1

Kimsesizsin. Kimsen yok. Hiç kimse sana sahip çıkmayacak.

Bana 24 yaşında ailen seni bulacak deseler kimseye inanmazdım. Sonuç olarak terk edilmiştim. Yetimhaneye bırakıp gitmişlerdi bile isteye.

Neden geri gelsinler?

Gelmezler diye düşünmüştün. Çünkü ben olsam gelmezdim.

Yanılmıştım.

Hastanede bir odada duruyorduk. Karşımda ailem varmış. Öz ailem karşımda duruyordu.

DNA testi yapılmış. Karşımda duruyorlardı. Ben Leyla gerçekten ameliyatta sanıp gelmiştim.

Leyla'yı bulduğum ilk yerde canına okuyacaktım. Benden gizli gizli nasıl bunu yapardı. Ben istemediğimi net bir şekilde belli etmiştim oysaki.

Karşımda Emine Hanım duruyordu. Gözlerinde bariz bir özlem vardı. Yanında ise Faysal Bey vardı. Emine Hanım'ın aksine sert duruyordu ama bariz bir özlem, kırgınlık görebiliyordum.

"Kızım..." Emina Hanım zorlukla konuşmuştu. Gözleri hemen dolmuştu. Faysal Bey bunu farketti ve konuşmayı devam ettirdi.

"Bizimle gelmeni istiyoruz"

Harika. Bunu biliyordum zaten. Beklemiştim ve şaşırmamıştım. Kim olsa isterdi.

Onlara kızgındım. Beni bıraktıkları için. Her şey için.

Yine de bir yerde sevebilirdim. Belki onlar olsaydı istediğim mesleği yapamazdım. Belki de baskıcı birilerdi.

"Bunun gayet farkındayım Faysal Bey. Bunu sizinle yapamayacağımı bilmenizde isterim"

Emine Hanım şu an tam anlamıyla ağlıyordu. Kocasının koluna yapıştı.

"Faysal'ım bir şey yap. Gelsin ne olur gelsin!"

Karşımdaki kadına şaşkınlık içinde bakıyordum. Beklediğim en son şey bu olabilirdi. Umarım böyle zoru oynamazlardı. Biraz da olsa affetme ihtimalim varken sıfıra inerdi.

Faysal Bey karısını sakinleştirmek ile uğraştı. Bariz bir şekilde kriz geçiriyordu. Bu ana şahit olmak istemediğim bir kağıda numaramı yazdım ve Faysal Bey'e o arada verdim. Uzaklaştım.

Arabamda bir süre sakinleşmek için bekledim. İlk işim Leyla'yı aramak oldu. Üçüncü arayışımda açtı.

"Leyla seni çok iyi gördüm"

Leyla bana iyilik yapmak istemişti biliyordum. Ben böyle bir şey istememiştim. Tek sorun buydu.

"Parla-"

"Ne Parla'sı sen bana hiç sordun mu istiyor musun diye, sormadın Leyla! "

Leyla sessiz kaldı. Sessiz kaldıkça sinirim yükseliyordu.

"Bir daha böyle bir şey yapmaya çalışma"

Zorla sakin tuttuğum ses ile telefonu kapattım. Sinirliydim. Neden bana sormadan yapmamıştı? Bu kadar mı fikirlerim önemsizdi?

Arabayı çalıştırdım.sürmeye başladım. Eve geçecektim. Tuna'yı arayacaktım.

Umarım salak Tuna'nında bu işte parmağı yoktur.

Eve vardığımda odama girdim, hızla üstüme pijamalarımı geçirdim. Pembe şortlu bir takımdı.

Duvar kenarında olan yatağıma kendimi attım ve elime telefonumu aldım. Tuna'yı aradım. Çaldı çaldı ve çaldı. Ama açmadı. İki,üç defa üst üste denedim ama olmadı açan yoktu.

İşi olabilirdi.

Yatağımın karşısında olan beyaz çalışma masama baktım. Belki biraz resim yapabilirdim.

Salonumla birleşik olan mutfağıma geçtim. Papatya çayı yaptım ve masama geçtim. Arkadan hoş bir melodi açtım.

Rastgele karalamaya başladım.

Bir yandan düşünüyordum. Neden şu an gelmişlerdi. 24 yıl geçmişti. Onları getiren şey neydi ? Leyla'ya ne kadar kızsamda onu biliyordum. Leyla'yı yüksek ihtimal kandırmışlardı. Ama nasıl?

Ailem ne kadarda beni terk etmiş olsalar onlar hakkında hemen sonuca da varmak istemiyordum. Günahlarını almayalım şimdi.

Çizdiğim resme baktım. Kart çizmiştim. İnstagram hesabımı açtım. Hoş bir çizim olmuştu ve sayfam ile uyumluydu.

⏳Dört as zamansız bir tasarım.

+45
Şahane olmuş.

+20
Herkes yapar basit çizim

+50
Atölyesi falan varmı?
Ders veriyormusun?

Gelen yorumlara baktım ve vakit öldürdüm. Resim hesabım vardı ama asıl yaptığım iş tasarımcılıktı.

Yine resimle alakalıydı ama ders vermiyordum. Hobi olarak hesabı açmıştım. Yeni trendler için tasarlayacak elbiseler vardı. Canım şu an zerre kadar yapmak istemiyordu. İstemeye istemeye masaya geçtim ve düşünmeye başladım.

Bildirim sesi.

Beni kurtaran şey buydu.

Mesaj Emine Hanımdan gelmişti. Ne yazıkki ben onlar gibi vicdansız değildim. Evlerine gelmeyi kabul ettim. Davet etmişti hemde düzgünce.

****

Selamm. Burada yayınladığım ilk kurgum. Bölümler genellikle 500-1000 kelime arası olacak.