DİĞERKÂM kitap kapağı

1. bölüm / 1

Bölüm 1:Sessiz Sanık

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: Bölüm 1:Sessiz Sanık
  1. 1 Bölüm 1:Sessiz Sanık2.337 kelime · Okuduğun bölüm

Mahkeme salonunun ahşap duvarlarına vuran soluk ışık, içerideki kasvetli havayı daha da keskinleştiriyordu. Yüksek tavanlı salonun ortasında, tek bir sanık sandalyesi ve üzerinde o sandalyeyi taşıyamayacak kadar ağır bir yükle oturan genç bir kız vardı: Ece.
Boyu yalnızca 1.50’ydi ama omuzlarına yüklenen suçlama, dünyadaki en devasa dağdan bile ağır duruyordu. On bebeğin organlarını satıp diri diri gömmekle suçlanıyordu.
Hemen yanında oturan savunma avukatı, elleri titreyerek dosyaları karıştırıyor, müvekkilini kurtarmak için çırpınıyordu. Ama Ece... Ece sanki bu dünyadan çok uzaktaydı. Kahverengi saçları yolunmuş gibi dağınıktı, ela gözleri ise kıpkırmızı ve dipsiz bir kuyu gibi bomboştu. Avukatının kulağına fısıldadığı "Perşembe sabahı dokuzda nerede olduğunu söylemeliyiz, yoksa bittik" cümleleri, genç kızın zihnine bile ulaşmıyordu.
Salonun arka sıraları kandan beslenen akbabalar gibi uğulduyordu. İzleyiciler ayağa kalkmış, kıza ağza alınmayacak beddualar ediyor, tükürükler saçarak idamını istiyorlardı. Karşı tarafın avukatı ise kürsüye kadar yürümüş, elindeki sahte olduğu söylenen parmak izi raporlarını havaya sallayarak kükrüyordu:
"Sayın Hâkim! Bu canavarın savunulacak hiçbir tarafı yok! Kimsesiz bebeklerin kanı yerde kalmayacak!"
Yüksek kürsünün arkasında oturan Hâkim Ecevit, tüm bu gürültüyü tek bir parmağını bile kıpırdatmadan, buz gibi bakışlarla izliyordu. Deneyimli, sert hatlı bir adamdı. Gözlerini sanık sandalyesindeki kızın üzerinden bir an olsun ayırmıyordu. Salondaki herkes bağırtılarla linç kültürünü körüklerken, Ece yavaşça oturduğu yerden ayağa kalktı. Üzerindeki siyah hırkası ve siyah pantolonuyla kürsüye doğru baktı.
Hâkim Ecevit, gür ve otoriter sesiyle salonu tek bir kelimeyle susturdu:
"Sessizlik!"
Salon anında buz kesildi. Ecevit, gözlerini doğrudan genç kızın gözlerine dikti ve sordu:
"Ece Hanım, avukatınız da dahil kimse size konuşturamıyor. O perşembe sabahı saat dokuzda ormanlık alanda, o mezarların başında ne arıyordunuz? İzlendiğinizi bile bile oraya neden gittiniz? Kendinizi neden ateşe attınız?"
Ece, hâkimin bu doğrudan sorusuna karşılık vermedi. Sadece baktı. Yüzünde ne bir korku ne bir pişmanlık vardı.
Karşı tarafın avukatı hemen fırsattan istifade öne atıldı: "Görüyorsunuz Sayın Hâkim, susması suçunu kabul ettiğinin en büyük kanıtıdır! En ağır cezayı talep ediyoruz!"
Hâkim Ecevit, elindeki tokmağı tahta masaya vurdu. Çıkan o tok ses, bütün binada yankılandı.
"Sanık Ece hakkında... Oy birliğiyle idam kararı verilmiştir."
Arkadaki kalabalık sevinç çığlıkları koparırken, garip bir şey oldu. Ece, ölüm kararını duyduğunda dudaklarında küçük, huzurlu bir tebessüm belirdi. Sanki mahkûm olduğu şey bir ceza değil, uzun süredir bizzat aradığı bir kurtuluş biletiydi.
