DERİN AŞK

Yağmur'un hiç dinmediği akşam Defne yıllardır görmediği barışla yeniden karşılaşacağını bilmiyordu her şeyden habersiz odasınada kitap okurken uykuya dalmıştı sabah olunca Defne uyandı okula gitmek için hazırlandı dışarıda yağmur bayağı şiddetliydi Defne hemen şemsiyesine alıp evden çıktı Yağmur o kadar şiddetliydi ki kaldırımda yürümeyi bile zorlanıyordu tam okul Yolunda ilerlerken arkasından bir ses duydu
Defne?
Olduğu yerde durdu bu sesi yıllar geçse de onu unutamazdı Yavaş yavaş arkasını döndü karşısında yıllardır görmediği Barış duruyordu üzerinde siyah bir mont yüzünde ise hafif bir gülümseme vardı Defne şaşkınlığını gizlemeye çalışarak Barış senin burada ne işin var dedi Barış ellerini cebine koydu ben de seni gördüğüme çok sevindim Defne Defne gözlerini devirdi
Yanlış anlama sevindim demedim
Barış'ın gülümsemesi kayboldu
Merak etme seninle konuşmak için can atmıyorum zaten
İkisi de birkaç saniye sessiz kaldı yılların biriktirdiği kırgınlık arasındaki mesafeden bile daha büyüktü
Barış yeniden konuştum:
Bu arada hangi okula gidiyorsun
Defne cevap vermek istemese de kısa bir şekilde okulun adını söyledi
Barış şaşkınız ve gülümsedi
Şaka yapıyorsun ben de oraya gidiyorum defne'nin yüzü düştü
Harika günüm daha kötü geçemezdi
Barış hafifçe güldü
Benim için de çok güzel bir sabah olmadı zaten
Sonra sana Defne telefonunu çıkarıp salata baktı
Defne:
Ben gidiyorum sana neden söylüyorsun neyse
Defne göz devirir Defne sen söylemedin ben söyleyeyim hayır seninle gelmeyeceğim
Barış:
Dur bir sorsaydım sonra söylerdin cevabını Defne şimdi başa alıyoruz tamam mı
Defne:
Barış ne yapmaya çalıştığını biliyorum şu anda beni oyalamaktan başka bir şey yapmıyorsun
Defne'nin telefonu çalar en yakın arkadaşı Ezgi arıyordu Defne açar alo Ezgi Ezgi şöyle de senin telefonların neden kapalı Defne önemsiz bir işim vardı da ondan Ezgi önemsiz iş mi tamam hadi neyse bay bay kapat çabuk gel okuldayım
Defne tamam Barış der o önemsiz iş inşallah ben olmuyorumdur merak etme sensin der Defne