altında karanlıkta nöbet tuttu; ama genelde önceki geceki barikat kurma işi tekrarlandı, tüfekleri doldurup dirgenleri el altında bulundurmaktan ibaret, boş ve etkisiz bir gösteri yapıldı. Yine de tepedeki birkaç gürültü dışında hiçbir şey olmadı; gün doğunca yeni dehşetin geldiği gibi çabucak gitmiş olmasını uman çok kişi vardı. Hatta vadiye inip saldırı düzenlemeyi öneren gözü pek insanlar bile çıktı; ama hâlâ isteksiz olan çoğunluğa örnek olacak ilk adımı atmaya yanaşmadılar.
Gece yeniden çökünce barikatlar tekrar kuruldu; ancak aileler bu kez daha az birbirine sokuldu. Sabah olduğunda hem Frye hem de Seth Bishop aileleri köpeklerin huzursuzlandığını, uzaktan belirsiz sesler ve kokular geldiğini bildirdi. Şafak vakti keşfe çıkanlarsa Sentinel Tepesi’nin çevresindeki yolda yeni canavarca izler görünce dehşete kapıldı. Önceki seferde olduğu gibi yolun kenarlarında, dehşetin küfre layık devasa kütlesini gösteren ezilme izleri vardı; izlerin biçimi, hareket eden dağın Cold Spring Vadisi’nden gelip aynı yoldan geri döndüğünü düşündürüyordu. Tepenin eteğinde, ezilmiş çalılıklarla fidanlardan oluşan otuz fitlik bir şerit dik bir yokuşla yukarı uzanıyordu. Arayıcılar, en dik yerlerin bile amansız izi saptırmadığını görünce şaşkınlıkla soluklandı. Dehşet her ne idiyse, neredeyse tümüyle dik, çıplak taş bir uçuruma tırmanabiliyordu; araştırmacılar daha güvenli yollardan tepenin zirvesine doğru dolanırken izin orada sona erdiğini, daha doğrusu yön değiştirdiğini gördü.
Whateley’ler Mayıs arifesinde ve Azizler Günü’nde, bu masa biçimli taşın yanında cehennemî ateşler yakıp cehennemî ayinlerini okuyarak geçirirdi vakitlerini. Şimdi o taş, dağ büyüklüğündeki dehşetin ortalığı ezip geçtiği uçsuz bucaksız alanın merkezindeydi; hafifçe çukur yüzeyinin üzerinde, dehşetin kaçtığı sırada yıkılmış Whateley çiftlik evinin zemininde görülen katranımsı yapışkan maddenin aynısından, kalın ve pis kokulu bir tabaka vardı. Erkekler birbirine bakıp mırıldandı. Sonra tepenin aşağısına baktılar. Görünüşe göre dehşet, tırmandığı yola çok benzeyen bir güzergâhtan inmişti. Tahminde bulunmak boşunaydı. Akıl, mantık ve olağan güdü anlayışı çaresiz kalmıştı. Duruma hakkını verebilecek ya da makul bir açıklama önerebilecek tek kişi, toplulukta bulunmayan yaşlı Zebulon’du.
Perşembe gecesi ötekilere çok benzer biçimde başladı, ama daha kötü bitti. Vadideki kamçıkanat kuşları öylesine alışılmadık bir ısrarla çığlık atmıştı ki birçok kişi uyuyamadı. Saat sabaha karşı üç sularında bütün topluluğun telefonları titrek bir sesle çaldı. Ahizeyi kaldıranlar, korkudan aklını yitirmiş birinin “Yardım edin, Tanrım!...” diye haykırışını duydu; bazıları ünlemin kesilmesinin ardından bir çarpma sesi geldiğini düşündü. Başka ses çıkmadı. Kimse bir şey yapmaya cesaret edemedi; sabah olana dek aramanın nereden geldiğini de kimse bilmiyordu. Sonra sesi duyanlar herkesi arayıp hatta yalnızca Frye ailesinin yanıt vermediğini öğrendi. Gerçek, bir saat sonra, aceleyle toplanan silahlı adamlar vadinin başındaki Frye çiftliğine yürüyünce ortaya çıktı. Manzara korkunçtu, ama pek de şaşırtıcı değildi. Daha fazla yıkım şeridiyle canavarca iz vardı; ama artık ev yoktu. Yumurta kabuğu gibi çöküvermişti; yıkıntıların arasında canlı ya da ölü hiçbir şey bulunamadı; yalnızca bir koku ve katranımsı yapışkanlık kalmıştı. Elmer Frye ailesi Dunwich’ten silinip gitmişti.
8
Bu sırada dehşetin daha sessiz, ama ruhu daha derinden yaralayan bir aşaması, Arkham’daki raflarla kaplı bir odanın kapalı kapısı ardında karanlıkta gelişiyordu. Çeviri için Miskatonic Üniversitesi’ne teslim edilen Wilbur Whateley’nin merak uyandıran el yazması kayıtları, yani günlüğü, eski ve modern diller uzmanlarını kaygılandırıp şaşkına çevirmişti. Yazı sistemi, Mezopotamya’da kullanılan koyu gölgeli Arap yazısına genel olarak benzese de erişilebilen hiçbir otoritece bilinmiyordu. Dilbilimciler sonunda metnin şifre izlenimi veren yapay bir alfabe kullandığı sonucuna vardı; ancak yazarın kullanmış olabileceği her dile göre denenenler de dâhil, bilinen hiçbir şifre çözme yöntemi ipucu vermemişti. Whateley’nin odasından alınan eski kitaplar son derece ilginçti ve birkaçının filozoflarla bilim insanları için yeni, korkunç araştırma alanları açacağı belliydi; yine de bu konuda hiçbir işe yaramadılar. Kitaplardan biri, demir tokalı ağır bir cilt, başka bir bilinmeyen alfabe kullanıyordu; bu alfabe çok farklıydı ve her şeyden çok Sanskritçeye benziyordu. Sonunda eski hesap defterinin tüm sorumluluğu Doktor Armitage’a verildi; hem Whateley meselesine duyduğu özel ilgi hem de geniş dil bilgisi ve antik çağla Orta Çağ’ın mistik formüllerindeki ustalığı nedeniyle.
Armitage, alfabenin eski çağlardan beri varlığını sürdüren, yasaklı kimi tarikatların gizlice kullandığı ve Sarazen dünyasının büyücülerinden pek çok biçimi ve geleneği devralmış bir şey olabileceğini düşündü. Ancak bu soruyu önemli görmedi; çünkü simgelerin kökenini bilmek gerekmeyecekti, eğer kuşkulandığı gibi modern bir dilde şifre olarak kullanılmışlarsa. Metnin hacmi göz önüne alındığında, yazarın kendi dili dışında başka bir dil kullanma zahmetine pek girmeyeceğine inanıyordu; belki bazı özel formüllerle büyüler dışında. Bu nedenle el yazmasına, büyük bölümünün İngilizce olduğu varsayımıyla ön incelemeye başladı.
