Bölümler 2Şu an: Iı. Kısım
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
II. KISIM
Chillon gezisinin ertesi günü Cenevre’ye dönmüş olan Winterbourne, ocak sonuna doğru Roma’ya gitti. Teyzesi birkaç haftadır oradaydı ve ona birkaç mektup yazmıştı. “Geçen yaz Vevey’de bu kadar düşkün olduğun o insanlar, kuryeleriyle birlikte buraya da çıkageldiler,” diye yazmıştı. “Birkaç tanıdık edinmiş gibiler, ama en samimi oldukları kişi hâlâ kurye. Genç hanımın, beraber takılıp ortalığı epeyce konuşturduğu üçüncü sınıf birkaç İtalyanla da arası çok samimi. Bana Cherbuliez’nin şu güzel romanını, Paule Mere’yi getir; yirmi üçünden geç kalma.”
Olayların doğal akışında, Winterbourne Roma’ya varınca Bayan Miller’ın Amerikalı bankerdeki adresini öğrenip Bayan Daisy’ye nezaket ziyaretinde bulunacaktı. “Vevey’de olanlardan sonra onları ziyaret etmemde bir sakınca yok sanırım,” dedi Bayan Costello’ya.
“Vevey’de ve her yerde olanlardan sonra da bu tanışıklığı sürdürmek istiyorsanız, elbette buyrun. Bir erkek herkesle tanışabilir. Erkeklere bu ayrıcalık tanınır!”
“Peki, burada, örneğin, ne oluyor?” diye sordu Winterbourne.
“Kız yabancılarla baş başa dolaşıyor. Daha neler olduğunu öğrenmek için başka yere başvurmanız gerekir. Roma’nın altı çıkar avcısı talibiyle tanışmış, onları insanların evlerine götürüyor. Bir davete geldiğinde de son derece zarif tavırlı, bıyıkları olağanüstü bir beyefendiyi yanında getiriyor.”
“Annesi nerede peki?”
“Hiç bilmiyorum. Çok korkunç insanlar.”
Winterbourne bir an düşündü. “Çok cahiller; yalnızca çok masumlar. Emin olun, kötü değiller.”
“Umutsuzca görgüsüzler,” dedi Bayan Costello. “Umutsuzca görgüsüz olmanın ‘kötü’ olmak anlamına gelip gelmediği metafizikçilerin bileceği iş. Her hâlükârda, onlardan hoşlanmamak için yeterince kötüler; şu kısacık ömürde bu kadarı da yeter.”
Daisy Miller’ın altı olağanüstü bıyıklı adamla çevrili olduğu haberi, Winterbourne’un hemen onu görmeye gitme hevesini kırdı. Belki kızın yüreğinde silinmez bir iz bıraktığına kendini kesin olarak inandırmamıştı; ama bu durumu, son zamanlarda zihninde gelip giden bir imgeyle hiç uyuşmadığı için canını sıkmıştı: Eski bir Roma penceresinden dışarı bakan, Bay Winterbourne’un ne zaman geleceğini sabırsızlıkla soran çok güzel bir genç kızın imgesi. Yine de Bayan Miller’a kendisini önemsemesi için nedenler bulunduğunu hatırlatmayı biraz ertelemeye karar verdiyse de, kısa süre içinde iki üç dostunu ziyarete gitti. Bu dostlardan biri, çocuklarını okula gönderdiği Cenevre’de birkaç kış geçirmiş Amerikalı bir hanımdı. Çok yetkin ve görgülü bir kadındı ve Via Gregoriana’da yaşıyordu. Winterbourne onu üçüncü kattaki küçük, koyu kırmızı bir salonda buldu; oda güney güneşiyle doluydu. Daha on dakika olmamıştı ki hizmetçi içeri girip “Madame Mila!” diye haber verdi. Bu duyurunun hemen ardından küçük Randolph Miller içeri girdi; odanın ortasında durup Winterbourne’a dik dik baktı. Bir an sonra güzel kız kardeşi eşiği geçti; epeyce bir süre sonra da Bayan Miller ağır ağır ilerledi.
“Sizi tanıyorum!” dedi Randolph.
“Pek çok şey bildiğinizden eminim,” diye karşılık verdi Winterbourne, elini sıkarak. “Eğitimin nasıl gidiyor?”
Daisy ev sahibesiyle sevimli sevimli selamlaşıyordu; Winterbourne’un sesini duyunca başını hızla çevirdi. “Aman, olacak şey!” dedi.
“Geleceğimi söylemiştim, bilirsiniz,” diye karşılık verdi Winterbourne, gülümseyerek.
“Eh, ben inanmamıştım,” dedi Bayan Daisy.
“Size minnettarım,” diye güldü genç adam.
“Beni görmeye gelebilirdiniz!” dedi Daisy.
“Daha dün geldim.”