Jandarma eşliğinde götürüldüğü zindan, dışarının ayazından bile daha soğuktu. Ece, ayakkabılarını ve çoraplarını çıkardı; çıplak ayaklarını taş zemine bastı. Üzerindeki siyah hırkayı da çıkarıp bir kenara bıraktı; üstünde yalnızca siyah bir atlet kaldı.
Gece yarısına doğru demir kapı gürültüyle açıldı. İçeri giren iki gardiyan, nefretsiz bakışlarla değil, vahşi bir öfkeyle üzerine atıldı.
"Sen küçük bebekleri katleden o yaratıksın lan!" diyerek başını taş duvarlara vurdular. Yerde defalarca tekmelediler, yumrukladılar. 1.50 boyundaki kız, gelen hiçbir darbeye karşılık vermedi, tek bir ses bile çıkarmadı. Gardiyanlar nefes nefese odadan çıktıklarında, o buz gibi zeminde sabaha kadar tırnağını bile kıpırdatmadan öylece yattı.
Aynı saatlerde, avukatı şehrin lüks bir restoranında sevgilisiyle yemek yiyordu. Karşısındaki adam öfkeyle çatalını bıçağa vurdu:
"Nasıl böyle birini savundun? Para için insanlığını mı sattın?"
Avukat kadın bardağını sıkıca kavradı, gözleri doldu:
"Bana inanmayacaksın ama... O kızın o bebeklere elini bile sürmediğine yemin edebilirim."
"O zaman neden savunmadın, neden kanıt sunmadın?"
"Çünkü..." dedi kadın sesi titreyerek, "Kanıtları bizzat kendisi yok etti. Ona beraat yolunu açacak o tek delili bulduğumda, elleriyle alıp gözümün önünde yaktı. O... ölmeyi kendi seçti. Onu kurtarmama izin vermedi."

Körfez’in serin rüzgârını tepeden gören o büyük bahçeli villanın geniş salonunda sessizlik hakimdi. Lüks yemek masasının başında oturan adam, elindeki gümüş bıçakla önündeki eti parçalamaya çalışıyordu ama zihni çok başka yerlerdeydi. Bir yandan parmaklarının arasındaki akıllı telefonla son dakika haberlerini tarıyor, ekranı baş parmağıyla aşağıya doğru kaydırıyordu.
Gözü, ekrana düşen o çarpıcı başlığa takıldı:
“25 yaşındaki Türkiye’nin seri katili, kimsesiz bebeklerin iç organlarını satıp diri diri gömdü! Mahkemede tek kelime etmedi, idam kararı verildi!”
İstanbul’da büyük kutlamalar yapılıyordu. Cumhuriyet tarihinde nadir görülen bir kararla verilen idam cezası, sokaktakileri harekete geçirmişti. Kalabalık meydanlarda ellerinde pankartlarla “Yaşasın idam!” diye haykıran protestocuların sesleri ekranlardan taşıyordu. Habere göre infaz, ertesi sabah saat 12’ye doğru gerçekleştirilecekti.
Adam, ekrandaki haberi okurken durdu. Gözü, haberin yanına iliştirilmiş olan o soluk sanık fotoğrafına kaydı. Genç kızın yüzü… Ona o kadar tanıdık geliyordu ki. Küçük burnu, vahşi bakan ama bir o kadar da dipsiz ela gözleri ve dudaklarındaki o alaycı, meydan okuyan gülümseme adamın zihnine kazınmıştı. Masadaki kadehinden koyu kırmızı şarabından büyük bir yudum alırken, pencereden dışarıdaki manzarayı izlemeye başladı.
Villanın aşağısındaki sokaklarda hayat çoktan başlamıştı. Şafak vaktinin o keskin ayazında sokak köpekleri havlıyor, evsizler çöplerden kağıt topluyor, ailesine ekmek götürmek için sabah sersemliğiyle servislere koşan işçiler rüzgârda büzüşüyordu.