Doktor Armitage, meslektaşlarının tekrar tekrar başarısız olmasından bilmecenin derin ve karmaşık olduğunu, basit hiçbir çözüm yolunun denenmeye bile değmeyeceğini anlamıştı. Ağustosun sonuna dek bütün kriptografi bilgisini kuşanıp kendi kütüphanesindeki en kapsamlı kaynaklara başvurdu; Trithemius’un Poligraphia’sının, Giambattista Porta’nın De Furtivis Literarum Notis’inin, De Vigenere’in Traité des Chiffres’inin, Falconer’ın Cryptomenysis Patefacta’sının, Davys ve Thicknesse’in on sekizinci yüzyıl incelemelerinin, ayrıca Blair, von Marten ve Klüber’in Kryptographik’i gibi görece modern kaynakların gizli bilgileri arasında geceler boyunca ilerledi. Kitap çalışmalarının arasına el yazmasının kendisini çözme girişimlerini de serpiştirdi; zamanla, çarpım tablosu gibi düzenlenmiş birçok ayrı eşdeğer harf listesine ve yalnızca sırra ermiş kişilerin bildiği keyfî anahtar sözcüklerle kurulan bir mesaja sahip, en ince ve ustalıklı şifrelerden biriyle uğraştığına inandı. Eski kaynaklar yenilerden daha yararlı görünüyordu; Armitage, el yazmasının şifresinin çok eski olduğu ve kuşkusuz uzun bir mistik araştırmacılar silsilesinden aktarıldığı sonucuna vardı. Birkaç kez gün ışığına yaklaşmış gibi oldu, ama beklenmedik bir engel onu yeniden geriye attı. Sonra, eylül yaklaşırken bulutlar dağılmaya başladı. El yazmasının belli bölümlerinde kullanılan bazı harfler kesin ve açık biçimde ortaya çıktı; metnin gerçekten İngilizce olduğu anlaşıldı.
2 Eylül akşamı son büyük engel aşıldı ve Doktor Armitage, Wilbur Whateley’nin yıllıklarından kesintisiz bir parçayı ilk kez okudu. Herkesin düşündüğü gibi bu gerçekten bir günlük kaydıydı; üslubu, onu yazan tuhaf varlığın okült konulardaki karışık bilgisini ve genel bilgisizliğini açıkça yansıtıyordu. Armitage’ın çözdüğü ilk uzun parçaların neredeyse en başta geleni, 26 Kasım 1916 tarihli bir kayıttı; hayli sarsıcı ve kaygı vericiydi. Hatırladığına göre yazan, on iki ya da on üç yaşında bir oğlana benzeyen, üç buçuk yaşında bir çocuktu.
Bugün Sabaoth için Aklo dilini öğrendim, [diye yazıyordu]; hoşuna gitmedi, çünkü buna tepedeki yanıt veriyordu, havadaki değil. Üst kattaki, sandığımdan çok ilerideydi ve pek de dünya aklı var gibi görünmüyor. Elam Hutchins’in köpeği Jack beni ısırmaya kalkınca onu vurdum; Elam, cesareti olsa beni öldüreceğini söylüyor. Sanırım cesaret edemez. Büyükbabam dün gece bana Dho formülünü tekrar ettirip durdu; iki manyetik kutuptaki iç şehri gördüğümü sanıyorum. Dünya arındırılınca, Dho-Hna formülünü uyguladığımda onunla yol açamazsam o kutuplara gideceğim. Havadakiler Şabat’ta, dünyayı arındırmamın yıllar alacağını söylediler; o zaman Büyükbabamın ölmüş olacağını sanıyorum, bu yüzden Yr ile Nhhngr arasındaki bütün düzlemlerin açılarını ve formüllerini öğrenmem gerekecek. Dışarıdakiler yardım edecek, ama insan kanı olmadan beden alamazlar. Üst kattaki, sanki doğru biçimde şekillenecekmiş gibi görünüyor. Yoorish işaretini yapınca ya da Ibn Ghazi’nin gücünü ona üfleyince onu biraz görebiliyorum; Tepedeki Mayıs arifesinde onlarınkine benziyor. Öteki yüzü biraz silinip gidebilir. Dünya arındığında ve üzerinde dünyalı varlıklar kalmadığında nasıl görüneceğimi merak ediyorum. Aklo Sabaoth’la gelen, üzerinde çalışacak çok fazla dışsal şey bulunduğundan dönüşüme uğrayabileceğimi söyledi.
Sabah olduğunda Doktor Armitage korkudan soğuk terler içinde, uyanık bir yoğunlaşma çılgınlığına kapılmıştı. Bütün gece el yazmasının başından ayrılmamış; elektrik ışığının altında masasına oturup şifreli metni çözebildiği kadar hızlı, titreyen elleriyle sayfaları çevirmişti. Evde olmayacağını karısına gerginlikle telefon etmişti; karısı ona evden kahvaltı getirdiğinde tek lokmayı bile güçlükle yiyebildi. Bütün gün okumayı sürdürdü; karmaşık anahtarı yeniden uygulamak gerektiğinde zaman zaman çıldırtıcı biçimde duraklıyordu. Öğle ve akşam yemeği getirildi, ama ikisinden de ancak birkaç lokma yedi. Ertesi gecenin ortalarına doğru sandalyesinde uyukladı; kısa süre sonra, açığa çıkardığı gerçekler ve insanlığın varlığına yönelik tehditler kadar korkunç kâbusların karmaşasından uyandı.
Dört Eylül sabahı Profesör Rice ile Doktor Morgan onu bir süre görmekte ısrar etti; oradan titreyerek ve kül rengine dönmüş yüzlerle ayrıldılar. O akşam yatağa gitti, ama yalnızca kesik kesik uyuyabildi. Ertesi gün, çarşamba, el yazmasının başına döndü; hem o sırada çözdüğü bölümlerden hem de daha önce çözdüklerinden bol bol not almaya başladı. Gece ilerleyince çalışma odasındaki rahat bir koltukta biraz uyudu, ama şafak sökmeden yine el yazmasının başındaydı. Öğleden biraz önce doktoru Doktor Hartwell onu görmeye geldi ve çalışmayı bırakmasında ısrar etti. Armitage reddetti; günlüğü okumayı bitirmesinin hayati önem taşıdığını belirtti ve zamanı gelince açıklama yapacağına söz verdi.