“Buna inanmıyorum!” diye ilan etti genç kız.
Winterbourne, itiraz eder gibi gülümseyerek annesine döndü; ama hanım onun bakışından kaçındı, yerine oturup gözlerini oğluna dikti. “Bundan daha büyük bir yerimiz var,” dedi Randolph. “Duvarların her yeri altın kaplama.”
Bayan Miller sandalyesinde huzursuzca kıpırdandı. “Seni getirirsem mutlaka bir şey söyleyeceğini söylemiştim,” diye mırıldandı.
“Ben de SİZE söyledim!” diye haykırdı Randolph. “SİZE söylüyorum, efendim!” diye ekledi şakacı bir tavırla ve Winterbourne’un dizine bir pat pat vurdu. “Hem burası gerçekten daha büyük!”
Daisy, ev sahibesinin yanında canlı bir sohbete dalmıştı; Winterbourne annesine birkaç söz söylemenin uygun olacağını düşündü. “Vevey’de ayrıldığımızdan beri umarım iyisinizdir,” dedi.
Bayan Miller şimdi gerçekten ona baktı—çenesine. “Pek iyi değilim, efendim,” diye karşılık verdi.
“Hazımsızlığı var,” dedi Randolph. “Bende de var. Babamda da var. En çok bende var!”
Bu duyuru, Bayan Miller’ı utandırmak yerine rahatlatmış gibiydi. “Karaciğerimden rahatsızım,” dedi. “Sanırım bu iklimden; özellikle kışın, Schenectady kadar canlandırıcı değil. Schenectady’de yaşadığımızı biliyor musunuz, bilmiyorum. Daisy’ye, Dr. Davis gibi birini kesinlikle bulamadığımı ve bulabileceğime de inanmadığımı söylüyordum. Ah, Schenectady’de onun üstüne doktor yok; herkes ona çok değer veriyor. Yapacak o kadar çok işi var, yine de benim için yapmayacağı hiçbir şey yoktu. Hazımsızlığım gibisini hiç görmediğini söyledi ama beni iyileştirmeye kararlıydı. Eminim denemeyeceği hiçbir şey yoktu. Biz yola çıkarken tam yeni bir şey deneyecekti. Bay Miller, Daisy’nin Avrupa’yı kendi gözleriyle görmesini istedi. Ama Bay Miller’a Dr. Davis olmadan baş edemeyecekmişim gibi geldiğini yazdım. Schenectady’de en başta gelen doktordur; orada hastalık da çoktur. Uykumu etkiliyor.”
Winterbourne, Dr. Davis’in hastasıyla hastalıklar üzerine epeyce konuştu; bu sırada Daisy kendi yol arkadaşıyla dur durak bilmeden gevezelik ediyordu. Genç adam Bayan Miller’a Roma’dan hoşlanıp hoşlanmadığını sordu. “Doğrusu hayal kırıklığına uğradım,” diye karşılık verdi. “Hakkında o kadar çok şey duymuştuk ki, sanırım fazlasını duymuşuz. Ama bunda bizim suçumuz yok. Bambaşka bir yer beklememize yol açmışlardı.”
“Ah, biraz bekleyin; zamanla çok seveceksiniz,” dedi Winterbourne.
“Her geçen gün daha da nefret ediyorum!” diye bağırdı Randolph.
“Küçük Hannibal gibisin,” dedi Winterbourne.
“Hayır, değilim!” diye atıldı Randolph.
“Ama çocuk sayılmaz,” dedi annesi. “Öyle yerler gördük ki,” diye devam etti, “Roma’dan çok daha iyi olduklarını söyleyebilirim.” Winterbourne sorunca sözlerini şöyle tamamladı: “Mesela Zürih var; Zürih bence çok güzel. Hem hakkında bu kadar çok şey duymamıştık.”
“Gördüğümüz en iyi yer Richmond Şehri!” dedi Randolph.
“Gemiyi kastediyor,” diye açıkladı annesi. “O gemiyle karşıya geçtik. Randolph, Richmond Şehri’nde çok eğlenmişti.”
“Gördüğüm en iyi yer,” diye tekrarladı çocuk. “Yalnız yanlış yöne dönüktü.”
“Eh, bir ara doğru yöne dönmemiz gerekiyordu,” dedi Bayan Miller, hafifçe gülerek. Winterbourne en azından kızının Roma’da hoşuna giden bir şey bulmasını umduğunu söyledi; annesi de Daisy’nin Roma’ya bayıldığını belirtti. “Çevresi yüzünden; çevre harika. Her yere gidiyor, bir sürü tanıdık edindi. Elbette benden daha çok dolaşıyor. Doğrusu, çok cana yakın insanlar; onu hemen aralarına aldılar. Bir de bir sürü beyefendi tanıyor. Ah, Roma gibisi yokmuş, diyor. Bir genç hanım için tanıdığı çok sayıda beyefendi olması elbette çok daha hoş.”