Aynı saatlerde, İstanbul’un soğuk bir köşesinde, Ece’nin acelesi yoktu.
Uyanır uyanmaz buz tutmuş kollarını ve ellerini birbirine sürterek ısıtmaya çalıştı. Kendi kendine "Ağlamayacağım" diye söz vermişti. Üzerindeki siyah atletini hafifçe indirip köprücük kemiğinin üzerindeki o izine baktı; orada büyük, koyu bir mühür gibi duran bir iz vardı. Parmaklarını ıslatıp mühürün üzerinde gezdirdi ama lanet olası şey ne siliniyor ne de rengi soluyordu.
Yüzünü buruşturarak fısıldadı: "Zaten birkaç saat sonra öleceğim, boş versene..."
Siyah kıyafetlerini üzerine geçirdi ve beklemeye başladı.
Ankara Adliyesi’nde ise sabahın erken saatleri hareketli başlamıştı. Hâkim Ecevit, elindeki plastik bardaktaki portakal suyuyla Ankara’nın o meşhur sabah trafiğini atlatıp nihayet odasına ulaşabilmişti. Derin bir nefes alıp, "Çok şükür," mırıldanmasıyla birlikte kapısı hızla çalındı.
İçeri giren yaşlı bir kadın, adeta adliye koridorlarını inleten bir çığlıkla yere kapaklanarak ağlamaya başladı:
"Hâkim bey! Yalvarırım size..."
Ecevit, o inatçı ve yumuşak vicdanıyla hemen masasının arkasından fırladı. Kadının kollarına girip onu sandalyeye oturttu.
"Buyurun lütfen, sakin olun teyze..." dedi şefkatle.
Yaşlı kadının gözleri ağlamaktan kan çanağına dönmüştü, yeşil başörtüsü kaymış, elleri titriyordu.
"Benim kızım... O bebekleri öldürüyormuş! Onu bugün öldüreceklermiş... Allah aşkına yapmayın! O çocuk kimsenin tırnağına bile zarar vermez! Biz onu İstanbul’da üniversite okuyor zannediyoruz... Lütfen Hâkim Bey, yalvarırım size! Evde bizi bekleyen yaşlı bir babası, bir de kardeşi var. Sabah bakkaldan gelip televizyonu açmasınlar diye binbir türlü hale girdim ben!"
Kadının hıçkırıkları, Ecevit’e içini kor gibi yaktı. Masadan bir bardak su doldurup kadına uzattı.
"Sizi anlıyorum teyze ama... Adalet karşısında, kanunlar ne diyorsa o..."
Kadın bardak elinde titrerken birden ayağa fırladı, gözyaşlarını yeşil başörtüsünün ucuyla silip isyan eder gibi bağırdı:
"Hangi adalet oğlum! Benim kızım bir karıncayı bile incitmez, neden öldürüyorsunuz onu?!"
Ecevit çaresizce yerine oturdu. Kadının bu hali onu köşeye sıkıştırıyordu. Çekmeceden bazı evrakları çıkardı.
"Bakın hanımefendi... Bunu normalde yapmamam gerekir ama... Size mahkemedeki birkaç belgeyi göstereceğim. Deliller onun katil olduğunu söylüyor. Canınız daha çok yanmasın diye belki de göstermemliyim ama..."
Yaşlı kadın, "Göster oğlum!" diye adeta haykırarak masanın üzerine yığıldı.
Ecevit dosyayı açtı. Kadın, titreyen elleriyle sayfalara baktı. Birkaç satır okuduktan sonra başını kaldırdı, gözlerindeki o inançla Ecevit’e baktı:
"Oğlum... Benim kızım o organları satsaydı, sence 7/24 kargoculuk yapar mıydı? İstanbul’da bir kargo firmasında çalışıyordu o! Her aradığımda ‘Anne çalışıyorum, yoruluyorum ama iyiyim’ diyordu. Gittim ben evine oğlum! İstanbul’da harabe gibi bir gecekonduydu tuttuğu... Sobası vardı ama odunu yoktu! Benim kızım bu işi yapsaydı, milyarları olurdu! Üstelik... Üstelik benim evde aç, borç içinde olduğumu bile bile bana her hafta üç beş kuruş para yollamaz mıydı? Yalvarırım ertele! Araştır! Benim kızım böyle bir şey yapmaz!"
