3.BÖLÜM

Garip bir gün olucaktı.Evet böyle deyince ön yargı gibi geliyordu ama Mira hissediyordu.Hislerinde asla yanılmayan bir kızdı.Yol boyunca tek kelime konuşmamıştı.Onunla birlikte Kaan da konuşmamıştı ama kızda bir şeyler hissetmişti ama kötü anlamda değildi bu hissettiği şey.Bu his sanki Kaan'ın Mira'ya yakın hissetmesine neden oluyordu daha birbirlerini tam tanımadıkları haldeyken.Arada Mira'nın eli göğsüne gidiyor,nefes almakta zorlanıyormuş gibi oluyordu.Bu Kaan'ın gözünden kaçmıyordu ama kız belki utanır diye sormuyordu.Öylece karakola gittiler.

Karakola geldiklerinde kibarlığından ötürü Kaan önce Mira'nın girmesini istedi.Onun bu hareketi Mira'nın hoşuna gitmiş.Hafifçe gülümseyerek içeri girdi.İkiside karakoldan içeri adım attıkları anda tüm gözler üzerlerine döndü.Karakoldaki Mirayla aynı yaşta gözüken herkes Miraya bakıyor,nedense ona garip bakışlar atıyordu.Kaan Miraya olan bakışları görünce dayanamayıp sordu.

"Niye herkes sana tuhaf tuhaf bakıyor?"

Mira göz devirdi.

"Boşver,alışığım ben"

O sırada ikilinin yanlarına sarışın güzel bir kız yaklaştı.Yüzünde hem sinsi hemde alaycı bir ifade vardı.

"Sen burda yenisin galiba?"

"Evet yeniyim.Artık burada çalışıcam."

Arka taraflardan başka bir kızın alayla seslendiği duyuldu.

"Ay tatlım yalnız hiç dengimiz durmuyorsun.Dikkat et ezmesinler seni"

Herkes gülerken Kaan dayanamayıp tepki gösterdi.

"Ya bir düzgün mü davransanız koskoca adamsınız o kadar?"

Yanlarına gelen başka bir genç kız sordu.

"O değilde senin kolun neden askıda.Bir şey mi oldu?"

"Kaza yaptım da Mira kurtardı."

Karakoldan toplu bir "ne?" Sorusu duyuldu.Sarışın kız Mirayı kastederek sordu.

"Bu kız mı kurtardı?"

Mira konuştu.

"Bu değil,ismim Mira.Ve evet ben kurtardı.Yani itfaiyecilerle birlikte"

Kaan yanlarındaki kızları gösterdi.

"Mira bunlarda sahaya inen polislerden.Bu sarışın kız Elzem,bu da Alina.Az önceki sana dengimiz değilsin diyen kızın adı da Melek.Arkadaşlarım olur kendileri."

Mira kızları hafifçe süzdü.

"Belli.Yüzlerinden lanet akıyor."

Kızlar şaşkınca konuştu.

"Ne dedin?"

Mira, kızların şaşkın bakışlarına karşılık hiç istifini bozmadı.

“Duydunuz.”

Elzem kaşlarını kaldırdı.

“Sen daha ilk gününden insanlara hakaret mi ediyorsun?”

“Ben hakaret etmedim.”

Mira omuz silkti.

“Gözlem yaptım sadece.”

Kaan istemsizce başını öne eğip gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Alina ona döndü.

“Sen niye gülüyorsun?”

“Gülmüyorum.”

“Yalan söyleme.Gülüyorsun.”

“İçimden gülüyorum.”

Mira Kaan'a baktı.

“Sen de pek masum değilsin.”

Kaan tek kaşını kaldırdı.

“Ben ne yaptım ya?”

“Hiçbir şey.Yani şimdilik.”

Kaan'ın yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.

Tam o sırada içeriden bir polis memuru Kaan'a seslendi.

“Kaan! Amir seni çağırıyor.”

Kaan başını çevirip sesin geldiği tarafa baktı.

“Geliyorum.”

Sonra Mira'ya döndü.

