MUHAFIZ

O evden gittiğinden beri beş saat geçmişti, gece yarısı olmak üzereydi. Ben ise son birkaç saattir bilgisayarımın başında Birkan denen adamı nereden tanıdığımı bulmaya çalışıyordum.

Siması aşırı tanıdıktı fakat hakkında hiçbir şey bulamamıştım. Google’da arattığımda ise saçma sapan farklı iş adamlarını görmüştüm. Soyadını bilmediğim için araştırma yapmak çok zordu. Belki kaza haberlere çıkmıştır diye düşünerek haberlere baktığımda ise haberleri süsleyen tek manşetlerin Sanaç’ın iflası olduğunu gördüm.

Onu aradığımda ulaşamıyordum. Arada bir böyle gider ve uzun süre gelmezdi fakat beni endişelendiren asıl olay benim söylediklerimin üzerine gitmiş olmasıydı. Bahsettiğim adamı ben tanımazken o nasıl tanıyabilirdi? Dışarıda rahatça gezebilen bendim.

O değil.

Nereden tanıyordu?

Masamda duran kahvemden bir yudum alırken bilgisayarımda gördüğüm istekleri tek tek okuyordum. İnsanlar çok zalimdi. Merhametsizlerdi. Bu yüzden merhametsiz olanlara merhamet etmeyecektim. Hepsi yaptıklarımı ve yapacaklarımı hak ediyorlardı.

Sadece belirli kişilerin ulaşabildiği kendi güvenlik ağım olan bir siteye sahiptim. Benden söyledikleri ve bilgilerini verdikleri kişileri soymamı, dolandırmamı, iflas ettirmemi ya da yıkmamı istiyorlardı. Kabul ettiğimi söyleyip kimliğimi gizli tutarak planın içindeki herkesin bilgilerini tek tek aldıktan sonra herkesi araştırıp asıl iflas etmesi gereken kişiyi seçip planımı kendi kafamda uyguluyordum.

Hem güven veriyordum hem de korku.

Fakat karşımdaki kişinin bana olan sonsuz güveni ona korku saldığımda yerle bir oluyordu.

Kimliğimi gizli tutarak ise kendimi güvenceye alıyordum. Anlık olarak yazışarak ve kendi yöntemlerimle bir ekip olmadığımı tek kişi olduğumu kanıtlayıp güvenlerini kazanabiliyordum.

Bu kadar yüksek mertebedeki insanların bana muhtaç olması ise yine benim sayemde oluyordu. Tüm kapıları kapatıyordum, kendi kapımı ise açık bırakıyordum. Bu yüzden bana sığınmak zorunda kalıyorlardı.

Kendi geleceğim için bunu yapmak zorundaydım. Elimde büyük kozlar ve kanıtlar barındırıyordum. Aynı zamanda yüklü miktarda para. Bir gün o yanımda olmayacaktı. Bunun için karanlık dünyaya kendim girebilmem ve alışabilmem gerekiyordu. Şuan işlerimi kendimi gizleyerek yürütüyordum fakat hissediyordum.

Kimliğimi açığa çıkarmam gereken zaman gelecekti.

Saate baktım 00.39 o hala neredeydi? Telefonumu açıp tekrar aradım. Odamın içinde bir ses yankılandı

Aradığınız kişiye şuan ulaşılamıyor lütfen daha sonra tekrar-

Kırmızı tuşa bastım.

Telefonumu masaya koyup bilgisayardaki isteklerimi incelemeye devam ettim. Gözüme çarpan bir istek yoktu.

Ne diyebilirdim ki? Seçici biriyim.

Mutfağa gidip birkaç paket atıştırmalık aldıktan sonra tekrar masama oturup uzun zamandır izlemek istediğim bir filmi açtım. Madem o yoktu ve yıldızladığım bir isteğim yoktu, bende normal bir insan gibi yaşayacaktım.

Filmin yarısına bile gelmeden çalan telefonum yüzünden gözlerimi bilgisayar ekranımdan ayırdım. Sezen arıyordu. Saat geç olmuştu. Muhtemelen Alp ile içip sonrasında sokak ortasında sızıp kalmıştı. Telefonu açtığım sırada ayaklarımı kaldırıp masamın köşesine uzatmıştım “Efendim Sezen?”

Tam da tahmin ettiğim gibi peltek ve heyecanlı sesi kulaklarıma ilişti “Devaaaa! Devaaaa!” dedi. Sonrasında ise kendisini sorgular bir sesi vardı “Deva? Beni neden arıyorsun? Saat geç oldu hadi uyu.”

Hafifçe güldüm “Beni arayan sensin Sezen.”

“Ben seni aramadım!”

“Aradın Sezen.”

“Aramadım!”

“Sezen aradın.”

“Aramadım diyorum. Mal oldun galiba. Git ilaçlarını iç. Devanı bulursun.”

