6. Bölüm

Labirentten çıktığımda, nefes nefeseydim. Kaslarım gerilmiş, adrenalin hala damarlarımda dolaşıyordu. Emir’in bana bakan gözlerindeki o takdir dolu bakış, kazandığım en büyük ödüldü. Yiğit, Burak ve diğerleri sessizce izliyordu. Şaşırmışlardı, belki de benim başarısız olacağımı düşünüyorlardı. Ama başarmıştım. Ve şimdi, turnuvanın ciddiyetini daha da fazla hissediyordum.

Emir, herkesin önünde bana doğru bir adım attı. "Derya, labirenti geçmeyi başardın ama bu sadece başlangıçtı," dedi, sesi her zamanki gibi güçlü ve otoriterdi. "Turnuvada karşınıza çıkacak engeller bundan çok daha zor olacak. Burada öğrendiğin her şeyin orada hayati bir önemi olacak."

Sözleri aklımın bir köşesine kazındı. Turnuva… Ne kadar hazırlıklıydık? Gerçekten bu mücadeleye hazır mıydık? Bunu bilmiyordum ama labirenti tamamlamam, bana güçlü bir motivasyon vermişti.

Emir’in eli hafifçe omzuma dokundu. "Şimdi dinlenin. Yarın daha farklı bir testle devam edeceğiz," dedi ve gözleri kısa bir an Ahmet Amca’ya kaydı. Onun yüzündeki sert ifadeyi görünce içimde bir huzursuzluk hissettim. Ahmet Amca, her zamanki gibi duygularını belli etmiyordu ama bana olan yaklaşımı biraz farklıydı sanki.

Yiğit, yanıma geldiğinde yüzünde bir tebessüm vardı ama içinde biraz rekabet de saklıydı. "Beklemiyordum," dedi hafif bir kahkaha ile. "Ama iyi iş çıkardın."

Ben de ona karşılık gülümseyerek başımı salladım. "Hızlı olmak tek başına yetmiyor, değil mi?"

Yiğit hafifçe kaşlarını çattı ama sonra gülerek omzuma vurdu. "Bunu turnuvada göreceğiz."

Gruptan ayrılıp biraz yalnız kalmak için antrenman sahasının kenarına yürüdüm. Kafamda bir sürü soru vardı. Turnuva ne kadar tehlikeliydi? Ahmet Amca’nın bahsettiği ‘tehlikeli rakip’ kimdi? Ve en önemlisi… Burada olmamın nedeni neydi?

Gökyüzüne baktım, yıldızlar bulutların arasından güçlükle görünüyordu. Derin bir nefes aldım. Ne olursa olsun, hazır olmam gerekiyordu.

Tam o sırada Emir yanıma geldi. Sessizce yanımda durdu, gözleri uzakta bir noktaya odaklanmış gibiydi. "Ne düşünüyorsun?" diye sordu.

Bir an düşündüm. "Turnuva hakkında," dedim dürüstçe. "Gerçekten hazır mıyım?"

Emir bana döndü, bakışları ciddi ama bir o kadar da anlayışlıydı. "Derya, kimse gerçek bir mücadeleye tamamen hazır olmaz. Hazırlık, savaş başlamadan önce biter. Asıl savaş, sahaya çıktığında başlar."

Sözleri kafamda yankılandı. Gözlerimi ona çevirdiğimde, bir an için arkasında geçmişin gölgelerini gördüm sanki. O da bir zamanlar benim gibi burada mıydı? O da benim gibi bu mücadelede kaygılarla mı savaşıyordu?

Tam ona bunu sormayı düşünürken, Ahmet Amca’nın sesi sahaya yayıldı. "Herkes içeri! Yarın için iyi dinlenin!"

Emir, omzumu hafifçe sıktı. "Şimdi uyu, yarın daha fazla teste ihtiyacın olacak," dedi ve ardından ağır adımlarla uzaklaştı.

Gözlerimi kapattım. Biliyorum… Yarın, her şey daha zor olacak. Ama bu defa, daha kararlıydım.