İkinci Bölüm

Eğitime başladıkları sırada, gün henüz bitmemiş ve güneş gökyüzünde bulunduğu yerden çekilmemişti. Hava ilk geldikleri andaki gibi açık ve sakindi. Kuş sesleri neredeyse duyulamayacak miktarda azalmış ve yerini rüzgârın eserken çıkardığı hafif uğultusuna bırakmıştı. Adaya varıp kendilerinden önceki nesillerin de barınmış olduğu ahşap eve yerleşmelerinden saatler geçmişti. Şimdiyse bu ahşap evin eğitim için uygun ve geniş olan orta kısmında, ya yapacak bir şeyleri olmadığından ya da gecikmeyi göze alamadıklarından, Carja ve Osera eğitim için hazırlanmaya şimdiden başlamışlardı. Warren ve Zelda ise, geleneğin kurallarından ötürü, yanlarında hiçbir şey getirmedikleri için yiyecek birtakım şeyler ve Carja’nın isteği üzerine, bir miktar ay yemişi bulabilmek umuduyla ormanda arayışa çıkmışlardı.
Osera yanından bir an olsun ayırmadığı ve kabilesinin her bir üyesinde bulunması zorunlu olan şeffaf küreyi elinde tutmayı sürdürdüğü sırada, meditasyonda bacakların alması gereken şekilde, bağdaş kurarak yere oturmuş ve Carja’dan da karşısına geçerek aynısını yapmasını istemişti. Büyüklerinin, diğerlerine öğretildiği gibi, kendisine öğretmiş olduğu eğitim yöntemine uygun bir biçimde pozisyonunu ayarladıktan sonra elinde tuttuğu küreyi Carja’yla kendisinin arasına yerleştirdi. Ardından boşta kalan ellerini tıpkı meditasyonda yapıldığı gibi, başparmağını orta parmağına değecek biçimde, ayarladı. Carja ise Osera’nın kendisine söylemesini beklemeden onun yaptığının aynısını yaptığı sırada Osera konuşmaya başlamıştı,
-Doğada yaşamını sürdüren her bir canlı aslında kendilerine ait birer enerjiye sahip. Bu, konuşamasa bile yaşamını sürdürüp yaşadığı söylenebilen her türlü canlı için geçerli olup canlının kendisi yok olduğunda enerjisinin de kendisiyle birlikte yok olmasıyla süregelen bir uyumdur. Ve eğer yeterince odaklanacak olursak bu enerjileri birer ışıltı olarak görebilir ve yerlerini hissedebiliriz. Bugün yapmayı öğrenmen gereken şey de bu, odaklanıp etrafındaki yaşayan varlıkların enerjilerini hissetmen, elbette kendi türünü daha güçlü bir şekilde hissedeceğinden öncelikle bununla başlayacağız.
Durdu ardından önünde duran küreye doğru baktıktan sonra tekrardan Carja’ya dönerek konuşmaya devam etti,
-şimdi, gözlerini kapat ve yalnızca görmek isteğin enerjilere odaklan ve bana en şiddetle parlayanların sana olan uzaklıklarını söyle.
Carja, Osera’nın dediği gibi gözlerini kapattı ve meditasyonda yapıldığı gibi, derin bir nefes alarak odaklanamaya çalıştı aldığı nefesi geri verirken ise gördüğü tek şeyin karanlık olduğunu fark etti. Fakat kendini tamamen odaklamaya başladığı anda, tıpkı Osera’nın söylediği gibi, birkaç adet güçlü ve pek çok zayıf ışığı görmeye başladı. Zayıf ışıkların etraftaki ağaçlar ve diğer canlılardan geldiğinin farkındaydı bu yüzden yalnızca güçlü olan ışıltıların uzaklıklarını söylemeye başladı,
-B..Ben üç adet güçlü ışıltı görüyorum; biri fazlasıyla yakın, diğer ikisiyse birbirlerine yakın fakat buradan biraz uzakta.
-Güzel, beklediğimden daha hızlı bir şekilde buldun. Anlaşılan…
Fakat Carja, Osera’nın sözünü keserek adaya ilk geldikleri andan itibaren hissettiği gücün aynısını hissettiğini fark ettiği anda bunu dile getirerek konuştu,
-Ama farklı bir ışıltı daha var. Fazlasıyla şiddetli ve güçlü adada bir yerlerde fakat ben..ben nerede olduğunu tam olarak göremiyorum..
