3. Bölüm

Açılış (Derin)

Amcam önden yürüyordu.

Ben ise birkaç adım arkasından…

Malikânenin içi dışarıdan bile daha ürkütücüydü.

Siyah mermer zemin…

Duvarlarda eski tablolar…

Sessizlik…

Sadece topuk seslerim yankılanıyordu.

İçimden,

“Hâlâ dönme şansın var.”

diyen bir ses vardı.

Ama ben o sesi iki yıl önce susturmuştum.

⸻

Bir adam kapıyı açar.

“Hoş geldiniz.”

Amcam başını sallar.

Adam göz ucuyla Derin’e bakar.

Sonra telsizine sessizce,

“Patron, geldiler.”

der.

⸻

Karahan

Karahan pencerenin önünde duruyordur.

Şehrin manzarasına bakıyordur.

Arkası kapıya dönüktür.

Kapı çalınır.

“Patron.”

“Misafirler geldi.”

Karahan gözlerini kapatır.

Derin bir nefes alır.

“İçeri alın.”

Sesi sakindi.

Ama içi hiç sakin değildi.

⸻

Kapı açılır.

İlk önce amca girer.

Sonra…

Derin.

Karahan arkasını döner.

Ve ilk kez göz göze gelirler.

⸻

Karahan’ın iç sesi

İki yıl…

İki yıldır uzaktan gördüğüm kadın şimdi tam karşımda.

Daha zayıf…

Daha yorgun…

Ama hâlâ aynı gözlere sahip.

O geceyi hatırlamıyor.

Ve bu…

Belki de onun için en iyisi.

⸻

Karahan hiçbir şey belli etmez.

Yüzü taş gibidir.

⸻

Derin

Karşımdaki adam beklediğim gibi değildi.

Bağırıp çağıran biri değildi.

Odadaki herkes konuşmaya çekinirken…

O tek kelime etmeden herkesi susturabiliyordu.

Bakışları üzerimde birkaç saniye durdu.

Sanki beni tanıyormuş gibi.

İçimde anlamsız bir huzursuzluk oluştu.

⸻

Amca konuşur.

“Karahan.”

“Yeğenim Derin.”

Karahan başını hafifçe eğer.

“Hoş geldin.”

Ben de aynı şekilde başımı salladım.

“Teşekkür ederim.”

⸻

Karahan masasına geçer.

Önündeki siyah dosyayı eline alır.

Birkaç saniye bakar.

Sonra tekrar bana döner.

“Bu görevi sana vermemeliyim.”

Kaşlarımı çattım.

“Neden?”

Sessizlik…

“Çünkü düşündüğümden daha tehlikeli.”

Dudaklarımı birbirine bastım.

“Buraya bunu duymak için gelmedim.”

Karahan gözlerini gözlerime kilitledi.

“Pişman olabilirsin.”

“İki yıldır pişmanlığın ne olduğunu biliyorum.”

“Artık korkmuyorum.”

Karahan’ın çenesi hafifçe gerildi.

İçinden:

Keşke korksaydın…

Ama bunu söylemedi.

Dosyayı bana uzattı.

“Yarın gece.”

“Bu adrese gideceksin.”

“Oradan bana ait bir dosya getireceksin.”

Dosyayı elime aldım.

“Başaracağım.”

Karahan’ın cevabı kısa oldu.

“Biliyorum.”

⸻

Bölüm Sonu

Derin odadan çıkar.

Kapı kapanır.

Odada yalnızca Karahan ve Aras kalır.

Aras sessizce sorar:

“Patron…”

“Emin misiniz?”

Karahan gözlerini kapıya diker.

“Hayır.”

“Peki neden görevi verdiniz?”

Karahan yavaşça cevap verir.

“Çünkü onu durdurabilecek tek kişi yine kendisi.”

Aras anlam veremez.

Karahan ise pencereye döner.

İçinden sadece şu cümle geçer:

“Bu kez seni koruyabilecek miyim, Derin?”

Bölüm biter.