Ecevit, başını öne eğdi. "Üzgünüm teyze, karar çoktan alındı. Üst mahkeme de onayladı. Kızınız... Hiçbir savunma yapmadı. mahkemede bile tek kelime etmedi."
"O çok konuşkan değildir bakma sen onun dışarıdan sert duruşuna!" diye araya girdi yaşlı kadın, sesindeki o çaresizlik odayı boğuyordu. "Bakma sen onun o bakışlarına; melek gibi bir kızdır o! Yalvarırım..."
Kadın birden cebinden çıkardığı küçük, mutfak bıçağını masaya doğru dayadı. Kendi boğazına ya da masaya bastırarak hırpalandı:
"Yoksa ben burada kıyarım canıma oğlum! Yalvarırım..."
Ecevit panikle ayağa kalktı. "Teyze ne yapıyorsun, bırak o bıçağı!"
Kadın bıçağı daha da bastırarak ağlamasını şiddetlendirdi:
"Hâkim bey, sana diyorum ki; o kızım... Benim evimde kaç gece ağzına lokma girmediğini bilirim! Kendi rahat bir hayat yaşasaydı o paralarla, bana el uzatmaz mıydı? O kendi geçinemiyordu bile, anlamıyor musunuz?! Bir işi vardı zaten, zavallı kızımın üstüne yıktılar her şeyi! Yalvarırım... Bak, bir çocuğum, bir eşim var evde, ben de onlara dayanamam! Hem ben giderim hem kızım!"
Ecevit’in en nefret ettiği şeydi bu: Aşırı vicdanı. Kadının nasırlı ellerine, o yırtık hırkasının kollarındaki yamalara baktı. Kalbi bu yüke dayanamıyordu.
"Bırak bıçağı, gel konuşalım teyze, yalvarırım bırak..."
"Yok! Benim konuşacak hiçbir şeyim yok! Benim gibi bir ana kızını nasıl idam ettirir? Ben öleyim onun yerine!"
Ecevit, masanın üzerindeki telefonuna uzandı. Hızlıca bir tuşlama yaptıktan sonra telefonu kulağından çekti:
"Tamam teyze... Tamam, gel otur şuraya. Erteledim."
Kadın elindeki bıçağı yere fırlattığı gibi adamın ayaklarına kapandı. Hıçkırıklardan boğulurcesine ağlıyordu:
"Oğlum Allah senden razı olsun! Allah ne muradın varsa versin! Allah sana acı yaşatmasın! Benim kızım Kuran okur, namaz kılar, kimsenin ekmeğine mani olmaz! O 12 yaşından beri çalışan bir kız, helali haramı senden benden iyi bilir oğlum! Kimseyi öldürmez o!"
Ecevit kadını omuzlarından tutup kaldırmaya çalıştı.
"Teyze kalk, Allah aşkına kalk... Bak, idamı tamamen iptal ettim demiyorum, sadece infazı durdurup dosyayı yeniden inceletmek için zaman kazandım."
Kadın yerden kalkarken tombul kollarıyla Ecevit’e sarıldı, hırkasının kokusu odaya yayıldı.
"Sen zannediyorsun ki araştırmadılar değil mi ? Hepsini araştırdık teyze... Ama deliller..."
"Doğru değil oğlum! O akşam orada diye benim kızım mı öldürmüş oluyor?"
"Teyze, sadece orada değil... Toprağın üzerinde, mezarların etrafında onun parmak izleri, onun ayak izleri vardı."
"O mu öldürmüş oluyor yani o çocukları? Açın bakın mezarlarına!"
"Baktık teyze... Ama maalesef elimizdeki en net suçlu o ve inatla tek kelime etmiyor."
