1 - Geçmiş

Kuşların cıvıldadığı, çiçeklerin açtığı ve yeşil yaprakların uçuştuğu güneşli bir günde Rai; babasının omuzlarına oturmuş, beraber eğitim alanına gidiyorlardı. Rai henüz 7 yaşındaydı ve henüz nasıl kendini savunacağından bihaberdi, babası ona şövalye eğitimi, kılıç eğitimi vermek için haftanın 3 günü çalıştırıyordu. Eğitimi mükemmel gidiyor ve kılıç derslerinde hep öne çıkıyordu.
Rai'nin babası karanlık büyüsünün sahibi, annesi ise buz büyüsünün sahibiydi. Dolayısıyla bu iki elementin kalıtımıyla Rai, kristal büyüsüne sahip oldu. Pek popüler bir büyü türü değildi, zaten ana büyülerden biri bile değildi. Türeme bir büyüydü.
Babasının haftada 3 gün kılıç eğitimi vermesi gibi annesi de ona haftanın 3 günü büyü eğitimi veriyordu.
Rai'nin kılıç eğitimi henüz yeni bitmişti ve babasının omzuna atlamıştı hemen, babası onu evine kadar taşıdı. Hava birden karardı, oysa ki daha önce çok sıcaktı. Kapatacak gibi durmuyordu bile, babası şüpheli şekilde etrafı seziyordu. Bir yer sarsıntısı ve patlama sesiyle irkildi, babası hemen Rai'yi omzundan aldı ve kollarında evlerine kadar taşıdı, vardıklarında evden eser kalmamıştı.
Babası Rai'yi yere bırakarak hemen enkaza doğru koştu ve eşine, Rai'nin annesine baktı. Ne şanstır ki ufak sıyrıklarla atlatmıştı annesi. Rai ve annesi meydandan uzakta kalan anneannesinin evine doğru yola koyuldular, babası kılıcını kuşandı.
Babası, Rai'nin annesine dönerek "Hayatım, bana ihtiyaçları var." dedi. "Gitmeliyim."
Annesi bu durumu anlayarak başını yukarı aşağı salladı, Rai'yi kendine çekti ve ellerini Rai'nin omuzlarına koydu. Kimsenin ölmesine izin vermeyeceğini biliyordu.
Anneannesine vardıklarında yatacakları yerleri hazırladılar, çoktan göz kapaklarının ağırlığını hissedebiliyordu Rai.
Uzandıkları yerden annesine sesi titreyerek "A... Anne... Uyanık mısın?" diye seslendi Rai, fakat cevap gelmedi. Annesi çoktan uyumuştu, onun için de zor bir gündü neticede.
Rai ise korkudan uyuyamamıştı. Çarpma sesiyle beraber kapı aniden açıldı, bağırma ve kılıç çarpışma sesleri salonda yankılanıyordu. Zaten uyanık olan Rai koşarak salona gitti.
Genç bir delikanlı elinde kanla kaplanmış simsiyah bir kılıç tutuyordu, o kılıç sanki Rai'nin ruhunu çekiyor gibiydi. Rai, gözlerini o adamdan ve kılıçtan alamadı.
Kan ve ceset kokusuyla beraber mide bulantısı yaşadı ve bulunduğu durumun farkına vardı, gözleriyle etrafı hafifçe taradı ve yerde yatan vücutları tanımlamaya çalıştı. Babasının kalbi sökülmüş, annesinin tek bacağı kesilmiş, anneannesinin ise karnında kılıç kesikleri vardı.
Rai birden dizlerinin üstüne çöktü ve avuç içiyle ağzını kapattı, kusmamak için zor duruyordu. Göz yaşlarını elinin üstünde hissedebiliyordu, ağlamasını durduramıyordu. Elleri titriyordu, saçını başını yolmak istiyordu, yalnız hissediyordu. Neden o da ölmemişti ki? Sessiz olmalıydı.
Sessiz olma çabasına rağmen gizemli adam onu sanki kendi koymuş gibi gözlerini Rai'ye dikti, nasıl fark etmişti ki?
Yüzünde bir maske vardı, maskeden sadece gözleri gözüküyordu. Genç adamın gözlerinden umutsuzluk akıyordu, göz altları mosmordu, yorgunluğu duruşundan bile hissediliyordu.
Genç adam maskesini hafifçe kaldırdı ve Rai'nin babasının kalbini yedi, yutkundu ve "Ah... Sonunda." dedi Rai'ye kırmızı parlayan gözleriyle bakarak. Rai, hıçkırarak ağlıyordu. Herkesin öldüğüne ve sıradakinin o olduğuna emin olmuştu.