4. BÖLÜM

Ertesi gün, kulübe gitmek için hazırlanırken kafamda tek bir şey vardı: Turnuva. Ahmet Amca’nın konuşmasında bahsettiği "tehlikeli" kelimesi beynime kazınmıştı. Acaba bu turnuva ne kadar tehlikeliydi? Kimlerle karşılaşacaktık?

Yiğit ve babamla birlikte kulübe doğru yola çıktık. Arabada sessizlik hâkimdi. Yiğit bir ara bana dönüp, "Derya, Ahmet Amca’nın dünkü konuşmasını duydun mu?" diye sordu. Ona dürüst davranarak, "Evet, birazını," dedim. Babam aynadan bize baktı ama bir şey söylemedi. Bu işin ne kadar ciddi olduğunu anlamıştım.

Kulübe vardığımızda, içeride bir hareketlilik vardı. Ahmet Amca, Emir ve Demir herkese görevler dağıtıyordu. Emir beni görünce yine o alaycı tavrıyla, "Hoş geldin, cüce. Bakalım bugün de beni şaşırtabilecek misin?" dedi. Cevap vermek yerine eldivenlerimi takıp eğitim alanına geçtim.

Herkes toplandığında Ahmet Amca bize dönerek, "Çocuklar, sizi büyük bir turnuva için hazırlıyorum. Ama bu sıradan bir maç değil. Herkes kendini en üst seviyede göstermek zorunda. Burada tek amacımız kazanmak, birlik olmak ve eğlenmek bunu sakın unutmayın çocuklar"

Ahmet Amca, Emir’i eğitmen olarak görevlendirdi. Emir, "Bugün size yeni bir kombinasyon öğreteceğim. Bu hareket hem hızınızı hem de dayanıklılığınızı test edecek," dedi. Hareketler oldukça zordu. Sağ-sol yumruklardan sonra diz darbesi ve dönen tekme kombinasyonu ile devam ediyordu. Sonra zıplama ve yana kayma gibi çeviklik gerektiren hareketler eklendi.

Bir süre sonra Emir beni yanına çağırdı. "Cüce, bu kombinasyonu düzgün yapabilecek misin? Yoksa ilk günden pes mi edeceksin?" dedi. Bu alaycı tavrına rağmen, "Seni yere sermiştim hatırlıyorsun, değil mi?" diyerek cevap verdim. Bu cevabım üzerine herkesin gülüşmesiyle Emir'in yüzü ciddileşti. "Göster bakalım, Derya," diyerek bana yer açtı.
Kombinasyonu yaparken herkesi şaşırtmıştım. Ahmet Amca bile beni takdir etti. Ancak Emir yüzündeki ciddi ifadeyle, "Fena değil. Ama turnuva için yeterli değil," dedi. Onun bu soğukkanlı tavrı beni daha çok hırslandırdı.

Günler hızla geçti. Zorlu antrenmanlar bizi hem fiziksel hem de zihinsel olarak hazırlıyordu. Herkes turnuvayı kazanma hırsıyla çalışıyordu. Ancak bir gün Ahmet Amca beni yanına çağırdı ve sessiz bir köşede konuşmaya başladı.

"Derya, senin yeteneğin diğerlerinden farklı. Bu yüzden senden turnuvada özel bir şey isteyeceğim," dedi. Merakla, "Nedir, Ahmet Amca?" diye sordum. Gözlerindeki ciddiyet beni şaşırtmıştı. "Turnuvada sana birini dikkatle izlemeni isteyeceğim. Rakiplerden biri... Çok tehlikeli. Kim olduğunu söyleyemem ama onunla karşılaşırsan, aklını kullanmalısın. Gücün kadar zekan da önemli."

Turnuva günü yaklaşırken, kulüpteki atmosfer iyice ciddileşmişti. Herkes, Ahmet Amca'nın bu turnuvanın sıradan bir yarışma olmadığını ima eden sözlerini hatırlıyor ve buna göre hazırlanıyordu. Emir bile alaycı tavırlarını azaltmış, herkese sıkı bir eğitim programı uyguluyordu.

Antrenmanların sonunda Emir beni kenara çekti. "Cüce, bugün özel bir şey deneyeceğiz," dedi. Yine o alaycı bakışıyla konuşuyor gibiydi ama sesindeki ciddiyet dikkatimi çekti. "Ahmet Amca’nın talimatıyla, turnuvadaki en zorlu senaryolardan birini çalışacağız. Bakalım sadece hızın ve gücün değil, zekan da bu işte işe yarayacak mı."

Emir beni ve Yiğit’i farklı bir alana götürdü. Burada, kulübün normal eğitim sahasının dışında bir platform kurulmuştu. "Bu, hız ve çeviklik gerektiren bir labirent," dedi. "Sadece dövüş yeteneklerinizi değil, rakiplerinizi analiz etme ve strateji geliştirme becerilerinizi de test edecekti bakalım bu testleri geçebilecekmiydim.