-Başka bir ışıltı mı ama burada bizden başkası olamaz.. bekle yerini bulmak için kendini zorlayamazsın. Carja bekle! Bunun için fazla…
Fakat Carja, Osera’nın devamında ne söylediğini duyamamıştı. Gözleri, Osera’nın ait olduğu kabile olan Esferalıların küreyi kullandıkları anda gözlerin aldığı şeffaflığın rengini almış ve iradesinin dışına çıkarak açılmışlardı. Birkaç defa Osera’nın kendisine seslendiğini ve sarsıldığını hissetmesine rağmen karşılık veremeyecek kadar içindeki güç tarafından çekilmeye başladığını hissediyordu. Duyduğu sesler gittikçe duyulmaz bir hâl alıyor, Osera’nın başta kendisini sarstığını bilmesine rağmen zamanla hissetmemeye başlıyordu. Tam bu sırada hissettiği gücün nerden geldiğini ve hatta bu gücün sahibinin kim olduğunu görebilecek kadar odaklanmaya başlamıştı. Adada bir yerlerdeydi, görüntü bulanık olduğu halde yerini az çok görebiliyordu fakat ayırt edebileceği kadar ayrıntıya sahip değildi. Daha fazla çabalamaya kalkıştığı sırada tanıdık bir simanın bulanık bir halinin gözlerinin önüne geldiğini fark etti. Simanın netleşmesi için çabaladığı sırada bedeninde bir acı hissetti. Fakat bu acı fiziksel değil aksine içindeki gücün kendisine hissettirebileceği miktarda bir acıydı. Görüntünün önünde çiziklerin oluşmasına ve yavaş yavaş ortadan kaybolmasına sebep olarak odağını dağıtabilecek bir acı… daha fazla dayanamayarak odaklanmayı bıraktığı sırada kendisini, gerçek dünyanın görüntüsüne geri dönmüş, gözleri eski rengini almış ve nefes nefese kalmış bir biçimde arkaya düşmemek için elleriyle kendini toprağa sabitlemiş bir biçimde buldu.
Osera ne olduğunu biliyormuşçasına aynı endişe dolu gözlerle kendisine doğru bakıyordu. İki eliyle omuzlarından tutmuş ve birkaç saniye öncesine kadar onu sarsmış olduğunu belli eden bir yorgunluğu üzerinde taşıdığını belli ediyordu. Nefesini toparlamaya çalışıncaya dek göz ucuyla Zelda’nın yan tarafta durduğunu ve aynı ifadeyle kendisine doğru baktığını gördü. Elinde yemişlerin doldurulmuş olduğu bir sepetle duruyor olmasına rağmen onunla gitmiş olan Warren ortalarda görünmüyor gibiydi. Etrafına daha fazla bakınmaktan vazgeçerek içinde hâlâ, gücünden kaynaklandığından şüphelendiği, acıyı hissetmeye devam ettiği sırada Osera’ya doğru dönmüş ve hiç kıpırdamadan, endişeli bir biçimde konuşmaya başlamıştı,
-N..ne oldu? Ben.. bir tür acı hissettim..
Warren’nın elinde başka bir sepetle acele içinde bahçeye girdiğini görünce devam etmeden ona doğru baktı. Warren nefes nefese bir halde Osera’ya doğru yaklaşarak sepetin içinden birkaç adet ay yemişi olduğu belli olan yemişleri çıkarttı ve Osera’ya doğru uzattı ardından hiçbir şey söylemeden birkaç adım geri çekildi. Carja olanları izlediği sırada Osera’nın yemişleri kendisine doğru uzattığını görünce gayriihtiyari bir biçimde yemişlere doğru uzandı ve sakinleşerek bağdaş kurmayı sürdürdüğü sırada Osera konuşmaya başlamıştı,
-Gücünü kullanmak konusunda fazlasıyla başarılı oldun fakat güce ulaşma arzun fazla aceleci davranarak hazır olmadığın bir hızla gücü elde etmeni sağlamaya çalıştı. Eğer devam etmiş olsaydın muhtemelen ilk sefer için fazlasıyla yüklü bir güce maruz kalmış olacaktın ve bunun sonucunda kontrol edememe ihtimalin olacaktı ardındansa…
Duraksadı, başını öne doğru eğerek birkaç dakika bekledi. Cümlesini tamamlamamasına rağmen herkes ne söyleyeceğini anlamış gibi göründüğü sırada konuyu dağıtmak istercesine kafasını kaldırdı,
-Ama acı hissettiğini söyledin. Muhtemelen hissettiğin içindeki gücün ortaya çıkarken sana verdiği bir acıydı. Yıllar boyunca Massinalıların hayatları boyunca acı ve ölümden fazlasıyla korktukları söylenmişti ve bu çoğunlukla doğru çıkardı. Anlaşılan en büyük zayıflığın kurtulmana sebep oldu.
Gülümsedi fakat o saniyede bunun uygun bir tepki olmadığını fark ederek eski yüz halini takındı ve ayağa kalktı,
-belki de ilk gün için bu kadar eğitim yeterlidir. Biraz dinlen ve yemişler… Onlar daha iyi hissetmene yardımcı olacaktır.