Bu sırada Daisy’nin dikkati yeniden Winterbourne’a dönmüştü. “Bayan Walker’a ne kadar kaba olduğunuzu anlatıyordum!” diye ilan etti genç kız.
“Peki, ne kanıt gösterdiniz?” diye sordu Winterbourne; Bayan Miller’ın, Roma’ya giderken Bologna’ya da Floransa’ya da uğramayan, sırf duygusal bir sabırsızlıkla yola koyulmuş hayranının gayretini takdir etmemesine biraz içerlemişti. Bir zamanlar alaycı bir yurttaşı ona, Amerikalı kadınların—güzellerinin, ki bu da genellemeyi genişletiyordu—dünyanın en talepkâr ve borçluluk duygusundan en yoksun kadınları olduğunu söylemişti.
“Vevey’de çok kabaydınız,” dedi Daisy. “Hiçbir şey yapmak istemediniz. Sizden istediğimde orada kalmadınız.”
“Pek sevgili genç hanım,” diye etkili sözlerle haykırdı Winterbourne, “bunca yolu Roma’ya, sitemlerinizle karşılaşmaya mı geldim?”
“Şunu nasıl da söylüyor!” dedi Daisy, ev sahibesinin elbisesindeki kurdeleyi kıvırarak. “Hiç böyle tuhaf bir şey duydunuz mu?”
“Bu kadar tuhaf mı, canım?” diye mırıldandı Bayan Walker, Winterbourne’u tutan bir ses tonuyla.
“Bilmem,” dedi Daisy, Bayan Walker’ın kurdeleleriyle oynayarak. “Bayan Walker, size bir şey söylemek istiyorum.”
“Anneciğim,” diye araya girdi Randolph, sözcüklerin sonlarını kabaca yuvarlayarak, “diyorum sana, gitmen gerek. Eugenio bir şeyler çıkaracak!”
“Eugenio’dan korkmuyorum,” dedi Daisy, başını kaldırıp. “Bakın Bayan Walker,” diye sürdürdü, “davetinize geleceğimi biliyorsunuz.”
“Bunu duyduğuma çok sevindim.”
“Çok güzel bir elbisem var!”
“Bundan eminim.”
“Ama bir ricada bulunacaktım: Bir arkadaşımı getirebilir miyim?”
“Arkadaşlarınızdan herhangi birini görmek beni mutlu eder,” dedi Bayan Walker, gülümseyerek Bayan Miller’a döndü.
“Ah, onlar benim arkadaşlarım değil,” diye karşılık verdi Daisy’nin annesi, kendine özgü çekingen bir gülümsemeyle. “Onlarla hiç konuşmadım.”
“Benim yakın bir arkadaşım—Bay Giovanelli,” dedi Daisy; berrak, ince sesinde en ufak bir titreme, ışıl ışıl yüzünde gölge yoktu.
Bayan Walker bir an sustu; Winterbourne’a hızla bir göz attı. Sonra, “Bay Giovanelli’yi görmekten memnun olurum,” dedi.
“İtalyan,” diye devam etti Daisy, son derece sakin bir tavırla. “Çok yakın bir arkadaşım; dünyadaki en yakışıklı erkek—Bay Winterbourne hariç! Bir sürü İtalyan tanıyor ama birkaç Amerikalıyla da tanışmak istiyor. Amerikalıları çok seviyor. Son derece zeki. Harika biri!”
Bu parlak şahsiyetin Bayan Walker’ın davetine getirilmesine karar verildi; ardından Bayan Miller gitmeye hazırlandı. “Sanırım otele dönelim,” dedi.
“Anne, sen otele dönebilirsin; ben yürüyüşe çıkacağım,” dedi Daisy.
“Bay Giovanelli’yle yürüyecek,” diye ilan etti Randolph.
“Pincio’ya gidiyorum,” dedi Daisy, gülümseyerek.
“Tek başınıza mı, canım—bu saatte?” diye sordu Bayan Walker. Öğleden sonra sona eriyordu; arabaların ve düşünceli yayaların kalabalıklaştığı saatti. “Güvenli olduğunu sanmıyorum, canım,” dedi.
“Ben de sanmıyorum,” diye ekledi Bayan Miller. “Kesin ateşlenirsin. Dr. Davis’in sana söylediklerini unutma!”
“Gitmeden ona biraz ilaç verin,” dedi Randolph.
Topluluktakiler ayağa kalkmıştı; Daisy güzel dişlerini hâlâ göstererek eğilip ev sahibesini öptü. “Bayan Walker, siz kusursuzsunuz,” dedi. “Tek başıma gitmiyorum; bir arkadaşımla buluşacağım.”
“Arkadaşın seni ateşlenmekten kurtaramaz,” diye gözlemledi Bayan Miller.