O akşam, alacakaranlık çökerken, korkunç okumayı bitirip bitkin hâlde geriye yaslandı. Akşam yemeğini getiren karısı onu yarı koma hâlinde buldu; ama gözlerinin aldığı notlara kaydığını görünce keskin bir haykırışla onu uzaklaştıracak kadar bilinci yerindeydi. Güçlükle ayağa kalkıp karalanmış kâğıtları topladı, hepsini büyük bir zarfa koyup kapattı ve hemen ceketinin iç cebine yerleştirdi. Eve dönecek kadar gücü vardı; ancak tıbbi yardıma ihtiyacı olduğu açıkça belliydi, bu yüzden Doktor Hartwell hemen çağrıldı. Doktor onu yatağa yatırırken Armitage durmadan, “Ama Tanrı aşkına, ne yapabiliriz?” diye mırıldanabildi.
Doktor Armitage uyudu, ama ertesi gün kısmen sayıklıyordu. Hartwell’e açıklama yapmadı; kendine geldiği anlarda Rice ve Morgan’la uzun bir toplantının mutlaka yapılması gerektiğinden söz etti. Daha çılgın sayıklamalarıysa gerçekten ürkütücüydü: tahtalarla kapatılmış bir çiftlik evinde bulunan bir şeyin yok edilmesi için çılgınca yalvarıyor, başka bir boyuttan gelen korkunç kadim varlıklar ırkının insan ırkını ve dünyadaki bütün hayvan ve bitki yaşamını kökünden silmeye yönelik planından söz ediyordu. Dünyanın tehlikede olduğunu haykırıyordu; Kadimler onu soyup güneş sistemiyle madde evreninden kopararak, vigintilyonlarca çağ önce düştüğü varoluşun başka bir düzlemine ya da evresine sürüklemek istiyordu. Başka zamanlarda, yarattığı tehlikeyi durduracak bir formül bulma umuduyla korkunç Necronomicon’u ve Remigius’un Dæmonolatreia’sını istiyordu.
“Durdurun onları, durdurun!” diye haykırıyordu. “Whateley’ler onların içeri girmesine izin vermek niyetindeydi; en kötüsü de hâlâ orada! Rice’la Morgan’a bir şey yapmamız gerektiğini söyleyin; bu iş karanlıkta yürüyor, ama tozu nasıl yapacağımı biliyorum... İki Ağustos’tan, Wilbur buraya ölümüne geldiği günden beri beslenmedi; böyle giderse...”
Ama Armitage yetmiş üç yaşında olmasına rağmen sağlam yapılıydı; o gece rahatsızlığını uyuyup atlattı ve gerçek bir ateşlenme yaşamadı. Cuma günü geç saatte uyandı; zihni açıktı, ama ciddiydi, içini kemiren bir korku ve ağır bir sorumluluk duygusu içindeydi. Cumartesi öğleden sonra kütüphaneye gidip Rice’la Morgan’ı toplantıya çağırabilecek hâle geldi. O günün geri kalanında ve akşam boyunca üç adam en çılgın tahminlerle en umutsuz tartışmalar içinde beyinlerini zorladı. Raflardan ve güvenli saklama yerlerinden tuhaf, korkunç kitaplar yığınla çıkarıldı; diyagramlar ve formüller ateşli bir telaşla, akıl karıştıracak kadar çok sayıda kopyalandı. Hiçbiri kuşkucu değildi. Üçü de Wilbur Whateley’nin cesedini aynı binanın bir odasının zemininde yatarken görmüştü; bundan sonra hiçbiri günlüğü bir delinin saçmalaması saymaya en ufak eğilim gösteremezdi.
Massachusetts Eyalet Polisi’ne haber verilip verilmemesi konusunda görüşler ayrılıyordu; sonunda haber vermemek ağır bastı. İşin içinde, bir örneğini görmemiş kişilerin inanamayacağı şeyler vardı; sonraki bazı soruşturmalarda da bu açıkça anlaşılacaktı. Gece geç vakitte toplantı, belirli bir plana varılamadan dağıldı; ama pazar gününün tamamında Armitage, üniversite laboratuvarından aldığı kimyasalları karıştırıp formülleri karşılaştırmakla meşguldü. Cehennemden çıkmış günlüğü düşündükçe Wilbur Whateley’nin ardında bıraktığı varlığı—yeryüzünü tehdit eden ve kendisinin de bilmediği, birkaç saat içinde ortaya çıkıp unutulmaz Dunwich dehşetine dönüşecek olan varlığı—yok etmede maddi bir etkenin işe yarayacağından kuşkulanmaya başladı.
Doktor Armitage için pazartesi, pazar gününün tekrarı oldu; çünkü elindeki iş sonsuz araştırma ve deney gerektiriyordu. Korkunç günlüğü yeniden incelemesi planlarında çeşitli değişikliklere yol açtı; işin sonunda bile büyük bir belirsizliğin kalacağını biliyordu. Salı gününe gelindiğinde izleyeceği yolu belirlemişti ve bir hafta içinde Dunwich’e gitmeyi deneyeceğine inanıyordu. Sonra çarşamba günü büyük şok geldi. Arkham Advertiser’ın bir köşesine sıkışmış, Associated Press kaynaklı alaycı bir haber, Dunwich’in kaçak içkisinin nasıl rekor büyüklükte bir canavar doğurduğunu anlatıyordu. Armitage yarı sersemlemiş hâlde yalnızca Rice’la Morgan’ı arayabildi. Gece yarılarına kadar tartıştılar; ertesi gün üçü de hazırlık telaşına kapıldı. Armitage korkunç güçlere el atacağını biliyordu; ama kendisinden önce başkalarının yaptığı daha derin ve daha kötü müdahaleyi boşa çıkarmanın başka yolu olmadığını da görüyordu.