“Sen burada bekle. Evrak işlerini halledip geleceğim.”

Mira kaşlarını çattı.

“Ben çocuk değilim.”

“Biliyorum.”

“Öyle konuşuyorsun ama.”

“Öyle konuşmadım.”

“Konuşmamış olabilirsin ama yüz ifaden konuştu.”

Kaan birkaç saniye ona baktı.

“Sen gerçekten herkese böyle misin?”

Mira'nın yüzündeki ifade bir anlığına değişti.

“Nasıl?”

“Savunmada.”

Mira cevap vermedi.

Kaan bunu fark etti ama üstelemedi.

“Beş dakika.”

Deyip içeri girdi.

Yaklaşık yarım saat sonra Mira'nın işi de bitmişti.

Karakoldan çıkarken içerideki bakışların hâlâ üzerinde olduğunu hissediyordu. Buna alışmıştı. İnsanların kendisi hakkında ne düşündüğü uzun zamandır umurunda değildi.

Kapının önüne çıktığında Kaan'ı bahçedeki banklardan birinde otururken gördü.

Kolunu hâlâ askıda tutuyordu.

Mira yanına geldi.

“Kolun nasıl?”

Kaan başını kaldırdı.

“İdare eder.”

“İdare eder derken?”

“İdare ediyor.”

Mira gözlerini devirdi.

“Doktor görmedi mi?”

“Gördü.”

“Ne dedi?”

“Bir süre kullanma dedi.”

Mira koluna baktı.

“Sanırım Dinlemeyeceksin.”

Kaan hafifçe güldü.

“Muhtemelen.”

Mira bankın diğer ucuna oturdu.

Aralarında birkaç saniyelik sessizlik oldu.

Bu kez sessizlik rahatsız edici değildi.

Kaan başını geriye yasladı.

“Az önce içeride söylediklerin…”

Mira ona baktı.

“Hangisi?”

“‘Yüzlerinden lanet akıyor.’”

“Evet?”

“Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?”

Mira birkaç saniye düşündü.

“Hayır.”

“Çok net söyledin.”

“Ama net düşünmüyorum.”

Kaan güldü.

“İnsanları ilk görüşte bu kadar kolay çözdüğünü mü düşünmüyorsun?”

“Hayır.”

“E o zaman?”

“İnsanların söylediklerinden çok, söylemediklerine bakıyorum.”

Kaan'ın yüzündeki gülümseme biraz azaldı.

“İlginç.”

“Sen de çok konuşmuyorsun.”

“Ben mi?”

“Evet, sen.”

Kaan omuz silkti.

“İlk tanıştığım insanlara çok konuşmam.”

“Ben de.”

“Bugün bayağı konuştun ama.”

“Sen sordun.”

“Demek ki doğru soruyu sormuşum.”

Mira istemsizce gülümsedi.

Kaan bunu fark etti ama belli etmedi.

“Peki,” dedi. “Biraz daha normal tanışalım mı?”

Mira ona baktı.

“Nasıl?”

“Mesela… adın Mira. Bunu biliyorum.”

“Mira.”

“Soyadın ne?”

Mira bir an duraksadı.

Sonra söyledi.

Kaan da kendi soyadını söyledi.

“Kaç yaşındasın?”

“Yirmi dört.”

“Ben yirmi beş.”

“Biliyorum.”

Kaan şaşırdı.

“Nereden biliyorsun?”

“Dosyada gördüm.”

Kaan başını salladı.

“Tabii. Sen de polis gibi araştırıyorsun.”

“Ben adli suç analistiyim.İşim bu.Sizinkinden biraz farklı”

“Biliyorum.”

“Biliyorsun?”

“Amir söylemişti.”

Mira başını salladı.

“Peki sen neden polis oldun?”

Kaan bu kez hemen cevap vermedi.

Bakışlarını bahçenin diğer tarafına çevirdi.

“Adalet için.”

Mira ona baktı.

“Bu cevap fazla klasik.”

“Öyle mi?”

“Evet.”

“Gerçek ama.”

Mira sessiz kaldı.