“Bay Giovanelli mi?” diye sordu ev sahibesi.
Winterbourne genç kızı izliyordu; bu soru üzerine dikkati keskinleşti. Kız orada durmuş gülümsüyor, şapkasının kurdelelerini düzeltiyordu; Winterbourne’a baktı. Bakışlarını ona çevirip gülümserken hiç tereddüt etmeden karşılık verdi: “Bay Giovanelli—yakışıklı Giovanelli.”
“Sevgili genç dostum,” dedi Bayan Walker yalvarırcasına elini tutarak, “bu saatte yakışıklı bir İtalyan’la buluşmak için Pincio’ya yürüyüp gitmeyin.”
“Ama İngilizce konuşuyor,” dedi Bayan Miller.
“Aman Tanrım!” diye haykırdı Daisy. “Uygunsuz bir şey yapmak istemiyorum. Bunu çözmenin kolay bir yolu var.” Gözlerini Winterbourne’dan ayırmıyordu. “Pincio yalnızca yüz yarda ötede; Bay Winterbourne göründüğü kadar kibarsa, benimle yürümeyi teklif eder!”
Winterbourne’ın kibarlığı hemen kendini gösterdi; genç kız da ona kendisine eşlik etme izni verdi. Annesinin önünden merdivenlerden indiler. Kapıda Winterbourne, Bayan Miller’ın arabasının çekilmiş olduğunu gördü; Vevey’de tanıştığı gösterişli kılavuz içeride oturuyordu. “Hoşça kal Eugenio!” diye seslendi Daisy. “Yürüyüşe çıkıyorum.” Via Gregoriana’dan Pincio Tepesi’nin öteki ucundaki güzel bahçeye giden yol, aslında çabucak aşılırdı. Ama gün pırıl pırıldı; arabalar, yürüyenler ve aylak aylak dolaşanlar da çoktu. Bu yüzden genç Amerikalıların ilerleyişi epey yavaşladı. İçinde bulunduğu tuhaf durumun farkında olmasına rağmen bu, Winterbourne’un hoşuna gidiyordu. Ağır ağır ilerleyen, etrafa boş boş bakan Romalı kalabalık, kolunda yürüyen son derece güzel genç yabancı kadına hayli ilgi gösteriyordu. Daisy’nin tek başına, kendisini bu insanların bakışlarına sunmayı teklif ederken aklından ne geçtiğini merak etti. Daisy’ye göre onun görevi, anlaşılan, kızı Bay Giovanelli’ye teslim etmekti; ama Winterbourne hem rahatsız hem de memnun olmuştu ve böyle bir şey yapmamaya karar verdi.
“Neden beni görmeye gelmedin?” diye sordu Daisy. “Bundan sıyrılamazsın.”
“Trenden daha yeni indiğimi size söyleme onuruna erişmiştim.”
“Tren durduktan sonra içinde epey kalmış olmalısın!” diye güldü genç kız. “Sanırım uyuyordun. Bayan Walker’ı görmeye gidecek kadar zamanın oldu.”
“Bayan Walker’ı tanıyordum—” diye açıklamaya başladı Winterbourne.
“Onu nereden tanıdığını biliyorum. Cenevre’de tanışmışsınız. Bana söyledi. Eh, sen de beni Vevey’de tanıdın. Bu da aynı şey. Öyleyse gelmeliydin.” Ona başka bir şey sormadı; kendi işleri hakkında konuşmaya koyuldu. “Otelde harika odalarımız var; Eugenio, Roma’nın en iyi odaları olduğunu söylüyor. Sıtmadan ölmezsek bütün kış burada kalacağız; ölsek bile sanırım yine kalırız. Düşündüğümden çok daha güzel; buranın korkunç derecede sessiz olacağını sanmıştım, çok sıkıcı olacağından emindim. Sürekli resimler ve bilmem neler hakkında açıklama yapan o korkunç ihtiyarlardan biriyle dolaşmak zorunda kalacağımızı sanıyordum. Ama bununla yalnızca bir hafta kadar uğraştık, şimdi de keyfime bakıyorum. Bir sürü insan tanıyorum, hepsi de çok hoş. Çevre son derece seçkin. Her türden insan var: İngilizler, Almanlar, İtalyanlar. En çok İngilizleri sevdiğimi sanıyorum. Sohbet tarzlarını seviyorum. Çok hoş Amerikalılar da var. Bu kadar konuksever insan görmedim. Her gün bir şeyler oluyor. Pek dans yok ama dansın her şey olduğunu hiç düşünmemiştim doğrusu. Sohbet etmeyi hep sevmişimdir. Bayan Walker’larda bol bol sohbet ederim herhalde; odaları çok küçük.” Pincio Bahçeleri’nin kapısından geçince Bayan Miller, Bay Giovanelli’nin nerede olabileceğini merak etmeye başladı. “Şu öndeki meydana doğru gitsek iyi olur,” dedi, “manzaraya bakılan yere.”