9
Cuma sabahı Armitage, Rice ve Morgan arabayla Dunwich’e doğru yola çıktılar; öğleden sonra saat bir sularında köye vardılar. Gün güzeldi; ama en parlak güneş ışığında bile, felakete uğramış bölgenin tuhaf biçimde kubbeleşmiş tepeleriyle derin, gölgeli vadilerinin üzerinde sessiz bir dehşet ve uğursuz bir beklenti dolaşıyor gibiydi. Arada bir, bir dağın tepesindeki çıplak taş çemberi gökyüzüne karşı seçiliyordu. Osborn’un dükkânındaki sessiz korku havasından korkunç bir şey olduğunu anladılar; çok geçmeden Elmer Frye’ın eviyle ailesinin yok edildiğini öğrendiler. O öğleden sonra boyunca Dunwich çevresinde dolaşıp yerlilere olan biteni sordular; katranımsı yapışkanlığın kalıntılarını taşıyan kasvetli Frye harabelerini, Frye’ların avlusundaki küfür gibi izleri, yaralı Seth Bishop’ın sığırlarını ve çeşitli yerlerde ezilip bozulmuş bitki örtüsünün uçsuz bucaksız şeritlerini dehşetleri giderek artarak kendi gözleriyle gördüler. Sentinel Tepesi’ne inip çıkan iz, Armitage’a neredeyse felaket boyutlarında bir önem taşıyor gibiydi; zirvedeki uğursuz, sunak benzeri taşa uzun uzun baktı.
O sabah Frye ailesinin başına gelenlere ilişkin ilk telefon ihbarları üzerine Aylesbury’den gelen bir Eyalet Polisi ekibinden haberdar edilen ziyaretçiler, ellerinden geldiğince bilgi alışverişinde bulunmak için polisleri aramaya karar verdiler. Ancak bunu tasarlamak, uygulamaktan daha kolay çıktı; çünkü ekibin hiçbir izine rastlanamıyordu. Arabada beş kişiydiler, ama şimdi araba Frye’ların avlusundaki harabelerin yakınında boş duruyordu. Polislerle konuşmuş olan yerliler de başta Armitage ve arkadaşları kadar şaşkın görünüyordu. Sonra yaşlı Sam Hutchins bir şey hatırladı; beti benzi attı, Fred Farr’ı dürtüp hemen yakınlarındaki nemli, derin çukura doğru işaret etti.
“Tanrım,” diye soludu. “Onlara vadiye inmeyin dediydim; şu izler, o koku, bir de gün ortasında karanlıkta aşağıda çığlık atan kamçıkanat kuşları varken kimsenin ineceğini hiç düşünmemiştim...”
Yerlilerin de ziyaretçilerin de içinden soğuk bir ürperti geçti; herkes sanki içgüdüsel, bilinçsizce kulak kesilmişti. Armitage, dehşetle ve onun korkunç eseriyle artık yüz yüze geldiğinden, duyduğu sorumlulukla titredi. Gece yaklaşıyordu; dağ gibi küfürbaz şey de o vakit tüyler ürpertici yoluna koyulmuştu. “Negotium perambulans in tenebris...” Yaşlı kütüphaneci ezberlediği formülleri zihninden geçirdi, ezberleyemediklerini içeren kâğıdı da sıkıca tuttu. Elektrikli el fenerinin çalışır durumda olduğunu kontrol etti. Yanındaki Rice, valizinden böceklerle mücadelede kullanılan türden metal bir püskürtücü çıkardı; Morgan ise meslektaşının hiçbir maddi silahın işe yaramayacağı uyarılarına rağmen güvendiği büyük av tüfeğini kılıfından çıkardı.
Korkunç günlüğü okumuş olan Armitage, nasıl bir tezahürle karşılaşacaklarını acı verecek kadar iyi biliyordu; ama Dunwich halkının korkusunu artırmamak için en ufak bir ipucu vermedi. Dünyaya, kaçıp kurtulmuş bu canavarca şeyin ne olduğunu açıklamak zorunda kalmadan onu yenebilmeyi umuyordu. Gölgeler koyulaşırken yerliler evlerine dağılmaya başladı; ağaçları eğip evleri ezebilen bir gücün karşısında insan eliyle yapılmış tüm kilit ve sürgünlerin işe yaramadığı ortadayken bile kapılarını içeriden sürgülemek istiyorlardı. Ziyaretçilerin vadi yakınındaki Frye harabelerinde nöbet tutma planına başlarını salladılar; ayrılırken nöbetçileri bir daha görebileceklerini pek ummuyorlardı.
O gece tepelerin altından uğultular yükseldi, kamçıkanat kuşları tehditkâr biçimde öttü. Arada bir Cold Spring Vadisi’nden esip gelen rüzgâr, ağır gece havasına tarif edilemez bir leş kokusu katıyordu; üçünün de on beş buçuk yıl boyunca insan kılığında yaşamış, can çekişen bir şeyin başında durduklarında daha önce kokladıkları türden bir koku. Ama bekledikleri dehşet ortaya çıkmadı. Vadinin dibindeki her neyse zaman kolluyordu; Armitage karanlıkta ona saldırmaya çalışmanın intihar olacağını arkadaşlarına söyledi.
Sabah solgun bir ışıkla söktü, gecenin sesleri kesildi. Arada bir ince yağmur çiseleyen, gri ve kasvetli bir gündü; kuzeybatıdaki tepelerin ötesinde gittikçe ağırlaşan bulutlar yığılıyordu. Arkhamlılar ne yapacaklarına karar veremiyordu. Yağmur şiddetlenince Frye’ların yıkılmamış birkaç müştemilatından birinin altına sığınıp beklemenin mi, yoksa adını bilmedikleri canavarca avın peşinden vadiye inerek saldırıya geçmenin mi akıllıca olacağını tartıştılar. Sağanak giderek bastırdı; uzaktaki ufuklardan gök gürültüsü duyuldu. Şimşekler göğü aydınlattı; ardından çatallı bir yıldırım yakında çaktı, sanki lanetli vadinin ta içine inmişti. Gökyüzü iyice karardı; izleyenler fırtınanın kısa ve sert sürüp ardından havanın açılmasını umdu.
Bir saatten biraz fazla zaman sonra, ortalık hâlâ korkunç biçimde karanlıkken yolun aşağısından karmakarışık bir sesler uğultusu yükseldi. Bir an sonra ondan fazla adamdan oluşan korkmuş bir grup göründü; koşuyor, bağırıyor, hatta histerik biçimde sızlanıyorlardı. Önde gelenlerden biri hıçkırarak bir şeyler anlatmaya başladı; sözleri anlaşılır hâle gelince Arkhamlılar irkildi.
“Tanrım, aman Tanrım!” diye boğuk bir sesle haykırdı. “Yine başladı, üstelik bu kez gündüz vakti! Dışarıda, şimdi hareket ediyor; hepimizin başına ne zaman çökeceğini bir Tanrı bilir!”
Konuşan adam soluk soluğa kalıp sustu, ama bir başkası anlatılanları sürdürdü.
