2. Bölüm

Tavanı izliyordum.

Dakikalardır…

Belki de saatlerdir.

Gözlerim tavandaki beyaz çatlaklarda dolaşırken, zihnim sürekli aynı cümleye takılıyordu.

“Bir dahaki sefere kan kokusuna bu kadar yaklaşma.”

Küçük kâğıt parçasını avuçlarımın arasına aldım.

Yüzüncü kez okudum.

“Bir dahaki sefere kan kokusuna bu kadar yaklaşma.”

Kim bırakmıştı?

Evime nasıl girmişti?

Beni mezarlıktan kim getirmişti?

Ve en önemlisi…

Kan kokusundan neden bu kadar etkilendiğimi nereden biliyordu?

Başım yeniden zonklamaya başladı.

Notu yavaşça komodinin üzerine bıraktım.

Tam o sırada telefonumun ekranına baktım.

18.02

…

Amcam.

Bir anda aklıma sabah söylediği söz geldi.

“Akşam yediye hazır ol.”

Yatağın kenarına oturup derin bir nefes aldım.

“Tam zamanı…”

Dolabımın kapağını açtığım anda yine aynı manzarayla karşılaştım.

Siyah.

Bir sıra siyah gömlek.

Siyah pantolonlar.

Siyah ceketler.

İki yıldır dolabımın rengi buydu.

Eskiden rengârenk elbiseler giyerdim.

Babam hep…

“Sarı sana çok yakışıyor.”

derdi.

Şimdi ise…

Hayatımdan sarıyı da, kırmızıyı da, maviyi de çıkarmıştım.

Geriye yalnızca siyah kalmıştı.

Belki de artık yas tutmuyordum.

Belki de siyah…

Benim rengim olmuştu.

Askıdan yüksek bel siyah kumaş pantolonumu aldım.

Üzerine siyah, uzun kollu gömleğimi giydim.

Aynanın karşısına geçtim.

Saçlarımı ensemde sıkıca topladım.

Yüzüm her zamankinden daha solgundu.

Gözlerimin altındaki mor halkalar, iki yıldır uyumadığım gecelerin sessiz tanıklarıydı.

Bir süre aynadaki kadına baktım.

Onu tanıyamıyordum.

İki yıl önceki Derin…

Bu değildi.

Komodinin üzerindeki ince zinciri elime aldım.

Ucundaki M harfi avucumun içinde soğuktu.

Babamın adının baş harfi.

Boynuma taktım.

“Bugün de benimlesin.”

Fısıltım odanın sessizliğinde kayboldu.

Çantamı alıp aşağı indim.

Amcam çoktan arabanın yanında bekliyordu.

Kapıyı açıp yanıma oturduğumda motoru çalıştırdı.

Yol boyunca ikimiz de konuşmadık.

Sessizliği ilk bozan bendim.

“Nereye gidiyoruz?”

Amcam gözlerini yoldan ayırmadı.

“Sana yeni bir hayat göstereceğim.”

Kaşlarımı çattım.

“Anlamadım.”

“Babana bunu yapanı bulmak istiyorsan…”

Kısa bir sessizlik oldu.

“…önce onların dünyasına girmen gerekiyor.”

Başımı cama yasladım.

“Mafya…”

Amcam hafifçe başını salladı.

“Polisin iki yıldır bulamadığını belki onlar bulur.”

Derin bir nefes aldım.

Korkuyor muydum?

Belki.

Ama vazgeçmeye hiç niyetim yoktu.

Amcam bana kısa bir bakış attı.

“Korkuyor musun?”

Gözlerimi ondan ayırmadan cevap verdim.

“Hayır.”

“Emin misin?”

“İki yıldır bu günü bekliyorum.”

Sesim hiç olmadığı kadar kararlıydı.

“Babamın katiline ulaşacak tek yol buysa…”

“Dönmeyi düşünmüyorum.”

Amcam ilk kez hafifçe gülümsedi.

“Bunu duyacağına sevinecek biri var.”

“Kim?”

“Cevabı birazdan öğreneceksin.”

Arabamız, yüksek siyah demir kapıların önünde durdu.

Kapılar ağır ağır açıldı.

İçeri girerken istemsizce yutkundum.

Hayatımın geri kalanını değiştirecek kapıdan geçtiğimi henüz bilmiyordum.

⸻

Aynı Dakikalarda…

Karahan

Masamın üzerindeki siyah dosyaya baktım.

Kapağında tek bir isim yazıyordu.

Derin Acar.

İki yıldır bu dosyaya sayısız kez bakmıştım.

Ama bugün ilk kez…

Dosyanın sahibi bu binaya girecekti.

Kapı çalındı.

“Patron.”

“Gir.”

Aras içeri girdi.

“Birazdan burada olurlar.”

Başımı hafifçe salladım.

“Dosya?”

“Hazır.”

“Talimatlar?”

“Hepsi dosyanın içinde.”

Ayağa kalkıp ceketimin düğmesini ilikledim.

“Peki ya kız?”

Aras kısa bir duraksadı.

“Onun önünde açıklayacağız.”

Başımı pencereye çevirdim.

Malikânenin demir kapıları uzaktan görünüyordu.

İçimden tek bir cümle geçti.

“İki yıl sonra… Nihayet geliyorsun.”