Kadın arkasına baka baka, gözyaşları ve dualar eşliğinde odadan çıktı. Kapı kapandığında Hâkim Ecevit derin bir nefes aldı ve kendi kendine birkaç kez küfretti. Kendi vicdanına yenilmişti; bunu yapmamalıydı belki ama o kadının gözyaşları, adaletin soğuk yüzünü bir anda darmadağın etmişti.

İdam kararının son dakikada ertelenmesi, adliye koridorlarında ve emniyet birimlerinde bir şok dalgası yaratmıştı. Karakoledakiler ve infazı bekleyenler bu ani duruma öfkeyle çıldırmış, ellerindeki dosyaları masalara vurarak bağrışmaya başlamıştı.
Aynı saatlerde o soğuk, beton zindanda zaman Ece için durmuştu. O kadar çok beklemişti ki, bekleyişin yarattığı o boğucu gerginlikten kurtulmak için ayağa kalktı. Daracık odada sağa sola doğru adımlayarak vaktin bir an önce geçmesini, o mukadder sonun gelmesini diliyordu. Küçük elleriyle avuç içlerini sıktığında tırnak izleri etine batıyor, boğazındaki dünkü polisin bıraktığı parmak izi kızarıklıkları sızlıyordu. Göğsünün üzerindeki o lanet mührü düşünmemeye çalıştı. Düşünmeyeceksin, diye tekrarladı kendi kendine, düşünmemeyi biliyorsun. Ama zihni, o kilitli kapıyı zorlamaya çoktan başlamıştı.
Yıl 2025… Henüz her şey bu kadar karanlık ve boğucu değilken…
Pelin, üniversite dördüncü sınıfın eşiğinde, ilahiyat fakültesinde okuyan genç bir kızdı. Artan ev kiraları bütçesini zorlamaya başladığı için çareyi eve bir ev arkadaşı almakta bulmuştu. Pelin, iki memur çocuğuydu; maddi durumu çok kötü sayılmazdı ama İstanbul’un o acımasız kira artışları bir öğrenci için artık boyunu aşıyordu.
O sıralarda KYK yurdunda kalan, oda arkadaşlarıyla anlaşamadığı için sessizce ayrı bir eve çıkmanın yollarını arayan Ece, bir ilan üzerinden temkinli bir şekilde Pelin’i aramıştı. Kısa bir telefonlaşmanın ardından şehrin kalabalık bir caddesindeki mütevazı bir kafede buluşup çay içmişlerdi. Yaşlarını, nereli olduklarını konuşmuşlar, sıra bölümlerine gelmişti.
Pelin şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırmıştı: "Aaa, ikimiz de ilahiyat okuyoruz! Ama ben seni hiç fakültede görmemiştim?"
Ece hafifçe tebessüm ederek açıklamıştı: "Ben ikinci öğretimim, akşamları derse giriyorum." Her şey o an yerli yerine oturmuştu.
O günün akşamında Ece, KYK yurdundaki birkaç parça eşyasını toplayıp Pelin’in o kiraladığı eve yerleşmişti.
Şimdi zindanın soğuk duvarları arasında o günü hatırlayan Ece, kafasını sertçe taşı sürtünmeli duvara vurmaya başladı. Gözlerinden yaşlar akarken ellerini duvarın pürüzlü sıvasına sürterek tenini kanatıyor, boğuk bir sesle fısıldıyordu:
"Keşke... Keşke o gün o eve hiç yerleşmeseydim! O eşikten içeri adım atacağıma, o gün o hastanenin kapısında ölseydim..."

İdamın ertelenmesi adliye koridorlarında olduğu kadar emniyet teşkilatında da büyük bir öfke dalgası yaratmıştı. Hâkim Ecevit, o gün birkaç farklı mahkeme duruşmasına girip çıkarken gerginliğin tırmandığını hissediyordu. Duruşmalar arasında odasına çekildiği sırada, telefonuna düşen bilinmeyen bir numaradan gelen mesajla durdu.
Ekrandaki yazıyı birkaç kez art arda okudu:Çok vicdanlı hâkime, idam cezası verdiren mahkûmu alkışlamak gerekir!"