Dedi ve diğerlerini de ardına katarak ahşap eve doğru ilerlemeye başladılar. Carja ise aynı şekilde oturmaya devam ettiği sırada avucundaki yemişlere doğru bakıyordu.
***
Carja’nın elinde tuttuğu yemişler aslında sıradan yemişler değillerdi. Bu yemişler sadece Massinalıların yiyebilecekleri veya kullanabilecekleri türden ‘ay yemişi ’ olarak adlandırılan yemişlerdi. Efsanelerin bahsettiği ve gerçeklerin de yemişlerin işlevselliğini kanıtlaması üzerine bu yemişler yıllar boyunca Massinalılar tarafından iyileştirme amaçlı kullanılmışlardı. Massina kabilesi nesiller boyunca istemsiz bir şekilde yaralanmadan ve ölümden fazlasıyla korkarlardı. Bu sebebi açıklanamayan durum normalleşmiş ve korkularını bir nebze azaltacak, kendilerini iyileştirecek bir şeylerin arayışına girişmeleri üzerine kabile ay ışığını ve bu ay yemişlerinin kendileri üzerindeki etkilerini fark etmişlerdi. Bunun üzerine yıllar boyunca gündüzleri ay yemişinin geceleri ise, özellikle dolunay, ayın ışığının kendilerini iyileştirebilme özelliklerinden yaralanmışlardı. En büyük zayıflıklarının en küçük acıda bile korkuya kapılmaları olmasına rağmen sahip oldukları şiddetli güç onları nesiller boyunca ileri götürmüştü. Yani Osera’nın söylediği bir nebze doğru olabilirdi; en büyük zayıflığımız beklemediğimiz bir anda en hızlı kurtarıcımız olabilirdi…
***
Gecenin, ay ışığı olmadan zifiri denilebilecek karanlığının adaya ve ormana çökmesinin üzerinden saatler geçmişti. Karanlığın üzerini örttüğü ada sabah vakitlerine kıyasla daha bir karanlık, sessiz ve kasvetli durumdaydı. Dolunayın gökyüzüne hâkim olduğu bu gece vaktinin sahip olduğu sessizliği hiçbir sesin veya hareketin bile bozamayacağı düşünülebilse de bu dakikalar Carja’nın çimlerin üzerindeki ilerleyişiyle bozulabilmişti. Yavaş ve istikrarlı adımlarla uluşmayı amaçladığı, adanın dolunayı en iyi şekilde sergileyebildiği, tepeye ulaşıncaya dek yalnızca nefes alış verişinin ve çimlerin üzerine basarken adımlarının çıkardığı sesle ilerlemeye devam etti. Dakikalar sonra tepeye ulaşmış ve ay ışığının aydınlatmaya devam ettiği çimlerin üzerine yavaşça bağdaş kurarak oturmuş ve rüzgarın beraberinde getirdiği huzurun saatler önce yaşamış olduğu olayı örtmesini dileyerek gözlerini kapatmıştı. Dolunayın parlayan ışığını iliklerine dek hissederken içindeki gücünü, ortaya çıkmasına veya zarar görmesine sebep olmayacak şekilde, hissetmeye başladığını fark ediyordu. Tam bu sırada birinin sanki geldiğini bilmesini istiyormuşçasına çimenlerin üzerindeki ayak seslerini duymuş ve daha önce hissetmiş olduğu benzer bir güç dalgasını hissetmeye başlamasıyla birlikte arkasını dönmeden yalnızca gözlerini açmış bir biçimde beklemeye başlamıştı. Yaklaşan kişinin kim olduğunu biliyormuşçasına konuşmaya başladığındaysa adımlar ilerlemeye devam ediyordu,
-Tanıdık bir gücün varlığını hissettiğimde bunun kendi kabilemin bir üyesine ait olduğundan neredeyse emindim ve bu konuda haklı olabileceğim takdirde bu kişinin sen olabileceğini düşünmüştüm. Ama kendini gösterebilecek kadar cesaretli olduğundan şüpheliydim.
İlerlemeye devam eden kişi sesinde hafif bir alaycılık taşıyarak cevap verdi,
-Ne yani sence ben bir korkak mıyım?
-Ben öyle söylemedim ama sürgün edildiğin adanın geri kalan üç kabilesinden birer üyenin burada olduğunu ve eğer seni görürlerse adanın sürgün kurallarını ihlal ederek buraya geldiğini söyleme ihtimalleri düşünüldüğünde beni suçlayamazsın değil mi?
