3.BÖLÜM SIZI

"N-ne... "
Vira'nın resmen dünyası başına yıkılmıştı... Hadi babasında bunu yapacak yüzsüzlük vardı, ama annesi nasıl ona sormadan nasıl böyle birşey yapmıştı?
Bugün yaşananları bünyesi artık kaldırmıyordu, gözlerinin önü kararmıştı....
Uyandığında bir hastanedeydi, göz kapaklarını yavaşça araladı karşısında en yakın arkadaşını, annesini ve Batın'ın gördü.
Bayılmadan önce ne olduğunu hatırlıyordu ama sonrası yoktu, nasıl buraya geldiği hakkında hiç birşey bilmiyordu.
"Kızım... İyi misin anneciğim? "
Annesi haberi aldığında neredeyse yüreği ağzına gelmişti....koşa koşa hastaneye gelmişti..
Vira annesine sinirliydi, dudaklarını yavaşça aralayıp konuşmaya çalıştı
"Ne zaman söyleyecektin? "
"Neyi... "
Vira'nın gözleri herşeyi anlatıyordu, daha fazla konuşmaya ihtiyaç duymadı, ama annesi neyden bahsettiğini anlamıştı..
Vira kafasını yana yatırdı, Batın'ın olduğu tarafa...
"Beni biraz yalnız bırakır mısınız? "
Vira artık sessizce oturmak istiyordu... Sadece dinlenmek. İçeridekiler bu isteğini anlayışla karşıladı, dışarıya çıktılar.
Çıktıklarında vira'nın babası Tevfik Bey Batın'ı yanına çağırdı, Batın yanına gittiğinde direkt lafa girdi.
"Bak Batın, seni oğlum gibi görürüm bunu biliyorsun"
"Elbette biliyorum Tevfik amca, sizin babamla yıllar süren bir dostluğunuz var bende sizi babam gibi seviyorum"
Tevfik elini Batın'ın omzuna koydu, derin nefes alarak konuşmasına devam etti.
"Bak yıllar oldu... Kızım beni babalıktan sildi, yanına yaklaşmamı bırak konuşmama bile tahammül edemiyor... "
Batın konuşmanın nereye gideceğini tahmin edebiliyordu, babası kızı ile arasını yapmak isteyecekti sanırım..
"Senden ricam, ben kızıma Baba olamadım Vira sana emanet, ona yokluğumu hissettirme... "
Batın'ın tahmini tutmamıştı, bunu diyeceğini hiç düşünmezdi... Gözleri sonuna kadar açılmış, anlamaya çaşışıyordu..
"Bana mı emanet ediyorsunuz"
"Evet... Ona yoldaş ol, baba ol"
İyide vira'yı hiç tanımıyordu? Tamam vira'nın babası belki ona güveniyordu, oğlu gibi görüyordu... Ama ne kadar o boşluğu kapatabilirdi?
İstemediği gözlerinden belliydi, ama Tevfik Bey ona o kadar güveniyordu ki güvenini kırmak istemedi. Teklifi kabul etti. Konuşmadan sonra Batın vira'nın yanına gitti,
"Nasıl oldun? "
Vira şaşkın ve yorgun gözlerini Batın'a çevirdi
"İyiyim? "
Batın vira'nın yanındaki sandalyeye oturdu.
Hiç birşey söylemedi, sessizliği sanki konuşmasakta olur ama yanında olacağım der gibiydi....
Uzun süren sessizliğin ardından Batın gözlerini vira'nın hastahane yatağında dinlenirken bile yorulmuş gözlerine döndü.
Dudağı hafif açılır gibi oldu, sanki konuşma başlatmaya çalışıyormuş gibi.. Ama bir türlü çıkmıyordu.
Vira'nın gözleri, bir yattığı oda da ki eşyalara, birde Batın'a bakarak etrafta dönüyordu.
Oda da ki o derin essizliği Batın bozdu;
"Biliyorum... Bugün zor bir gün geçirdin. "
Kısa bir süre duraksadı, ama konuşmasına devam etti...
"Seninle çok iyi tanışamadık.. "
Vira yarı uykulu gözlerle konuşmaya bile dermanı kalmamış bir şekilde sadece Batın'ı izliyordu....
"Bunun için senden özür dilerim... Kötü bir gün yaşadın, benim yüzümden... "
Gözlerini ellerine çevirdi, oda yine az önceki derin sessizliğe bürünmüştü.. Ne Batın konuşuyordu, ne de bağırmak için bile olsa Vira....
"Ben çıkayım artık... Sende biraz dinlen. "
Batın ağır adımlarla odadan çıkmıştı, içinde tarif edemediği bir suçluluk duygusu vardı. Tevfik amcasının dediklerinden sonra sanki bir şeylerin farkına varmıştı... Bu kız bugün her ne yaşadıysa, onun yüzündendi...
Henüz tanışmasalar bile hem emanet olarak hemde vira'yı tanımak ve kendini affettirmek için onun yanından ayrılmayacaktı...
