5. Bölüm

Sınıfa geldiğimizde dersin başlamasına 7 dakika vardı. Bu 7 dakika da boş şey yapamayacağımız için sırada beklemeye karar verdik. Aras benim hemen arkamdaki sıraya oturmuştu. Eşyalarını yerleştirdi. Bir şey söylemeyeceğim anladığımda ise ben konuştum.

"Eee beğendin mi okulu"

"Evet çok güzel"

"Deniz, bir şey sorabilir miyim?"

"Sor"

"O çocuk... Kimdi? Neden rahatsız ediyordu seni"

"O kutay hemen şurada oturuyor"

Derken kutayın sırasını elimle gosterdim"

"Normalde benle pek işi olmaz. Bakışları ile rahatsiz eder sadece. Tabi ben bunu pek umursamam ama..."

Gülümsedim ve kısa bir gülüş attım.

"Sabah geldiğin kız varya bisikletle"

"Evet?"

"İşte onların çok yakın arkadaşı. Evleri yan yana. Genellikle o kıza asılır aslında. Leyla'ya yani. Ama bilmiyorum. İlk defa böyle bir şey yaşandı"

"Anladım..."

Derken dudaklarını birbiirne bastırdı. Kafasını onaylarcasına yukarı aşağı salladı. Karşılık vermedim. Çünkü tekrar sohbet açarsam beni yanlış anlardı. Tabi ki de niyetim öyleydi ama çocuğu kaybetmekte istemedim. Aslında çok sormak istediğim bir soru vardı. Ama tenefüste sormaya karar verdim. Gülümsedim ve önüme döndüm. Çantamdan çizim defterimi çıkardım ve sıraya koydum. Tam bir seyler çizecekken sınıfa Barış geldi.

"Merhaba"

"Selam"

Diye karşılık verdim.

Barış arasın yanına oturdu. Arasa döndüm ve konuştum.

"Barış bu, çok yakın arkadaşım. Hatta... Tek arkadaşım denilebilir. Aslında okula beraber gelmiştik ama konferans salanuna gittiği için yanımda değildi"

"Anladım"

Dedi bana bakarak. Sonra barışa döndü.

"Merhaba"

Dedi.

"Aras ben. Yeni geldim okula"

"Memnun oldum"

Dedi Barış.

"Hoş geldin okula. Tanıdığın birileri var mı burada? Neden geldin?"

"Barışşş"

Dedim dişlerimin arasından fısıltıyla. Barış hep böyleydi. Meraklı, çok soru soran cevabını almadan duramayan. Çocuk neseli arkadaş canlısı biri. Bu yüzden seviyordum onu.

"Kusura bakma kardeşim, merak ettim de onun için sordum"

Dedi Barış yüzü düşmüş bir halde.

Aras çok hoş bir kahkaha attı. Allah'ım yarabbim. O kadar güzel gülüyordu ki. Aşık olmuştum resmen.

"Önemli değil. Merak etme ben öyle her şeye alınacak biri değilim"

Dedi Aras. Elini barışın omzuna atarak.

"Hiç arkadaşım yok. Buraya farklı bir sebepten geldim. Sonra konuşuruz istersen"

Diye ekledi. Çok anlayışlı biriydi. Ve yakışıklı.

"O zaman biz arkadaş olalım"

Dedi Barış. Her zamanki arkadaş canlısı tavrı ile.

"Neden olmasın"

Dedim ben. Sohbete katılmak amaçlı. Gülümsedim.

Barış ellerini bir parantez yapar gibi açtı.

"Muhteşem 3 lü arkadaş"

Bu sefer kahkaha benden çıktı. Barışın bu hali çok komikti.

Aras elini yumruk yaparak uzattı.

"O zaman muhteşem 3 lü grubumuzun açılışını yapalım"

Dedi.

Sırayla ben ve barış da ellerimizi uzattık ve tokalaştık.

"O zaman kutlayalım"

Dedi Barış. Yıllardır bu anı bekliyormuş gibi. Yüzünde tarif edilemez bir coşku vardı.

"Akşam saat 5 te herkes bizim bahçeye gelsin. Deniz yolu zaten biliyor. Çıkışta beraber yürürüz eve. Hem senin kaldığın yeri öğreniriz, hem de buluşacağımız zaman biz seni almaya geliriz"

Dedi. Tek nefeste konuşmuştu.

Aras tan onay çıktı.

"Olur"

Dedi.

Bende onayladım.

"O zaman herkes saat 5 te buluşuyor"

Demeden arkadan bir ses geldi.

"Bensiz nereye gidiyorsun Deniz kızı"