“Neredeyse bir saat önce Zeb Whateley burada telefonun çaldığını duymuş; George’un karısı, kavşağın aşağısında oturan Bayan Corey arıyormuş. Diyor ki, işçi çocuk Luther, büyük yıldırımdan sonra fırtına yüzünden dışarıda, inekleri ağıla sürüyormuş; vadinin ağzında, bu tarafın karşı kıyısındaki bütün ağaçların eğildiğini görmüş, geçen pazartesi sabahı o büyük izleri bulduğunda duyduğu o berbat kokuyu almış. Bir de diyor ki, ağaçlarla çalıların çıkardığından daha fazlaymış ses; hışırdayan, şapırdayan bir şey. Birden yol kenarındaki ağaçlar yana itilmeye başlamış, çamurda korkunç bir ayak sesiyle su şapırtısı duyulmuş. Ama iyi dinleyin, Luther hiçbir şey görmemiş; yalnızca eğilen ağaçları ve çalıları.”
“Sonra ileride, Bishop Deresi’nin yolun altından geçtiği yerde köprüden korkunç bir gıcırtı, bir gerilme sesi duymuş; tahtanın çatlayıp yarılmaya başladığını sesinden anlayabildiğini söylüyor. Bütün bunlar olurken tek bir şey görmemiş; yalnızca eğilen ağaçlarla çalıları. Hışırdayan ses iyice uzaklaşınca—yoldan Büyücü Whateley’lerin evine ve Sentinel Tepesi’ne doğru—Luther, sesin ilk çıktığı yere gitmeye cesaret etmiş, yerde ne olduğuna bakmış. Her yer çamurla su içindeymiş, gökyüzü karanlıkmış, yağmur da izleri olabildiğince çabuk siliyormuş; ama vadi ağzından başlayıp ağaçların eğildiği yerde, pazartesi gördüğü fıçı büyüklüğündeki o korkunç izlerden hâlâ birkaç tane varmış.”
Tam bu sırada, ilk konuşan heyecanlı adam söze karıştı.
“Ama şimdi mesele o değil; o daha başlangıçmış. Zeb herkesi arıyormuş, herkes hatta dinliyormuş; derken Seth Bishop’ın evinden gelen bir telefon araya girmiş. Kahyası Sally öyle bir feryat figan ediyormuş ki insanın içi parçalanır; yol kenarındaki ağaçların eğildiğini az önce görmüş ve bir filin soluyup ayaklarını yere vuruşu gibi, yumuşak, boğuk bir sesin eve yaklaştığını söylemiş. Sonra birden korkunç bir kokudan söz etmiş; oğlu Chauncey de bunun pazartesi Whateley harabelerinin orada kokladığı şeyle tıpatıp aynı olduğunu haykırıyormuş. Köpekler de fena hâlde havlayıp sızlanıyormuş.”
“Sonra korkunç bir çığlık atmış; yolun aşağısındaki kulübenin sanki fırtına uçurmuş gibi çöktüğünü söylemiş, oysa rüzgâr bunu yapacak kadar güçlü değilmiş. Herkes dinliyormuş; hatta hatta bir sürü insanın soluk soluğa kaldığını duyabiliyormuşsun. Birden Sally yine bağırmış; ön bahçedeki çit yere yığılmış, ama neyin yaptığını gösteren hiçbir şey yokmuş. Sonra hatta herkes Chauncey’yle yaşlı Seth Bishop’ın da bağırdığını duymuş; Sally de ön pencerelerden dışarıda hiçbir şey görünmediği hâlde, bir şeyin eve çarptığını haykırıyormuş—yıldırım falan değil, ön cepheye çarpan ağır bir şey; görünmez olduğu hâlde durmadan kendini tekrar tekrar eve vuruyormuş. Sonra... sonra...”
Her yüzdeki korku çizgileri derinleşti. Armitage sarsılmış olmasına rağmen konuşanı teşvik edecek kadar soğukkanlılığını güçlükle koruyabildi.
“Sonra... Sally, ‘Yetişin, ev çöküyor!’ diye bağırmış... Hatta korkunç bir yıkılma sesi, ardından da bir sürü çığlık duymuşuz... Elmer Frye’ların evinin başına gelen gibi, yalnız daha beter...”
Adam sustu; kalabalıktan bir başkası konuştu.
“Hepsi bu; ondan sonra telefonda ne ses ne çıtırtı duyulmuş. Her yer sessizmiş. Duyanlarımız arabalarıyla at arabalarını çıkarıp, ulaşabildiğimiz kadar sağlıklı erkekle Corey’lerin evinde toplandık; sizin ne yapmamız gerektiğini düşündüğünüzü öğrenmek için buraya geldik. Ama ben bunun günahlarımız yüzünden Tanrı’nın verdiği bir hüküm olduğunu, hiçbir ölümlünün bunu durduramayacağını düşünüyorum.”
Armitage kesin bir şey yapma vaktinin geldiğini anladı ve tereddüt içindeki korkmuş köylülere kararlı bir sesle seslendi.
“Peşinden gitmeliyiz, çocuklar.” Sesini elinden geldiğince güven verici kıldı. “Bunun işini bitirme şansımız olduğunu düşünüyorum. Whateley’lerin büyücü olduğunu biliyorsunuz; bu şey de büyü işi, aynı yöntemle ortadan kaldırılmalı. Wilbur Whateley’nin günlüğünü gördüm, okuduğu tuhaf eski kitaplardan bazılarını da okudum; bu şeyi söndürmek için okunacak doğru büyüyü bildiğimi sanıyorum. Elbette emin olamayız, ama şansımızı deneyebiliriz. Görünmez; öyle olacağını biliyordum. Ama bu uzun menzilli püskürtücüdeki bir toz, onu bir anlığına görünür kılabilir. Birazdan deneriz. Böyle bir şeyin canlı olması korkunç; ama Wilbur daha uzun yaşasaydı içeri sokacağı şey kadar kötü değil. Dünyanın neden kurtulduğunu hiçbir zaman bilemeyeceksiniz. Şimdi savaşmamız gereken tek bir şey var ve çoğalamıyor. Yine de büyük zarar verebilir; bu yüzden topluluğu ondan kurtarmakta tereddüt etmemeliyiz.”
“Peşinden gitmeliyiz; işe de az önce yıkıma uğrayan yere gitmekle başlayacağız. Bize yolu gösterecek biri olsun. Yollarınızı pek bilmiyorum, ama araziden kestirme bir yol olabileceğini düşünüyorum. Ne dersiniz?”
Adamlar bir an yerlerinde kıpırdandı; sonra Earl Sawyer, durmadan hafifleyen yağmurun içinden kirli parmağıyla işaret ederek yumuşakça konuştu.
