Üçüncü Bölüm

Saatler önce Güneş, ayın yerine gelerek gökyüzündeki yerini tekrardan almış ve beraberinde serinliğiyle beraber esen rüzgarı getirmişti. Ada hâlâ ilk geldikleri gün olduğu gibiydi değişen tek şey muhtemelen yaşananlar veya yaşanacak olanlar olacaktı. Önceki gün yaşanması muhtemel bir olaya daha ilk eğitimden bu kadar yaklaşmış olmalarına rağmen bu sabah hiç kimse olanları hatırlıyormuş gibi davranmıyordu. Zelda bir şeyler söylemek istiyormuş gibi görünmesine karşın söylemek istediklerini içinde tutmayı sürdürüyordu. Tüm olanlardan bahsetmemelerine rağmen yaptıkları(yapabilecekleri) tek şey her bir eğitim sırasında hepsinin orada bulunmasıydı. En azından ellerinden gelen tek şey buydu…
***
Devam eden günün öğle vakti Carja’yla yapılacak olan eğitim sırası Warren’daydı. Eğitim için ahşap evin yakınlarında bulunan, içinde birkaç adet kaya ve üzerindeki yerden bir miktar suyun aktığı orta büyüklükte bir göle gelmişlerdi. Zelda’yla Osera, Carja’dan habersiz getirmiş oldukları ay yemişleriyle birlikte, çimenlere oturmuş diğerleri ise fazla derin olmayan gölün suyunda ilerleyerek ortada karşılıklı olarak suyun içindeki, sadece üst kısmı görünecek biçimde duran, kayalara doğru ilerlemişlerdi. Tam bu sırada ise Warren konuşmaya başlamıştı,
-bu seferki eğitiminde odaklanman gereken tek şey gücün olmayacak etrafından gelebilecek olan her türlü tehlikeye de odaklanman gerekiyor. Tıpkı üzerinde duracağın bu kayanın, ayağının kayması durumunda sebep olabileceği pek çok olasılık gibi..
-bekle bu kayanın üzerinde mi? Yanı başında durduğu kayayı gösterdi, bunların fazlasıyla kaygan olacağını biliyoruz öyle değil mi?
Warren sözünün kesilmesine karşın Carja’nın sorduğu soruyu bekliyormuşçasına, veya biraz komik bulduğundan, gülümsedi,
-aslına bakarsan amacım kayanın üzerinde durabilmen değil tam aksine onun üzerinden olabildiğince çok kez düşebilmen.
-bekle ne!
-dinle, eğer gücünün sen tehlikedeyken veya ihtiyacın olduğu vakit seni koruyabilmesi için ortaya çıkacağına inanırsan hiçbir şey olmayacaktır. Ama bunu yalnızca sen başarabilirsin ve unutma gücün yalnızca bir parçan değil o senin her türlü duygunu hissedebilecek canlı bir varlık ayrıca sana zarar gelmesi muhtemelen onun da yok olması demek yani… Bu ortak bir mücadele yalnızca ona gerektiğinde ortaya çıkacağı ve seni korumak için orda bulunacağı konusunda inanman yeterli olacaktır. Tıpkı bunun gibi…
Cümlesini tamamlamadan kendisine en yakın duran kayanın üzerine çıkmıştı. Kollarını iki yana açarak kendisini arkaya doğru bıraktığındaysa kimse bunu yapacağını tahmin etmediğinden olmalı ki refleksleri gereği oldukları yerde ileri doğru atılmışlardı fakat buna gerek kalmadığını Warren’ın yere düşmediğini fark ettiklerinde anlamışlardı. Hayır, Warren yere düşmemişti tam aksine sanki altında onu tutan bir şey varmışçasına öylece yüzüstü bir biçimde uzanmış halde duruyordu. Bedeninin etrafı ince sarı bir ışıkla çevrelenmişçesine parıldıyordu. Birkaç saniye içindeyse parıltılar söndü ve ayakları suyun içine değerek yavaşça dikleşti ve şaşırmış görünen Carja’ya doğru baktı. Carja’ysa kendine gelerek yanındaki kayanın üzerine çıktığı sırada konuştu,
-ben… Sanırım anladım.