Ecevit sinirle kaşlarını çattı. Hızlıca elindeki telefon numarasını ve sistemden ismini araştırdı. Ancak ekranda beliren isim, kendi babasının ismiydi. Alaycı ve tüyler ürpertici bir oyundu bu; ya birilerinin kötü bir şakası ya da onu köşeye sıkıştırmaya çalışan bir komploydu.
Hemen mesajın ekran görüntüsünü alıp emniyetteki yakın polis arkadaşına gönderdi ve acilen araştırılmasını rica etti. Ancak dakikalar içinde telefonuna gelen yanıt kısa ve kesindi:
"Kusura bakma Ecevit, araştıramam, şu sıra çok işim var."
Ecevit bu reddin gerçek sebebini gayet iyi biliyordu. İdamın ertelenmesi yüzünden teşkilatın ve polislerin ona ne kadar öfkelendiğinin farkındaydı. ‘Herkes büyük ihtimalle benden nefret ediyor’ diye geçirdi içinden, ‘olsun, bekleyeceğim.’
Girmesi gereken son duruşmaları da tamamladıktan sonra, mesai bitiminde soluğu doğrudan karakolda aldı. Karakol amirine durumu anlatıp mesajı gösterdiğinde, amirler meslektaş dayanışmasıyla resmi olmayan bir şekilde yardımcı olacaklarını söylediler. Ecevit tam odadan çıkacakken, yeni atanmış genç bir stajyer polis heyecanla araya girdi, ağzından şu ürkütücü sözler kaçıverdi:
"Hâkim Bey... Siz o kararı erkenden infaz etmezseniz, bizim abiler zaten zindandaki o kızı öldürecek!"
Bu sözler odadaki havayı bir anda buz kesti. Ecevit’in gözleri öfkeyle karardı; sert bir sesle, "Beni derhâl o mahkûmun yanına götürün," dedi.
Diğer kıdemli polisler stajyer çocuğa kötü kötü bakışlar atıp "Görürsün sen gününü" der gibi göz süzseler de, emri uygulamak zorunda kaldılar.
Zindanın paslı demir kapısına ulaştıklarında, stajyer polisi dışarıda bırakıp içeri girdiler. Ecevit, loş ve rutubetli odada bir sağa bir sola yürüyen, 1.50 boylarında, çelimsiz genç kızı gördü. Ece’nin ağzı burnu morarmış, elleri dünkü darp ve sürtünmelerden dolayı kan içinde kalmıştı. Hâkim, bir süre o bitkin bedeni inceledikten sonra yavaşça demir parmaklıklara yaklaştı:
"Merhaba... Ben Hâkim Ecevit."
Genç kız, kafasını kaldırıp bakışlarını hızla kaçırdı. Hiçbir şey söylemeden yere çöktü ve karşısındaki soğuk taş duvarı izlemeye devam etti.
Bir dakikalık ağır ve boğucu bir sessizliğin ardından Ecevit, arkasındaki stajyer polise ve memurlara dönerek, "Bizi yalnız bırakın," dedi. Onlar uzaklaşınca demir parmaklıklara biraz daha yaklaşarak fısıldadı:
"İşte bu yüzden ertelendi kızım... Annen geldi. Senin bir bebeği öldüremeyeceğini, helali haramı bildiğini, asla böyle bir vahşet yapamayacağını haykırdı. O anlattı her şeyi, o yüzden durdurdum."
Genç kız, annesinin adını duyduğu an donakaldı. Bakışlarını yavaşça kaldırıp adamın yeşil gözlerine çevirdi. O dipsiz, boş bakan ela gözleri bir an için garip bir umutla parlar gibi oldu; ama hemen ardından derin bir acıyla yeniden karardı, eskisi gibi boş bakmaya devam etti.
Ecevit, kızın morarmış boynuna ve titreyen ellerine baktıktan sonra yumuşak bir sesle sordu:
"İstersen... Nezarethaneni değiştirebilirim. İçeridekiler sana şiddet uyguluyorsa, seni koruma altına alabilirim."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…