“Onu bulmana kesinlikle yardım etmeyeceğim,” dedi Winterbourne.
“O zaman sensiz bulurum!” diye çıkıştı Bayan Daisy.
“Beni kesinlikle bırakıp gitmeyeceksin!” diye seslendi Winterbourne.
Daisy kahkahasını koyuverdi. “Kaybolmaktan mı, yoksa ezilmekten mi korkuyorsun? Ama işte Giovanelli, şu ağaca yaslanmış. Arabalardaki kadınlara bakıyor. Hiç bu kadar umursamaz birini gördün mü?”
Winterbourne biraz ötede, kollarını kavuşturmuş bastonuna yaslanan ufak tefek bir adam gördü. Yakışıklı bir yüzü, ustalıkla eğik duran bir şapkası, tek gözünde bir monoklu ve ilik yerinde bir çiçek demeti vardı. Winterbourne bir süre ona baktı, sonra, “Şu adamla konuşmak mı istiyorsun?” dedi.
“Onunla konuşmak mı istiyorum? Ne yani, işaretlerle anlaşacağımı sanmıyorsun herhâlde?”
“Öyleyse lütfen şunu anla,” dedi Winterbourne, “seninle kalmaya niyetliyim.”
Daisy durup ona baktı. Yüzünde en ufak bir tedirginlik belirtisi yoktu; yalnızca güzel gözleri ve neşeli gamzeleri vardı. “Ne kadar da umursamaz biri!” diye düşündü genç adam.
“Bunu söyleyişinden hoşlanmadım,” dedi Daisy. “Fazla buyurgan.”
“Yanlış söylediysem özür dilerim. Önemli olan, ne demek istediğimi anlatabilmek.”
Genç kız ona daha ciddi bir ifadeyle baktı; gözleri her zamankinden de güzeldi. “Hiçbir erkeğin bana ne yapacağımı söylemesine ya da yaptıklarıma karışmasına izin vermedim.”
“Sanırım yanılıyorsun,” dedi Winterbourne. “Bazen bir erkeği dinlemelisin; doğru erkeği.”
Daisy yine gülmeye başladı. “Erkekleri dinlemekten başka bir şey yapmıyorum!” diye haykırdı. “Bay Giovanelli doğru erkek mi, söyle bakalım?”
Göğsündeki çiçek demetiyle beyefendi iki arkadaşımızı fark etmiş, yaltaklanırcasına hızlı adımlarla genç kıza doğru geliyordu. Hem Winterbourne’a hem de yanındaki kıza selam verdi. Gülümsemesi parlak, bakışları zekiydi; Winterbourne onu fena sayılmaz buldu. Yine de Daisy’ye, “Hayır, doğru erkek değil,” dedi.
Daisy’nin insanları tanıştırma konusunda doğuştan yeteneği olduğu belliydi; iki arkadaşının adını birbirine söyledi. İki yanında birer erkekle tek başına yürüyordu. İngilizceyi ustalıkla konuşan Bay Giovanelli —Winterbourne sonradan, dili pek çok Amerikalı mirasçıyla pratik ettiğini öğrenecekti— ona pek çok son derece nazik ama boş söz söyledi. Çok kibar davranıyordu; genç Amerikalı ise sessizce, insanın hayal kırıklığı ne kadar derinse o kadar zarif görünmesini sağlayan o derin İtalyan hünerini düşünüyordu. Giovanelli elbette daha baş başa bir buluşma ummuştu; üçüncü bir kişinin daha katılacağını hesaba katmamıştı. Ama öfkesini öyle kontrol etti ki sanki büyük planları varmış gibi görünüyordu. Winterbourne onu çözdüğünü sanıyordu. “Beyefendi değil,” diye düşündü genç Amerikalı. “Ancak bir beyefendinin becerikli taklidi. Müzik öğretmeni, bir kuruşluk gazete yazarı ya da üçüncü sınıf bir sanatçı olmalı. Kahretsin, ne yakışıklı!” Bay Giovanelli gerçekten de çok güzel yüzlüydü; ama Winterbourne, kendi güzel yurttaşının sahte beyefendiyle gerçeğini ayırt edememesine karşı üstünlük taslayan bir öfke duyuyordu. Giovanelli gevezelik ediyor, şakalaşıyor, kendini son derece sevimli gösteriyordu. Taklitse bile parlak bir taklit olduğu doğruydu. “Yine de,” diye düşündü Winterbourne, “terbiyeli bir genç kız aradaki farkı bilmeli!” Sonra da bunun gerçekten terbiyeli bir genç kız olup olmadığını düşünmeye koyuldu. Bir genç kız, biraz Amerikalı flörtözlüğü etse bile, düşük ahlaklı olduğu varsayılan bir yabancıyla buluşur muydu? Üstelik bu buluşma güpegündüz, Roma’nın en kalabalık köşesinde gerçekleşmişti; ama bu koşulların seçilmesi aşırı bir utanmazlık göstergesi sayılmaz mıydı? Tuhaf gelebilir, ama genç kız sevgilisine katılırken Winterbourne’un yanında bulunmaktan daha fazla rahatsızlık duymamasına içerlemişti; bu eğiliminden ötürü de kendine kızıyordu. Onu kusursuz terbiyeli bir genç hanım saymak mümkün değildi; onda vazgeçilmez bir incelik eksikti. Bu yüzden, romancıların “yasak tutkular” dediği duygulardan birinin nesnesi olarak görebilseydi işler çok daha kolaylaşırdı. Ondan kurtulmak istiyor gibi görünmesi, onun hakkında daha hafif düşünmesine yardım eder; onun hakkında daha hafif düşünebilmek de onu çok daha az anlaşılmaz kılardı. Ama Daisy bu kez de cüretle masumiyetin çözülemez bir birleşimi gibi görünmeye devam etti.