Tanıştığım herkesin yaptığı o korkunç espriyi maalesef ki her sarhoş olduğunda Sezen’den duymak zorunda kalıyordum “Bu kadarını kaldıramayacağım artık Sezen. Kapatıyorum.”

“Tamam kapatma!”

“Ne oldu?”

Sesinden dudaklarını büzdüğünü hissetmiştim “Ben kayboldum galiba Deva.”

Güldüm. Her zaman içtiğinde evinin olduğu sokağın başına gider ve kaybolduğunu sanardı.

“Dümdüz aşağıya yürüyeceksin Sezen. Evini bulacağına eminim.”

Sezen neşeli seslerle yürümeye başladı. Konuşmasa da evine girene kadar sesleri dinledim. Muhtemelen telefonun açık olduğunu bile unutmuştu. Kapısının kapanma sesini duyduğumda telefonu kapatıp masama koydum. Artık film izleyecek halim kalmamıştı. Tekrar isteklerime bakıp cazip bir istek gelmezse uyuyacaktım. Onu beklemekten de sıkılmıştım.

Son isteklerime baktım.

Bir tanesi parlayarak bana bakıyordu.

3 saat önce

Zafer hızlı adımlarla otel kapısından içeri girdi. Nereye gideceğini ezbere biliyordu. Hemen karşısında olan ihtişamlı asansöre binerek 19. katın düğmesine basıp aynadan öfke yerleşmiş olan gözlerine baktı.

Bir saat önce kötü haber tüm muhafızlara yayılmıştı. Zafer Kubatlı ve Çağlar Alkan acil bir toplantı olması gerektiği konusunda karara varıp baş muhafız olan Çağlar Alkan’ın adamları diğer tüm muhafızlara haber vermişti.

Zafer asansörden çıkıp herkesin toplandığı odaya girdiğinde tüm muhafızlar baş selamı verdiler. Zafer’in ise öfkeli gözleri Sanaç’a değdi. Birkaç gün önce bir proje yatırımını kaybetmesi sonucu iflas haberi tüm basına ve magazinlere yayılmıştı. Süslü manşetlerin konusu Sanaç Kalkın’dı.

Zafer her zamanki yerine en baştaki koltukta oturan dostu Çağlar’ın sağ koltuğuna oturdu.

Herkes tam anlamıyla yerini aldığında Zafer Kubatlı ve Çağlar Alkan birbiriyle önceden anlaşmış gibi gözlerini Sanaç’a değdirdiler. İkisinden güç alarak kalan diğer muhafızlar da Sanaç’a baktılar. Sanaç ise şirketini toparlayabilmek için uykusuz kaldığı geceler sonucunda koyulaşmış göz altları ve kızarmış gözleriyle her bir muhafıza baktı. Titrek bir ses tonuyla “Sabahat’in vurulmasının benim suçum olduğunu düşünüyorsanız yanılıyorsunuz!” dedi.

Çağlar kafasını iki yana salladı “Demek suçunu biliyorsun.”

Sanaç her ne kadar korksa da titreyen göz bebekleri ile Çağlar’a baktı “Ben yapmadım! Medyaya sızan görüntülerde araba kazası olduğu bariz belli. Beni vurmakla suçluyorsunuz!”

Zafer sinirli bir ses tonuyla konuştu “Çünkü vuruldu!”

“Vurulmadı! Araba kazasıydı! Suçu bende arayacağınıza çok güvendiğiniz adamlarınızla kameralara bakıp asıl suçluyu bulursunuz!”

Zafer sabır dilenir gibi gözlerini kapatıp burnundan soludu. “Asıl suçlu sensin! Neden kendimizi yoralım?”

“Suçlu ben değilim!”

Necat iki tarafın sözlerini keserek bakışlarını Zafer’e yöneltti “Sabahat Hanım’ın vurulduğuna nasıl bu kadar eminsin Zafer?”

Çağlar tüm masayı susturmak istermiş gibi hırıltılı bir sesle bağırdı “Olaya ilk müdahaleyi yapan Deva’ydı! O kız bunu kanıtladı!”

Zafer dışında kalan diğer muhafızlar şaşırmış bir ifade ile Çağlar’a bakarken, Zafer alaycı bir şekilde gülerek Sanaç’a baktı “Bugün senin yüzünden iletişimde olmaması gereken iki genç olması gereken zamandan erken karşılaştılar!”

Zafer sinirli cümlelerini ard arda sıralarken Birkan’ın aylar öncesinden tüm muhafızlardan gizli iletişimde olmaması gereken biriyle iletişimde olduğundan habersizdi. Tüm muhafızlar ihtişamlı aynı zamanda lüks salonda kavga ederken Birkan’ın çözeceği şeylerden, iletişim kuracağı kişilerden, edineceği yeni düşmanlardan habersizlerdi.

Annesi’nin bir amaç uğruna vurulduğunu öğrenince ise Birkan Ertürk Alkan bambaşka birisi olacaktı.

Selamm. İlk defa not bırakıyorummm
Beğenip yorum yapmayı unutmayınnn öptümmm.