BÖLÜM: 1 - YANLIŞLIKLA BAŞLAYAN FELAKET

Okulun ilk haftasıydı ve koridorlar her zamankinden daha gürültülüydü.
Dolap kapakları çarpıyor, öğrenciler yaz tatilini anlatıyor, herkes aynı anda konuşuyor ama aslında kimse kimseyi dinlemiyordu.
Bu okulda asıl bilgi kaynağı dersler değil, fısıltılardı.
Ve fısıltıların tek bir merkezi vardı:
Dedikodu Kulübü.
Resmî bir kulüp değildi.
Ama okulda biri hakkında bir şey öğrenilecekse, o bilgi mutlaka oradan çıkardı.
İlayda Yılmaz, kalabalığın içinden yürürken tek bir şey düşünüyordu:
“Bugün sessiz geçsin.”
Ama bu okulda bu dileklerin çalışmadığı çoktan kanıtlanmıştı.
Beste: İlayda!
İlayda gözlerini kapattı.
İlayda: Görmedim, duymadım, yokum.
Beste nefes nefese yanına geldi.
Beste: Bunu duyunca oturacaksın.
İlayda: Zaten ayaktayım.
Beste: Sen… ve Kaan Demir…
İlayda durdu.
İlayda: Eeee?
Beste: Sevgilisiniz.
İlayda birkaç saniye hiçbir şey demedi.
Sonra çok sakin bir sesle konuştu:
İlayda: Ben… ne yapmışım?
Beste: Sevgili olmuşsun.
İlayda: Kiminle?
Beste: Kaan’la.
İlayda: Hangi Kaan?
Beste: Okulda tek Kaan var.
İlayda: Keşke olmasaydı.
Tam o sırada koridordan bir ses geldi.
Kaan: Okulun en büyük baş belası sahnede!
Kaan Demir her zamanki gibi rahat, umursamaz ve fazla enerjikti.
Sanki hiçbir şey onun moralini bozamazdı.
İlayda başını yavaşça çevirdi.
İlayda: Baş belası kısmı doğru.
Kaan sırıttı.
Kaan: Beni özledin mi?
İlayda: Seni daha yeni öğrendim.
Kaan: Aşk hızlı başlar.
İlayda: Bu aşk değil, yanlış bilgi.
Beste fısıldadı:
Beste: Dedikodu Kulübü yaymış…
İlayda: Onlar kulüp değil, suç organizasyonu.
Kaan bir adım yaklaştı.
Kaan: Demek okul böyle düşünüyor.
İlayda: Okul çok şey düşünüyor ama genelde yanlış.
Kaan: O zaman alışsan iyi olur.
İlayda: Neye?
Kaan: İsminin yanında benim adımın olmasına.
İlayda: Benim ismimin yanında senin adının olması gibi bir planım yok.
Kaan: Planlar genelde sonradan bozulur zaten.
İlayda: Sen çok film izliyorsun.
Kaan: Ben hayatı yaşıyorum.
İlayda: Sen hayatı zorluyorsun.
Kısa bir sessizlik oldu.
Tam o sırada arka tarafta Beste ile Mert birbirlerine eğilmiş konuşuyordu.
Mert: Bunlar kavga ediyor gibi yapıp flört ediyor.
Beste: Hayır, İlayda gerçekten sinirli.
Mert: Kaan da bundan çok memnun gibi.
Beste: O hep memnun gibi.
Mert: Bence bu çocuk kesin bir gün okulun başına bela olacak.
Beste: Zaten oldu.
İkisi aynı anda İlayda ve Kaan’a baktı.
Sonra aynı anda:
Beste & Mert: Bunlar kesin sevgili.
Kaan hafifçe güldü.
Kaan: Bak, Dedikodu Kulübü boş durmamış.
İlayda derin bir nefes aldı.
İlayda: Ben bu okuldan gidiyorum.
Kaan: Ben de geliyorum.
İlayda: Hayır.
Kaan: Evet.
İlayda: Hayır!
Kaan: Aynı cevabı farklı ses tonlarıyla veriyoruz şu an.
İlayda: Çünkü sinirliyim.
Kaan: Biliyorum.
Kaan bir an kalabalığa bakıp gülümsedi.
Sonra tekrar İlayda’ya döndü.
Şaka tonu devam ediyordu ama sesi biraz daha alçaktı:
Kaan: Alışsan iyi olur.
İlayda: Neye?
Kaan: İnsanların uydurduğu hikâyelere.
İlayda: Ben hikâye olmak istemiyorum.
Kaan kısa bir an durdu.
Kaan: Herkes olmak istemediği bir şey olur zaten.
İlayda ona baktı.
Bu cümle biraz fazla gerçekti.
Ama Kaan hemen geri çekildi, eski rahat haline döndü:
Kaan: Hadi bakalım, Dedikodu Kulübü bugün ekstra mesai yapar artık.
İlayda gözlerini devirdi.
Ama bu kez içinde küçük bir şey takıldı:
“Bu çocuk sadece şaka yapmıyor.”
Ve Dedikodu Kulübü o gün kararını verdi:
Bu ikisi kesin birlikte.
İlayda ise ilk kez şu soruyu düşündü:
Ben neden sürekli onun yanına düşüyorum?
BÖLÜM SONU