“Sanırım alt çayırdan karşıya geçip derenin sığ yerinden yürür, sonra Carrier’ın biçtiği tarlayla ötedeki koruluğu aşarsak Seth Bishop’ın evine en çabuk böyle varırız. Yukarı yola çıkar; Seth’inkine epey yakın, biraz öte yanında kalır.”
Armitage, Rice ve Morgan’la birlikte gösterilen yöne yürümeye başladı; yerlilerin çoğu da yavaşça peşlerinden geldi. Gökyüzü aydınlanıyordu; fırtınanın dinmeye başladığına dair işaretler vardı. Armitage yanlış yöne sapınca Joe Osborn onu uyardı ve doğru yolu göstermek için öne geçti. Cesaretleri ve güvenleri artıyordu; yine de kestirme yolun sonuna doğru uzanan, neredeyse dimdik ormanlık tepenin alacakaranlığı, merdiven çıkar gibi tırmanmak zorunda kaldıkları düşsel, yaşlı ağaçların arasında bu duyguları ağır bir sınavdan geçirdi.
Sonunda çamurlu bir yola çıktılar; güneş yüzünü göstermeye başlamıştı. Seth Bishop’ların evini biraz geçmişlerdi; ama eğilmiş ağaçlarla, korkunç ve inkâr edilemez izler, buradan neyin geçtiğini gösteriyordu. Yolun kıvrımının hemen çevresindeki harabeleri incelemeleri yalnızca birkaç dakika sürdü. Frye olayının aynısıydı; Bishop’ların eviyle ahırından geriye kalan çökmüş iki kabuğun içinde ne ölü ne de diri bir şey bulunmuştu. Pis koku ve katranımsı yapışkanlığın ortasında kimse kalmak istemedi; hepsi içgüdüsel olarak, yıkılmış Whateley çiftlik evine ve Sentinel Tepesi’nin sunakla taçlanmış yamaçlarına doğru ilerleyen korkunç izlere yöneldi.
Wilbur Whateley’nin evinin bulunduğu yerden geçerken adamlar gözle görülür biçimde ürperdi; heveslerine yine tereddüt karışmış gibiydi. Görünmeyen ama bir ev kadar büyük, bir iblis kadar kötücül bir şeyi izlemek hiç kolay değildi. Sentinel Tepesi’nin eteğinin karşısında izler yoldan ayrılıyordu; canavarın zirveye çıkıp inişte kullandığı güzergâhı gösteren geniş şerit boyunca yeni eğilmeler ve ezilmiş bitkiler görülüyordu.
Armitage, güçlü bir cep teleskobu çıkarıp tepenin sarp, yeşil yamacını taradı. Sonra aleti, gözleri daha keskin olan Morgan’a verdi. Bir süre baktıktan sonra Morgan keskin bir sesle haykırdı; dürbünü Earl Sawyer’a uzatıp yamacın belli bir noktasını parmağıyla gösterdi. Optik aletleri kullanmaya alışık olmayan çoğu kişi gibi beceriksiz davranan Sawyer bir süre uğraştı; sonunda Armitage’ın yardımıyla mercekleri odakladı. Odaklayınca onun haykırışı Morgan’ınkinden daha az ölçülü oldu.
“Yüce Tanrım, otlarla çalılar hareket ediyor! Yukarı çıkıyor... yavaşça... bu dakika tepeye doğru sürünüyor; Tanrı bilir ne için!”
Sonra arayıcıların arasına panik tohumları saçılmış gibiydi. Adı bilinmeyen varlığın peşinden gitmek bir şeydi, onu bulmak bambaşka. Büyüler işe yarayabilirdi; peki ya yaramazsa? Armitage’a bu şey hakkında neler bildiğini soran sesler yükseldi; verdiği yanıtların hiçbiri insanları bütünüyle tatmin etmiyordu. Herkes, doğanın ve varoluşun kesinlikle yasaklanmış, insanlığın aklı başında deneyiminin tümüyle dışında kalan yönlerine çok yaklaşmış gibi hissediyordu.
10
Sonunda Arkham’dan gelen üç adam—yaşlı, ak sakallı Doktor Armitage, tıknaz, demir grisi saçlı Profesör Rice ve ince yapılı, genç sayılabilecek Doktor Morgan—dağa tek başlarına tırmandılar. Kullanımı ve odaklanması üzerine sabırla epey talimat verdikten sonra teleskobu yolda kalan korkmuş kalabalığa bıraktılar; tırmanırken dürbünün elden ele dolaştığı kişiler onları dikkatle izliyordu. Yol zorluydu; Armitage’a birden fazla kez yardım etmek gerekti. Çabalayan grubun yukarısında geniş iz şeridi titriyordu; cehennemden çıkmış yaratıcısı salyangoz yavaşlığında yeniden geçiyordu oradan. Ardından iz sürenlerin ona yaklaştığı açıkça belli oldu.
Whateley ailesinin yozlaşmamış kolundan Curtis Whateley teleskobu tutuyordu; Arkhamlılar iz şeridinden keskin biçimde saptılar. Adamlara, çalılıkların şu an eğildiği yerin epey ilerisinde iz şeridine yukarıdan bakan ikincil bir doruğa ulaşmaya çalıştıklarını anlattı. Gerçekten de öyleydi; görünmez küfür gibi varlık o noktadan geçtikten kısa süre sonra ekip daha alçak doruğa varmıştı.
Sonra dürbünü alan Wesley Corey, Armitage’ın Rice’ın tuttuğu püskürtücüyü ayarladığını ve birazdan bir şey olacağını haykırdı. Kalabalık huzursuzca kıpırdandı; bu püskürtücünün görünmeyen dehşeti bir anlığına görünür kılması bekleniyordu. İki üç adam gözlerini kapattı; ama Curtis Whateley teleskobu geri kapıp gözlerini olabildiğince zorladı. Rice’ın, varlığın yukarısında ve gerisindeki elverişli konumundan, güçlü tozu olağanüstü etkili biçimde yayma şansı olduğunu gördü.
Teleskopu kullanmayanlar dağın zirvesine yakın bir yerde yalnızca bir anlık gri bulut parıltısı gördüler; bulut oldukça büyük bir bina boyutlarındaydı. Aleti tutan Curtis, onu tiz bir çığlıkla yolun ayak bileğine kadar çıkan çamuruna düşürdü. Sendeledi; iki üç kişi onu tutup ayakta tutmasaydı yere yığılacaktı. Yapabildiği tek şey, yarı duyulmaz bir sesle inlemekti:
“Ah, ah, yüce Tanrım... şu... şu...”
“Ah, ah, yüce Tanrım... şu... şu.”
