2 - Geçmiş (2)

Rai korkudan titrerken ağlamaklı ve korku dolu bir sesle gence "K...Kimsin! Ailemden ne istedin?" çığlık attı, sanki ses telleri yırtılacaktı.
Genç adam hiç duraksamadan "Dark." diyerek mahlasını söyledi. "Ailen umrumda değil, tek istediğim babacığının değerli karanlık büyüsüydü." dedi ve Rai'ye doğru yürümeye başladı.
"Karanlık büyüsü paha biçilemez. Mükemmel. Bütün gücü şimdiden içimde hissedebiliyorum." diye ekledi en sıcak çölü bile dondurabilecek soğukluktaki sesiyle.
Rai hemen yanındaki ufak meyve bıçağını aldı ve Dark'a doğrulttu. Kaşları çatıktı, nefret doluydu fakat hâlâ elleri ve bacakları titremeyi durdurmuyordu. Dark anlık olarak durdu, sadece Rai'ye kitledi gözlerini.
Rai'nin kararlılığı, korkusuna galip gelerek bıçağı savurdu. Nafile. Dark, Rai'nin bileğini sıkıca kavradı ve ufak bir hareketiyle bile sanki bir çekirdekmişçesine kırdı. Rai'nin acıdan dolayı gözleri büyüdü ve dizinin üstüne çökerek öfke çığlığı attı, çığlık o kadar uzundu ki artık salyaları bile yere akıyordu.
Dark, Rai'nin boynundan sıkıca tuttu ve duvara yapıştırdı. İnanılmaz şekilde yakınlaştı, Rai sadece onun gözlerini görebiliyordu.
"Rai Kagami..." dedi fısıldayarak. "Öteki dünyada Dark adını unutma. Sen hatasın." dedi.
"Seni... yok... edeceğim..." dedi Rai zar zor. Dark'ın kavraması o kadar sertti ki nefes almak artık onun için zorlaşmıştı. Gözleri bulanıklaşmaya başladı, soğuk terler dökmeye başladı, vücudu titriyordu ve sonunda... Gözleri karardı.
Rai, gözlerini açtığında Dark orada değildi. Korku oradaydı. Kafasını kaldıracak gücü bile yoktu, neden ölmemişti... Neden? Neden Dark onu öldürmemişti? Ailesi ölmüştü, artık hiçbir şeyin önemi yoktu onun için. Ahşap zemine ufak ufak su damladı, gözyaşlarıydı.
Nefes sesleriyle beraber gözleri büyüdü, etrafına bakındı. Annesine doğru zar zor emekledi, kulağını annesinin ağzına dayadı. Evet, o ses... Annesi nefes alıyordu. Gözleri de hafiften açıktı.
Rai yavaşça elini annesinin yanağında gezdirdi.
"R... a... i... Ağ... lama... Geçe..." sözü yarıda kesildi, annesi konuşamayacak kadar yorgundu. "Mutlu... Ol..."
Rai başını yukarı aşağı sallayarak onayladı, avuç içleriyle gözlerini ovaladı fakat gözyaşları akmaya devam ediyordu.
Dışarıdan gelen adım seslerini duyduğu an kapı ve annesinin arasına geçti, annesinin önünde korumacı bir şekilde ayağa kalkmaya çalışıyordu. Kapının yavaşça açıldı, zırhlarının simgeyle beraber... Onların kraliyet şövalyeleri olduğunu anladı. Geç kalmışlardı. Rai, anneannesinin ve babasının üzerine beyaz bir çarşaf serilirken onları izledi, yutkunmaya çalıştı fakat olmadı... Ağrıyordu boğazı. Annesi, elini Rai'nin omzunu koydu. Rai ise annesine baktı. Artık hedefi belliydi, şövalye okulu.