İki beyi yanına alıp yaklaşık on beş dakikadır yürüyordu. Winterbourne’un gözünde, Bay Giovanelli’nin hoş sözlerine son derece çocuksu bir neşeyle karşılık veriyordu. Dönen araba kuyruğundan ayrılan bir araba yolun yanına yanaştı. Aynı anda Winterbourne, az önce evinden ayrıldığı Bayan Walker’ın arabada oturduğunu ve kendisine el ettiğini fark etti. Bayan Miller’ın yanından ayrılıp çağrısına uymak için acele etti. Bayan Walker kızarmış, heyecanlı görünüyordu. “Gerçekten korkunç,” dedi. “Bu kız böyle davranmamalı. İki erkekle burada yürümemeli. Elli kişi onu gördü.”
Winterbourne kaşlarını kaldırdı. “Bence bu kadar yaygara koparmak yazık.”
“Kızın kendini mahvetmesine göz yummak yazık!”
“Çok masum,” dedi Winterbourne.
“Çok çılgın!” diye haykırdı Bayan Walker. “Annesi kadar akılsız birini gördün mü? Az önce hepiniz yanımdan ayrıldıktan sonra bunu düşünüp durmaktan yerimde oturamadım. Onu kurtarmaya hiç kalkışmamak çok acımasızca geldi. Arabayı hazırlattım, şapkamı takıp olabildiğince çabuk buraya geldim. Tanrı’ya şükür, seni buldum!”
“Bizimle ne yapmayı düşünüyorsunuz?” diye sordu Winterbourne gülümseyerek.
“Ona arabaya binmesini söyleyeceğim; yarım saat kadar burada dolaştıracağım ki herkes onun başıboş dolaşmadığını görsün, sonra da onu güvenle evine götüreceğim.”
“Bence pek iyi bir fikir değil,” dedi Winterbourne, “ama deneyebilirsiniz.”
Bayan Walker denedi. Genç adam, Bayan Miller’ın peşinden gitti. Kız arabada oturan muhatabına başını sallayıp gülümsemiş, sonra da yanındakiyle yürümeye devam etmişti. Daisy, Bayan Walker’ın kendisiyle konuşmak istediğini öğrenince, büyük bir nezaketle geri döndü; Bay Giovanelli de yanındaydı. Onu bu beyefendiyle tanıştırma fırsatı bulduğu için çok sevindiğini söyledi. Hemen onları tanıştırdı ve hayatında Bayan Walker’ın araba örtüsü kadar güzel bir şey görmediğini belirtti.
“Beğenmenize sevindim,” dedi Bayan Walker tatlı tatlı gülümseyerek. “Arabaya binip bunu üzerinize örtmeme izin verir misiniz?”
“Ah, hayır, teşekkür ederim,” dedi Daisy. “Sizi onunla dolaşırken görürsem çok daha fazla beğenirim.”
“Lütfen bin de benimle dolaş!” dedi Bayan Walker.
“Çok hoş olurdu ama şu hâlimle öyle büyüleyiciyim ki!” Daisy iki yanındaki beyefendilere ışıl ışıl bir bakış attı.
“Sevgili yavrum, belki büyüleyicidir ama burada âdet böyle değil,” diye ısrar etti Bayan Walker; faytonunda öne eğilmiş, ellerini dua eder gibi kavuşturmuştu.
“Öyleyse âdet böyle olmalı!” dedi Daisy. “Yürümezsem çatlarım.”
“Canım, annenle yürümelisin,” diye seslendi Cenevreli hanım; sabrı tükeniyordu.