Sorularla ortalık ana baba gününe döndü; düşen teleskobu alıp çamurunu silmeyi yalnızca Henry Wheeler akıl etti. Curtis artık anlaşılır konuşamayacak durumdaydı; tek tük sorulara cevap vermek bile ona neredeyse fazla geliyordu.
“Bir ahırdan büyük... tümü kıvrılıp duran iplerden oluşuyor... bütünü tavuk yumurtası gibi biçimli, ama her şeyden büyük; onlarca bacağı var, adım atınca kapanan fıçılar gibi... hiçbir yanı katı değil—sanki jöle; birbirine sıkıca bastırılmış, ayrı ayrı kıpırdayan iplerden yapılmış... her yanında kocaman, fırlak gözler... yanları boyunca soba borusu kadar iri, on ya da yirmi ağız ya da hortum uzanıyor; hepsi savrulup duruyor, açılıp kapanıyor... hepsi gri, mavimsi ya da mor halkalı gibi... ve yüce Tanrım—tepesinde o yarım yüz var!...”
Bu son anı, her ne idiyse, zavallı Curtis’e fazla geldi; daha fazlasını söyleyemeden bütünüyle yığılıp kaldı. Fred Farr ile Will Hutchins onu yol kenarına taşıyıp nemli çimenlerin üzerine yatırdılar. Henry Wheeler, titreyerek kurtarılan teleskobu dağa çevirdi; ne görebilirse görmek istiyordu. Merceklerden, dik yokuşun izin verdiği hızla zirveye doğru koşan üç küçücük siluet seçiliyordu. Yalnızca onlar—başka hiçbir şey. Sonra herkes, arkalarındaki derin vadiden, hatta Sentinel Tepesi’nin çalılıklarının içinden bile mevsime hiç uymayan tuhaf bir ses geldiğini fark etti. Sayısız kamçıkanat kuşunun ötüşüydü bu; tiz korolarında gergin ve uğursuz bir beklenti notası gizlenmiş gibiydi.
Teleskobu şimdi Earl Sawyer aldı ve üç kişinin en üst sırtta, sunak taşının hemen hemen hizasında ama ondan epey uzakta durduğunu bildirdi. Sawyer’a göre içlerinden biri belli aralıklarla ellerini başının üzerine kaldırıyordu; Sawyer bunu anlatırken kalabalık, uzaktan gelen, hareketlere eşlik eden yüksek sesli bir ilahiymiş gibi hafif, yarı müzikal bir ses duyar oldu. O uzak doruktaki tuhaf siluet, son derece acayip ve etkileyici bir manzara olmalıydı; ama gözleyenlerden hiçbiri estetik değerlendirme yapacak halde değildi. “Galiba büyüyü söylüyo,” diye fısıldadı Wheeler, teleskobu geri kaparken. Kamçıkanat kuşları çılgınca ötüyordu; üstelik, görünen ayinden hayli farklı, garip ve düzensiz bir ritimle.
Birden, gözle görülür hiçbir bulut araya girmediği hâlde güneş ışığı azalmış gibi oldu. Bu çok tuhaf olayı herkes açıkça fark etti. Tepelerin altından bir uğultu yükseliyor gibiydi; buna, gökten geldiği açıkça belli olan, ona eşlik eden başka bir uğultu da tuhaf biçimde karışıyordu. Yukarıda şimşek çaktı; merak içindeki kalabalık fırtınanın işaretlerini boşuna aradı. Arkhamlı adamların ilahisi artık açıkça duyuluyordu; Wheeler camdan bakınca hepsinin ritmik yakarış sırasında kollarını kaldırdığını gördü. Uzaklardaki bir çiftlik evinden köpeklerin çılgınca havlaması duyuldu.
Gün ışığındaki değişim belirginleşti; kalabalık şaşkınlıkla ufka bakındı. Göğün mavisinin hayaletimsi bir biçimde koyulaşmasından başka hiçbir şeyden doğmayan morumsu bir karanlık, uğuldayan tepelerin üzerine çöktü. Sonra şimşek yeniden çaktı; bu kez biraz daha parlaktı ve kalabalık, uzaktaki yükseklikte sunak taşının çevresinde belli belirsiz bir pus belirdiğini sandı. Ancak o anda teleskobu kullanan yoktu. Kamçıkanat kuşları düzensiz biçimde ötüşlerini sürdürürken Dunwichliler, havanın sanki baştan başa yüklendiği, tartılması olanaksız bir tehdide karşı kendilerini gergince hazırladılar.
Hiç beklenmedik bir anda, o dehşete düşmüş topluluğun belleğinden hiç silinmeyecek derin, çatlak, boğuk sesler yükseldi. İnsan boğazından çıkmış olamazlardı; insanın ses organları böyle akustik sapkınlıklar üretemezdi. Kaynakları doruktaki sunak taşı olduğu bu kadar açıkça belli olmasa, insan onların doğrudan cehennemin dibinden geldiğini söyleyebilirdi. Bunlara ses demek bile neredeyse yanlış, çünkü o korkunç, sesaltı tınılarının çoğu kulağın çok ötesindeki, bilincin ve dehşetin bulanık, çok daha ince katmanlarına sesleniyordu; yine de başka türlü denemezdi, çünkü biçimleri belli belirsiz de olsa kuşkusuz yarı anlaşılır sözlere benziyordu. Gürültülüydüler—yansıdıkları uğultu ve gök gürültüsü kadar gürültülü—ama görünürde hiçbir varlıktan gelmiyorlardı. Hayal gücü, kaynağı görünmeyen varlıklar dünyasında arayabilirdi; dağın eteğinde birbirine sokulmuş kalabalık daha da sıkı kenetlendi ve bir darbe bekliyormuş gibi irkildi.
“Ygnaiih... ygnaiih... thflthkh'ngha... Yog-Sothoth...” diye çınladı uzaydan gelen o iğrenç gaklama. “Y'bthnk... h'ehye... n'grkdl'lh...”
Sanki korkunç bir ruhsal mücadele yaşanıyormuş gibi, konuşma dürtüsü burada sendeledi. Henry Wheeler teleskoba gözünü dayayıp dikkatle baktı; ama doruktaki, grotesk siluetleri seçilen üç insan figüründen başka bir şey göremedi. Büyüleri doruk noktasına yaklaşırken kollarını tuhaf hareketlerle çılgınca sallıyorlardı. Akeron’a özgü korku ya da duygunun hangi kara kuyularından, dünya dışı bilincin ya da karanlıkta kalmış, çok eski bir kalıtımın hangi keşfedilmemiş uçurumlarından çekilip çıkarılmıştı bu yarı anlaşılır gök gürültüsü gibi gaklamalar? Derken sesler yeniden güçlenip tutarlılık kazanmaya başladı; keskin, mutlak, nihai bir çılgınlığa dönüşüyorlardı.