Tıpkı Warren’ın yaptığı gibi kayanın üzerinde, dengesini sağlamaya çalışarak, kollarını iki yana açıp gözlerini kapatarak odaklanmaya çalıştığı sırada Warren’ın etrafında döndüğünü konuşmaya başladığı sırada sesinden anlayabilmişti,
-yeterince odaklanarak gücüne ulaşabildiğin zaman bir daha odaklanma ihtiyacı duymayacaksın ve içindeki bu güç seni pek çok tehlikeye karşı korumak için hazır olacaktır. Ama bunun olabilmesi için öncelikle korkunu hissedebilmen gerekir. Etrafında sana zarar verebilecek her türlü tehlikenin farkında olman gerekiyor. Üzerinde durduğun kayadan düştüğün zaman olabileceklerin farkında olmalısın; zarar görebilirsin, gücün zarar görebilir ya da bilemiyorum sert düştüğün taktirde kendine olan inancın bir anda yok olabilir…
Son kelimeyi söylerken nefesini ensesinde hissetmişti. Carja gücünün ortaya çıkmaya çalıştığını hissediyordu gözleri, gücünü kullandığı an olduğu gibi belli belirsiz bir beyazlığa bürünüp kayboluyordu. Zelda olanların farkında olarak ayağa kalkmaya kalkıştığı sırada Osera sakin bir biçimde oturmayı sürdürüyordu,
-Be…Belki de bunu yapmamalı..
Tam ilerleyeceği anda Osera’nın kendisini durdurmasıyla eğitime karışmaktan vazgeçerek huzursuzca yeniden çimenlerin üzerine oturduğu sırada Osera endişelenecek bir şey olmadığını anlatmaya başlamıştı,
-Carja’nın kontrolü kaybetmesi konusunda korktuğunun farkındayım ve bunda fazlasıyla haklısın en azından buradan öyle görünüyor. Ama güven bana Warren ne yaptığını iyi biliyor. Yıllar boyunca Stern kabilesinin tüm seçilmişleri eğitmekle sorumlu oldukları Massinalıları aynı yöntemle eğittiler ve sonuç çoğunlukla, en azından her zaman başarılı olmuştur. Onlar öfkeden beslenen bir kabile kendi güçlerini dahi bu şekilde ortaya çıkardıkları söylenir. Ayrıca Massinalıların bizim güçlerimizin toplamına sahip oldukları düşünülünce bu Carja için sorun olmayacaktır.
Sözünü bitirdiği sırada Warren konuşmaya ve Carja’nın etrafında dönmeye devam ediyordu,
-etrafında bulunan herhangi bir güç veya tehlike odağını bozabilir, sana zarar verebilir veya daha kötü bir şeye sebep olabilir. Yapabileceğin tek şeyse… Sesin tam olarak karşısından geldiğini hissediyordu, muhtemelen kendini bir şekilde koruyabilmen olacaktır.
Dedi ve işaret parmağını Carja’nın boynuyla göğüs kafesinin arasına koydu ve aynı anda sertçe arkaya doğru ittirdi. Carja’ysa dengesini kaybederek suyun içine düştü. Birkaç saniye içerisinde Kendine geldiğinde suyun içinde, oturur vaziyette, doğrularak elini sırtına doğru koyduğu sırada Warren’a doğru bakıyordu,
-bu da ne demek oluyor şimdi!?
Warren muzırca gülümseyerek iki elini arkasında birleştirdi ve aynı anda Carja’ya doğru eğildi,
-sana söylemiştim ya gücüne güvenecek ya da kendini bir şekilde koruyacaktın ama anlaşılan ikisi de pek başarılı gitmedi.
Gülümsemesini sürdürdüğü sırada olduğu yerde dikleşerek bir elini kalkması için Carja’ya doğru uzattı,
-hadi, sen başarıncaya dek bolca zamanımız olacak.