“Annemle mi, canım!” diye haykırdı genç kız. Winterbourne, araya girildiğini sezinlediğini gördü. “Annem hayatında on adım yürümemiştir. Hem biliyorsunuz,” diye ekledi gülerek, “beş yaşımı çoktan geçtim.”
“Daha makul davranacak yaştasın. Hakkında konuşulacak yaştasın, sevgili Bayan Miller.”
Daisy, Bayan Walker’a belirgin bir yoğunlukla gülümsedi. “Hakkımda mı konuşulacak? Ne demek istiyorsunuz?”
“Arabaya bin, sana anlatayım.”
Daisy yanındaki beylerden birine çevirdiği canlı bakışlarını ötekine çevirdi. Bay Giovanelli eğilip kalkarak selam veriyor, eldivenlerini düzeltiyor, son derece hoş bir tavırla gülüyordu; Winterbourne’a bu sahne çok tatsız geldi. Daisy sonunda, “Ne demek istediğinizi bilmek istediğimi sanmıyorum,” dedi. “Bilmek hoşuma gider gibi de gelmiyor.”
Winterbourne, Bayan Walker’ın araba örtüsünü içeri çekip gitmesini diledi; ama hanım sonradan ona söylediğine göre, kendisine karşı gelinmesinden hoşlanmazdı. “Beni pervasız bir kız sanmalarını mı tercih edersin?” diye sordu.
“Aman!” diye haykırdı Daisy. Yine Bay Giovanelli’ye baktı, sonra Winterbourne’a döndü. Yanağında hafif bir pembelik vardı; olağanüstü güzeldi. Başını geriye atıp gülümseyerek ve onu baştan aşağı süzerek yavaşça sordu: “Bay Winterbourne, itibarımı kurtarmak için arabaya binmem gerektiğini düşünüyor mu?”
Winterbourne kızardı; bir an çok kararsız kaldı. Onun “itibarı” hakkında böyle konuşması tuhaf gelmişti. Ama kendisi de centilmence davranmalıydı. Burada en ince centilmenlik, ona yalnızca doğruyu söylemekti; okura verdiğim birkaç ipucundan tanıyabileceği üzere, Winterbourne için doğru olan Daisy Miller’ın Bayan Walker’ın öğüdünü dinlemesiydi. Kızın olağanüstü güzelliğine baktı, sonra çok yumuşak bir sesle, “Bence arabaya binmelisin,” dedi.
Daisy kahkahalarla güldü. “Böylesine katı bir söz hiç duymadım! Madem bu uygunsuz, Bayan Walker,” diye devam etti, “ben baştan aşağı uygunsuzum demektir; o hâlde benden vazgeçmeniz gerekir. Hoşça kalın, güzel bir gezinti dilerim!” Zafer kazanmışçasına yaltaklanarak selam veren Bay Giovanelli’yle birlikte dönüp uzaklaştı.
Bayan Walker arkasından bakakaldı; gözleri yaşarmıştı. “Beyefendi, buraya binin,” dedi, yanındaki yeri göstererek. Genç adam, Bayan Miller’a eşlik etmek zorunda olduğunu söyledi. Bunun üzerine Bayan Walker, bu iyiliği yapmayı reddederse onunla bir daha asla konuşmayacağını belirtti. Ciddi olduğu belliydi. Winterbourne, Daisy’yle arkadaşının yanına yetişti; genç kıza elini uzatıp Bayan Walker’ın kendisini yanına çağırmakta ısrar ettiğini söyledi. Karşılığında, onun “pervasızlığına” daha da bağlanmasına yol açacak, ağzına geleni söyleyen bir cevap vermesini bekliyordu; Bayan Walker da onu bu pervasızlıktan iyilikle vazgeçirmeye çalışmıştı. Ama Daisy ona neredeyse bakmadan yalnızca elini sıktı. Bay Giovanelli ise şapkasını fazlasıyla gösterişli bir hareketle sallayıp vedalaştı.
Winterbourne, Bayan Walker’ın faytonunda yerine otururken pek keyifli değildi. Araba yeniden fayton kalabalığına karışırken açık sözlülükle, “Bunu akıllıca yapmadınız,” dedi.
Yanındaki, “Böyle bir durumda akıllı görünmek istemiyorum; CİDDİ olmak istiyorum!” diye karşılık verdi.
“Eh, ciddiyetiniz onu yalnızca gücendirdi ve sizden uzaklaştırdı.”
“Böylesi daha iyi oldu,” dedi Bayan Walker. “Kendini toplum gözünde lekelemeye bu kadar kararlıysa bunu ne kadar çabuk anlarsak o kadar iyi; ona göre davranabiliriz.”
“Kötü bir niyeti olduğunu sanmıyorum,” diye karşılık verdi Winterbourne.
“Bir ay önce ben de öyle düşünüyordum. Ama çizgiyi çok aştı.”