Kaan devam etti.

“Bazı şeyleri değiştiremiyorsun. Ama en azından başkasının aynı şeyleri yaşamasını engelleyebilirsin.”

Mira'nın yüzündeki ifade yumuşadı.

“Bu daha gerçek bir cevap.”

Kaan ona döndü.

“Sen neden adli suç analisti oldun?”

Mira birkaç saniye düşündü.

“İnsanları anlamak için.”

Kaan kaşlarını kaldırdı.

“İnsanları mı?”

“Suçları çözmek için önce insanı anlaman gerekiyor.”

Kaan başını salladı.

“Doğru.”

Mira gözlerini yere indirdi.

“Birinin neden suç işlediğini anlamadan sadece suçun kendisine bakarsan, olayın yarısını görürsün.”

Kaan onu dikkatle dinliyordu.

“Sen bayağı işini seviyorsun.”

“Seviyorum.”

“Belli.”

Mira başını kaldırdı.

“Sen de işini seviyorsun.”

“Belli mi?”

“Evet.”

“Nasıl anladın?”

“Konuşurken gözlerindeki ifade değişiyor.”

Kaan bir an sustu.

Sonra hafifçe gülümsedi.

“Sen gerçekten fazla gözlemliyorsun.”

“Mesleki deformasyon.”

“Ben de senin hakkında bir şey söyleyebilir miyim?”

Mira şüpheyle baktı.

“Söyle.”

“İnsanlara güvenmiyorsun.”

Mira'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Kaan hemen ekledi:

“Yanlışsam söyle.”

Mira birkaç saniye sustu.

“Yanlış değilsin.”

Kaan cevap vermedi.

Mira derin bir nefes aldı.

“Kolay değil.”

“Ney?”

“Güvenmek.”

Kaan başını hafifçe salladı.

“Anlıyorum.”

Mira ona baktı.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Sen de mi güvenmiyorsun?”

Kaan kısa bir süre düşündü.

“Ben insanlara güvenmeyi değil, insanları tanımayı öğrendim.”

Mira'nın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Bu daha mantıklı.”

Kaan da gülümsedi.

“Bir de…”

Mira ona baktı.

“Ne?”

“Sen sabah arabada birkaç kez nefes almakta zorlandın.”

Mira'nın yüzü bir anda ciddileşti.

“Fark ettin mi.”

“Evet.”

“Bir şey yok.”

“Emin misin?”

“Eminim.”

Kaan ısrar etmedi.

“Sormadım zaten.”

Mira ona baktı.

“Niye?”

“Belki anlatmak istemezsin.”

Bu cevap Mira'nın beklediğinden farklıydı.

Kaan devam etti.

“Anlatmak istediğin zaman anlatırsın.”

Mira birkaç saniye boyunca ona baktı.

Sonra başını hafifçe salladı.

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Bahçede yine sessizlik oldu.

Ama bu kez ikisi de birbirinin yanında sessiz kalmaktan rahatsız değildi.

Kaan ayağa kalktı.

“Yemek yesek mi?”

Mira şaşkınlıkla baktı.Sonra istemsizce gülümsedi.

“olur.”

“tamam.”

“İyide senin Kolun sakat.”

“Farkındayım.”

Kaan sağlam eliyle işaret etti.

“Ama sağlam olan elim hala var.”

Mira güldü.

“Sen gerçekten tuhafsın.”

“Sen de.”

Mira ayağa kalktı.

“Ben normalim.”

“Kesinlikle.”

Mira yürümeye başladı.

“Dalga geçiyorsun.”

“Biraz.”

Mira arkasını dönüp ona baktı.

“Geliyor musun?”

Kaan gülümsedi.

“Geliyorum.”

İkisi karakolun bahçesinden yan yana çıkarken Mira'nın içindeki o garip his yeniden ortaya çıktı.

Bu kez korkutmuyordu.

Sadece… Kaan'ın yanında kendini garip bir şekilde rahat hissediyordu.

Ve henüz birbirlerini doğru düzgün tanımıyorlardı bile.