Odanın hemen karşısındaki demir oturaklara oturdu,
Batın vira'nın arkadaşına dönüp
"Bugün ki olay için senden de özür dileri-"
"Benden değil arkadaşımdan dile, sonra gel benden dile"
"... Merak etme diledim, bugün tatsız olay yaşadık sendende buradaki herkesten destek özür dilerim, isterseniz gidin artık. Herkes yoruldu bugün zaten"
"Arkadaşımı yalnız bırakmam ben"
"Peki ısrar etmeyeceğim, ama bende buradayım. "
"Ya se-"
"Vira çıkınca onu evine bırakacağım"
"Yurtta kalıyor ne evi?! "
Derin bir iç çekerek devam eder konuşmasına Batın.
"Biliyorum, şuan saat 1:20 yurt kapanmıştır. "
Simre en yakın arkadaşını ilk defa bu kadar yorgun görüyordu....
"Bak eğer üzgünsen ve içinde azıcıkta vicdanın varsa defol git buradan... Yeterince eyordun arkadaşımı, bir iyilik yap ve git! "
"Merak etme, yatıya kalmayacağım. En azından sizi evinize bırakayım için rahat etsin... Sonra defolup gideceğim"
Simre tam Batın'a birşey diyecekken doktorun geldiğini gördü. .. Duraksadı ve hemen yanına gitti;
"Arkadaşım çıkacak mı acaba? "
"Evet testlere baktık, sanırım bugün yoğun bir gündü. Taburcu olmasında hiç bir sakınca yok ama birkaç gün dinlensin, kendisini yormasın"
Simre'nin içi rahatlamıştı, kötü birşey olduğundan değil... Bir aksilik çıkacağından korkmuştu. Ama Allah'a şükür herşey yolundaydı.
"Peki yanına girebilir miyim? "
"Tabi ki, fazla yormayın. Sonra çıkış işlemlerini yapabilirsiniz"
"Tamamdır çok sağ olun"
Batın, vira'nın taburcu olabileceğini duyduğunda, şöföre arabayı hazırlamasını emretti.
Simre ise içeri girim uyuyan arkadaşının yanına usulca yaklaştı. Saçlarını nazikçe okşayarak
"Ah, canım arkadaşım benim... Kandaşım. Ne kadar yoruldum bugün"
Vira bir anlık yerinden zıpladı, kabus görmüş gibiydi ama hiç birşey hatırlamıyordu
"İyi misin?! Ne oldu? "
Vira hiç birşey demeden yalnızca yere bakıyordu, alnından terler süzülüyordu... Gözleri büyümüştü.
"Ş-şey yok ya kabus gördüm sanırım.. "
Eliyle başını yavaşça tuttu.
"Ne gördün? "
"Hatırlamıyorum... Sen, niye geldin? "
"Ha, şey taburcu olacaksında seni hazırlamak için gelmiştim, sen uyuyordun tam uyandıracakken sıçradın. "
Vira derin bir nefes aldı, ardından odaya hemşire girdi.
"Gözünüz aydın, taburcu oluyorsunuz"
Vira şoku üstünden atabilmek için hafifçe gülümsedi, Batın'da içeri dalmıştı.
Simre sinirle atılacakken Vira kolundan tuttu
"Ne olur, bak bugün yorgun bir gün geçirdim... "
Simre vira'nın ne kadar yorulduğunu görebiliyordu, bu yüzden susmayı seçti.
"Peki... "
"Vira, yanlış anlamazsan bugün benim yüzümden çok şey yaşadın, seni bırakmama izin verir misin? "
Vira, şimdiye döndü... Onun gözlerindeki netti ama Vira kararsızdı. Güvenmekten korkuyordu
"Gerek yok sağ ol"
"Israr edip canını daha fazla sıkmak istemem, ama araba aşağıda hazır. Bu kız başınızla bu saatte gidemezsiniz, iyi var koptuğu var dışarıda.. İzin ver ben bırakayım sizi"
Vira geceleri çıkmaktan korkardı, ama saçma bir şekilde en sevdiği saatlerdi...
Ama bu devirde kimseye güven olmazdı, Batın'ın dediklerini düşündü...
"İyi var koptuğu var... Doğru, ama sende bir yabancısın. Sana neden tekrar güveneyim? "
Batın gözlerini tekrar eline çevirdi..
"Haklısın, merak etme bu sefer eve diye sen başka bir yere götürmeyeceğim.. Lütfen. "
Simre, vira'nın elini sıktı, Batın'a dönüp;
"Vicdanını rahatlatmak içinse gerek yok sağ ol...! "
Vira simre'nin koluna dokundu
"Simre.. "
Hemşire serumu çıkarmıştı. Vira, bir eliyle simre den bir eliylede masadan tutunarak yavaşça kalktı.
"Peki, ama bizim dediğimiz yere bırakacaksın, yine babama değil"
Vira'nın bakışları yorgun ama sertti.