“Eh-ya-ya-ya-yahaah... e'yaya-yayaaaa... ngh'aaaa... ngh'aaaa... h'yuh... h'yuh... YARDIM! YARDIM!... ff—ff—ff—BABA! BABA! YOG-SOTHOTH!...”
Ama hepsi bu kadardı. Yoldaki solgun yüzlü kalabalık, o korkunç sunak taşının yanındaki çılgın boşluktan gürleyerek ve yoğun bir biçimde aşağı dökülen, kuşkusuz İngilizce hecelerin yarattığı sarsıntıyı hâlâ atlatamamıştı. Bu heceleri bir daha hiç duymayacaklardı. Onun yerine, tepeleri yarıp geçiyor gibi gelen korkunç patlamayla irkildiler; kaynağı ister yerin derinlikleri ister gökyüzü olsun, hiçbir dinleyicinin nereden geldiğini saptayamadığı, kulakları sağır eden, yıkıcı bir gürültüydü bu. Mor gökyüzünün tepesinden sunak taşına tek bir yıldırım indi; ardından görünmez bir güç ve tarif edilemez bir koku, tepeden bütün yöreye doğru dev bir gelgit dalgası gibi yayıldı. Ağaçlar, otlar ve çalılıklar öfkeyle savruldu; dağın eteğindeki korkmuş kalabalık, onları boğacak gibi olan ölümcül koku yüzünden güçten düşüp neredeyse ayaklarının üzerinden savruldu. Uzaklardan köpekler uludu; yeşil otlar ve yapraklar hastalıklı, tuhaf bir sarı griye dönüp soldu; kırların ve ormanların dört bir yanına ölü kamçıkanat kuşlarının bedenleri saçılmıştı.
Koku kısa sürede dağıldı, ama bitki örtüsü bir daha kendine gelemedi. Bugün bile o korkunç tepenin üzerinde ve çevresinde büyüyenlerde tuhaf, kutsallık dışı bir şey vardır. Arkhamlılar, bir kez daha parlak ve lekesiz ışık saçan güneşin altında dağdan yavaşça inerken Curtis Whateley ancak kendine geliyordu. Adamların yüzü asıktı, sessizdiler; yerlileri sindirmiş, titreyen bir hâle sokan anılardan ve düşüncelerden bile daha korkunç şeylerin etkisinde kalmış gibiydiler. Peş peşe yöneltilen sorulara yalnızca başlarını sallayıp hayati bir gerçeği yinelediler.
“O şey sonsuza dek yok oldu,” dedi Armitage. “Başlangıçta neyden oluştuysa ona ayrıştı ve bir daha asla var olamaz. Normal bir dünyada var olması olanaksızdı. Bildiğimiz anlamda gerçekten maddesel olan yanı, en küçük kırıntısından ibaretti. Babası gibiydi—çoğu, maddesel evrenimizin dışında kalan belirsiz bir âleme ya da boyuta, ona geri döndü; insanın tanrıya sövmeye varan en lanetli ayinlerinden başka hiçbir şeyin onu tepelerde bir anlığına çağırmaya yetmeyeceği, belirsiz bir uçuruma.”
Kısa bir sessizlik oldu; o arada zavallı Curtis Whateley’nin dağılmış duyuları yeniden bir bütünlük kazanmaya başladı. İnleyerek ellerini başına götürdü. Belleği kaldığı yerden devam ediyor gibiydi; kendisini yere yıkan manzaranın dehşeti yeniden üzerine çöktü.
“Ah, ah, Tanrım, şu yarım yüz... tepesindeki o yarım yüz... kızıl gözlü, kıvırcık albino saçlı, çenesiz yüz; Whateleylerinki gibi... Ahtapot, çıyan, örümcek gibi bi şeydi; ama tepesinde yarım yamalak biçimli bi adam yüzü vardı, Büyücü Whateley’ninkine benziyo, yalnız metrelerce genişlikteydi...”
Bütün yerliler şaşkınlık içinde ona bakarken Curtis yorgunluktan durdu; şaşkınlıkları henüz yeni bir dehşete dönüşmemişti. Şimdiye dek susmuş olan, eski şeyleri dalgın dalgın hatırlayan yaşlı Zebulon Whateley konuştu.
“On beş yıl önceydi,” diye geveledi. “Yaşlı Whateley’nin, bir gün Lavinia’nın çocuğunun Sentinel Tepesi’nin tepesinde babasının adını haykırdığını duyacağımızı söylediğini işittim...”
Ama Joe Osborn söze karışıp Arkhamlılara yeniden soru sordu.
“Neydi o her neyse; genç Büyücü Whateley onu geldiği havadan nasıl çağırdı?”
Armitage sözcüklerini dikkatle seçti.
“Şey—uzayın bizim tarafına ait olmayan bir tür güçtü, çoğunlukla. Bizim Doğa dediğimiz şeyin yasalarından başka yasalara göre işleyen, etkide bulunan, büyüyen ve kendi biçimini alan bir güç. Böyle şeyleri dışarıdan çağırmaya hakkımız yok; bunu yalnızca çok kötü insanlar ve çok kötü tarikatlar denemiştir. Wilbur Whateley’nin içinde de bundan bir parça vardı—onu şeytan ve erken gelişmiş bir canavar yapmaya, ölürken ortaya çıkan manzarayı da dehşet verici kılmaya yetecek kadar. Lanetli günlüğünü yakacağım; siz adamlar da akıllıysanız şuradaki sunak taşını dinamitle havaya uçurur, öteki tepelerdeki dikili taş halkalarını yıkarsınız. Whateleylere bu kadar düşkün olan varlıkları aşağı çeken şeyler bunlardı—insan soyunu yok etmek ve yeryüzünü adı sanı bilinmeyen bir amaçla, adı sanı bilinmeyen bir yere sürüklemek için elle tutulur biçimde içeri almayı planladıkları varlıklar.”
“Ama az önce geri gönderdiğimiz o şeye gelince—Whateleyler onu yaklaşan olaylarda korkunç bir rol oynasın diye yetiştirmişti. Wilbur’un hızlıca büyümesinin nedeni neyse aynı nedenle hızlıca büyüyüp irileşti—ama içindeki dışarılıktan pay daha büyük olduğu için onu geride bıraktı. Wilbur’un onu havadan nasıl çağırdığını sormayın. Onu çağırmadı. İkiz kardeşiydi; ama babasına Wilbur’dan daha çok benziyordu.”
Bölüm etkileşimi