***
Eğitimin ne kadar uzun süredir devam ettiğini söylemek zordu zaman, Güneşin yerinin değişmesine sebep olacak kadar ilerlememişti. Güneş ilk geldikleri anda olduğu gibi gökyüzünde bulunduğu yerde duruyor, rüzgar arada bir şiddetlenerek aynı serinliğiyle esiyor ve Carja’yla Warren her bir başarısız denemede bir öncekine kıyasla gelişme kat ederek eğitime devam ediyorlardı. Tam bu sırada Osera, elindeki küreyle Carja’nın gücünün saçtığı ışıltıyı inceliyordu. Küreyi kullandığı an gözlerinin büründüğü şeffaflık kaybolurken konuşmaya başlamıştı,
-fazlasıyla iyi gidiyor ama sanırım bir tuhaflık var.
-ne gibi bir tuhaflık?
Zelda biraz şaşırmış bir biçimde Osera’ya doğru baktı. Osera’ysa gözünü küreden ayırmayarak cevap verdi,
-şöyle ki Carja’nın sahip olduğu gücün yaşam enerjisiyle birleşmesiyle ortaya çıkan ışıltı kendinden önceki Masinalıların sahip olduğundan daha şiddetli ve farklı. Bunu biliyorum çünkü kabilemin seçilmişleri, sonraki seçilmişleri eğitim konusunda bilgilendirirken aynı zamanda her türlü şeyi kayıt altına alan bu kürenin, elindeki küreyi gösterdi, üzerinden ortaya çıkmaya başlayan gücün ışıltısının nasıl olması gerektiğini de gösterirlerdi. Ve geçmişte gücünü ortaya çıkarmayı başarmış pek çok Massinalının, aynı zamanda başaramamış olanlarının da, güçlerinin saçması gereken ışıltıyı gördüm ama kontrolden çıkanlarınki bile Carja’nınki kadar şiddetli değildi.
-ama bu sorun değil öyle değil mi? Farklı olması sorun olacağını göstermez… Değil mi?
Olumlu bir cevap alabilmek umuduyla Osera’ya doğru bakıyordu. Kafasını elindeki küreden kaldırmış olan Osera’ysa önce Zelda’ya ardındansa eğitime devam etmekte olan Carja’ya doğru baktı,
-ben… Bilmiyorum. Ama bunu araştırabilirim eminim geçmişte bir yerlerde onun gücünün saçtığı ışığa sahip olan başkaları da olmuştur. Carja bu konuda ilk olamaz en azından bunca yüzyıl varken…
Dakikalar boyunca süregelen bir sessizlik oldu. İkisi de gerçeklerin beraberinde getirdiği bilgilerden tedirgin bir biçimde oturmayı sürdürdükleri sırada Zelda beklenmedik bir anda konuşmaya başladı,
-sence kontrolü ele almayı başarabilir mi? Onun azimli olduğunu söyledin, çabuk öğrendiğini ama yine de korkuyor ve onu muhtemelen durdurabilecek tek şey bu olur…
-onu suçlayabilir misin? Kendi parçanın sonunu getirebilecek yegane şey olmasını düşünemiyorum bile. Kabullenebileceği yalnızca iki seçenek var; kontrolü ele almak veya tamamen kaybetmek ikisi de yapmayı göze alabileceği şeyler değil…
-o halde birincisinin gerçekleşebilmesini sağlamalıyız, kararlı gözlerle Osera’ya doğru baktı, o daha bir çocuk hepimiz öyleyiz ve yüklenmek zorunda olduğu bu görevi başarabilmesi konusunda elimizden gelen her şeyi yapmalıyız, onu korumalıyız… Dostumuzu korumalıyız kendi gücünden bile. Başka türlüsünün olmasını göze alamayız…
Tam cümlesini bitirdiği sırada Warren’nın gururlu bir biçimde kendilerine doğru baktığını gördü. Carja, tıpkı Warren’nın yaptığı gibi yüzüstü bir biçimde suyun üzerinde bedenini saran parlak sarı çizgilerle durmayı başarmıştı. Zelda gülümsedi ve ayağa doğru kalkarak onlara doğru ilerledi.