Aşağıda indiler, simre yolu tarif etti. Yol hastaneye birazcık uzundu ama kestirmeden kısa mesafe ile varılıyordu. Vira sanki hiç uyumamış gibi derin bir uykuya daldı, aşırı yorgundu.
Gelmişlerdi, simre vira'yı uyanması için dürttü ama uyanmadı
"Yine mi ya of, dejavu oldum resmen"
Bebekler gibi uyuyordu...
"Tamam sen geç kapıyı aç, ben getiririm. "
"Oldu paşam, vermem sana kankamı"
"Simre... ! "
Simre bir Batın'a bir Vira'ya baktı, Batın'ın taşımasının daha kolay olacağını fark edip arkasını döndü;
"Peki, tamam açıyorum sende getir"
Batın arabadan inip Vira'nın oturduğu yere gitti, kapıyı açıp yavaşça eliyle kafasını koruyarak kucağına aldı.
Simre o sırada kapıyı açmış bekliyordu,
Batın vira'yı kucağına aldığında kafasını yüzüne çevirdi, bir insan nasıl bu kadar tatlı uyuyabilirdi?.. Bir saniye durdu, sadece vira'yı izledi....
"EEEE HADİSE NE YA! "
simre'nin bağırışıyla Batın yerinden zıpladı.
Fısıltı ile simre'ye cevap verdi
"Bağırmasana ya...! Kız uyacak! "
Batın, simre'nin belkide yarım saat beklediği o açık kapıdan içeri girdi
"Nereye yatırayım? "
"Gel kafama yatır, ya sabır... Gel takip et"
"Senin ikinci adın asabi falan mı acaba? "
"He aynen, göbek adımda öfke, memnun oldum"
Simre yatak odasının kapısını yavaşça açtı,
" al bak buraya yatırabilirsin, buna yatak deniyor neymiş ya-tak"
Batın içimden ya sabır diyerek gösterdiği yatağa vira'yı sakince yatırdı.. Üstünü sıkıca örttü.
"Teşekürler getirdiğin için, biraz ayıp olacak ama git bence artık. "
Batın simre'ye bakmadan sadece vira'yı izliyordu... Vira sanki Batın'a birini çağrıştırıyordu, yıllar önce o kişiye baktığındaki gibi vira'nın kıvırcık kumral saçlarına, yeşil gözlerine baktığında da aynı hissi hissediyordu... Huzur.
"Yine daldın gittin"
"Ha.. Şey evet, pardon. "
"Gidicek misin artık diyordum? "
"Tamam gidicem... "
Odadan çıkarken son bir kez tekrar Vira'ya dönüp baktı...
"Ben seni uğurlayım... maazallah kapının yolunu unutmuşsundur falan"
Batın'ın içinde bir huzursuzluk vardı, sanki o anı bir kere daha yaşamıştı... Yine eve gelmiş Vira'yı yatırmıştı..
Batın evden çıktıktan sonra söförüne evine götürmesini emretti...
Bir kaç saat sürdükten sonra evine geldi, hemen eve girip odasına çıktı. Başını üstünü bile değiştirmeden yastığa koydu...
Sadece aklında Vira'yı kucağına aldığı an dönüp duruyordu.. Bir sağa bir sola o anda onunla birlikte tekrarlanıyordu....
O sırada simre ile Vira evd eyalnızca ikisi vardı, simre Vira uyuduğu için aşağıda televizyon izliyordu, birden yukarıdan bir ses duydu.
Hızla yukarı koştu, bu ses çığlık gibiydi, Vira tekrar kabus mu görüyordu yoksa başka birşey miydi? Aklında binlerce soru ile birlikte vira'nın yattığı yere varnıştı, ama.... Vira yoktu?!
"Noluyo lan, Vira!!! "
Cam açıktı,aşağı baktığında bir kızın bir erkeğin kucağında kafasında poşet ve elleri bağlı bir şekilde arabaya gittiklerini gördü. Bu Vira olmalıydı...
Simre dikkatlice baktı ama adamın yüzü görünmüyordu, ilk iş Batın'ı aramak oldu, o adamın Batın olduğundan şüpheleniyordu açtığı gibi saydırmaya başladı;
"Ya sen ne kadar şerefsiz bir insansın ya?! Güvendik sana evimize getirdin şimdi niye kaöırıyorsun kızı?! "
"Ne diyorsun simre? Kimi kaçırmışım ben?! "
"O adam sen değil misin YALAN SÖYLEME"
"NE DİYORSUN YA KİMİ KAÇIRDIM BEN EVDEYİM BEN"
simre bir süre duraksar, o zaman kaöıran kişi başka birisi... İyide Batın değilse kim? Kimin Vira ile ne derdi var?!
"Batın... "
"SÖYLESENE KIZIM BİRŞEY Mİ OLDU VİRA'YA!!! "
" Sakin ol önce... Vira.. "
"Çıldırtma insanı söyle!!! "
"Kaçırıldı.... "
"Ne??....! "