Massina kabilesinden ve kırklarına yaklaşmış olduğu belli olan bu kişi artık daha bir aydınlıkta duruyor, hâlâ ait olduğu kabilenin kıyafetlerini üzerinde taşıyor ve sürgün edilmiş birine göre fazlasıyla enerjik ve dinç duruyordu. Saçları yaşından ve yaşadıklarından ileri gelerek beyazlıklarıyla ay ışığının altında parıldıyor, gözleri kabilesinin bir çoğunun sahip olduğu aynı yeşil renge sahip olarak göz bebeklerini saklıyordu. Carja’nın aksine kafasında kabilesine ait olan bandanayı takmıyordu. Carja’nın söylediklerini ciddiye almadığını belli eden bir tavırla yanına yaklaşmış ve onun gibi çimenlerin üzerine oturduğu sırada bir yandan da konuşmaya başlamıştı sesinde öncesine kıyasla hafif bir ciddiyet vardı,
-Ne onlardan, ne diğer kabilelerden ne de Kuruldan saklanmıyorum. Buraya geldim çünkü artık Cielo adasında kalmam için bir sebebim yoktu. Ama buradaysa.. yıllardır bir amacım var…
Duraksadı. Ve ikisi de, dolunayın kendilerine sağlayacağı enerjiyi hissedebilmek için bir süre beklediler. Dakikalar boyunca duyulan tek şeyin rüzgarın uğultusu olmasıyla birlikte süregelen sessizlik bozuldu,
-Demek bu sefer gücü olan kişi sen oldun. Sanırım bu konu hakkında da haklı çıktım.
Gülümsedi. Carja ise dolunaya bakmayı sürdürerek konuştu,
-Evet, Ben… Bunu söylediğini hatırlıyorum. Tüm aile toplandığı vakit sürekli olarak güce sahip olanın ben olacağımdan bahsedip dururdun ta ki… Sürgün edildiğin güne dek…
Sesi hayal kırıklığını andırır bir biçimde çıkmaya başladığında konuşmaya devam ediyordu,
-Karar Salonundan yaka paça dışarıya çıkarılışın, yaşanan onca karmaşa ve bağırışmanın arasında söylenen onca söz ve meydana dökülen onca insan arasında seni sert bir şekilde adadan sürgün edilirken görmüştüm. Onca Massinalı ve kabile bireyleri arasında yalnızca Kuruldan olanların sesleri ve hareketlerini hatırlıyorum. Günler boyunca senin itaatsizliğin tüm kabileler arasında konuşulan ortak konu haline gelmiş olmasına rağmen Massinalılar konuşmayı reddettiler. Yıllar boyunca tüm Massinalılar diğer kabileler tarafından yargılayan bakışlara maruz kaldılar, bize düşmanca bakışları ancak yıllar sonra farklı olayların patlak vermesiyle yavaş yavaş azaldı. Ama yine de herkesin hâlâ olanları hatırladığından eminim… ve ben… olanları net bir şekilde hatırlayabilecek kadar büyüktüm…Liam Amca.
Hayal kırıklığı taşıdığını belli eden gözlerle amcasına doğru uzun zaman sonra ilk kez bakmıştı. Liam ise geçmişi hatırlamanın ve kabilesinde görmüş olduğu hayal kırıklığının aynısını yeğeninde görmenin verdiği şaşkınlıkla bakıyor olmasına karşın birdenbire yüzünü çevirerek yaptıklarından pişman olmadığını belli eden bir sesle konuşmaya başlamıştı,
-Geçmişte yaşananları geri almam mümkün değil. Söylemekten pişman olmadığım ama hata olarak tarihe geçen yanlışlar yaptım… Sürgün edildiğim gün meydana dökülen onca insan arasından Massinalıların… Kendi halkımın gözlerindeki hayal kırıklığıyla dolu şaşkın bakışlarını gördüm. Hiçbiri olanları sorgulamaya kalkışmamıştı. Kurulu durdurmaya veya herhangi bir şey yapmaya kalkışmamışlardı… Kendi halkımdan olan kurul üyesi bile verilen karara karşı çıkmaya çalışmamıştı. Tüm bu olanlara rağmen o gün tek umursadığım şey kendi halkımın gözlerinde görmüş olduğum ve yaptığım itaatsizlikten dolayı beni asla affetmeyeceklerine dair içimde hissettiğim duyguydu. Bunu hepsinin gözlerinde görmüştüm ve o an için daha fazla direnmekten vazgeçmiştim.
Ayağa doğru kalktı, ay ışığından alabileceği son enerjiyi aldıktan sonraysa yeğenine bakmadan devam etti,
-Ama her şeyin bir ilki vardır derler. Bunu kim söylemişse umarım bu konuda bir kez olsun haklı çıkar…
Daha fazla konuşmadan arkasını döndü ve gecenin ay ışığının aydınlatmış olduğu karanlığında öylece yürüyüp gitti…