“Ne yaptı?”
“Burada yapılmayan her şeyi. Karşısına çıkan her erkekle flört etmek; gizemli İtalyanlarla köşelerde oturmak; bütün akşam aynı erkeklerle dans etmek; gece saat on birde ziyaretçi kabul etmek. Ziyaretçiler gelince annesi gidiyor.”
“Ama erkek kardeşi,” dedi Winterbourne gülerek, “gece yarısına kadar oturuyor.”
“Gördüklerinden ders çıkarıyordur. Otellerinde herkesin ondan söz ettiğini, bir beyefendi Bayan Miller’ı sormaya geldiğinde bütün hizmetlilerin birbirine gülümseyerek baktığını söylediler.”
“Hizmetliler canı cehenneme!” diye öfkeyle çıkıştı Winterbourne. Biraz sonra ekledi: “Zavallı kızın tek kusuru kültürsüz olması.”
“Doğuştan incelikten yoksun,” dedi Bayan Walker.
“Bu sabahki olayı ele alalım. Vevey’de onu ne kadar zamandır tanıyordun?”
“Birkaç gündür.”
“Öyleyse oradan ayrılmış olmanı kişisel mesele hâline getirmesine ne dersin?”
Winterbourne bir süre sessiz kaldı; sonra, “Sanırım, Bayan Walker, ikimiz de Cenevre’de fazla uzun kalmışız!” dedi. Ardından, kendisini arabasına hangi özel amaçla bindirdiğini söylemesini istedi.
“Benden Bayan Miller’la ilişkinizi kesmenizi istemek için: onunla flört etmemenizi, kendini tehlikeye atmasına daha fazla fırsat vermemenizi, kısacası onu rahat bırakmanızı.”
“Korkarım bunu yapamam,” dedi Winterbourne. “Ondan çok hoşlanıyorum.”
“Tam da bu yüzden onun bir skandala yol açmasına yardım etmemelisin.”
“Ona gösterdiğim ilginin skandal yaratacak hiçbir yanı olmayacak.”
“Kuşkusuz, o bunu öyle algılayacak. Ama içime dert olanı söylemiş oldum,” diye devam etti Bayan Walker. “Genç hanıma katılmak istersen seni indirebilirim. Bak, tam da sana bir fırsat.”
Araba, Roma surlarının üstüne taşan ve güzel Villa Borghese’ye bakan Pincio Bahçesi bölümünden geçiyordu. Kenarında büyük bir parapet uzanıyor, yakınında da birkaç oturma yeri bulunuyordu. Uzakta, bir oturakta bir hanımla bey oturuyordu; Bayan Walker başıyla onları işaret etti. Aynı anda bu iki kişi ayağa kalkıp parapete doğru yürüdü. Winterbourne arabacısından durmasını istemişti; şimdi arabadan indi. Yanındaki kadın bir an sessizce ona baktı; o şapkasını kaldırırken görkemli bir tavırla sürüp uzaklaştı. Winterbourne orada kaldı; gözlerini Daisy’yle yanındaki beye çevirmişti. Belli ki kimseyi görmüyorlardı; birbirleriyle fazlasıyla meşguldüler. Alçak bahçe duvarına ulaşınca bir süre Villa Borghese’nin büyük, tepesi düz çam kümelerine baktılar. Sonra Giovanelli, duvarın geniş çıkıntısına samimi bir tavırla oturdu. Karşı gökteki batı güneşi, iki bulut şeridinin arasından parlak bir ışın saldı. Bunun üzerine Daisy’nin arkadaşı şemsiyesini elinden alıp açtı. Kız biraz yaklaştı; o da şemsiyeyi üzerinde tuttu. Ardından şemsiyeyi omzuna yasladı; böylece ikisinin de başı Winterbourne’un görüşünden saklandı. Genç adam bir süre orada oyalandı, sonra yürümeye başladı. Ama şemsiyeli çifte doğru değil, teyzesi Bayan Costello’nun evine doğru yürüdü.
Ertesi gün, en azından kendisi oteline Bayan Miller’ı sormaya gittiğinde hizmetçilerin gülmediğini düşünerek kendini avutuyordu. Ancak bu hanım ile kızı evde değildi; ertesi gün Winterbourne ziyaretini yinelediğinde onları bulamama talihsizliği bir kez daha başına geldi. Bayan Walker’ın daveti üçüncü günün akşamıydı; ev sahibiyle son görüşmesinin soğukluğuna rağmen Winterbourne konuklar arasındaydı. Bayan Walker, yurt dışında yaşarken kendi deyişleriyle Avrupa toplumunu incelemeyi ilke edinmiş Amerikalı hanımlardandı; bu vesileyle, çeşit çeşit yerde doğmuş insanlardan birkaç örnek toplamış, âdeta ders kitabı niyetine bir araya getirmişti. Winterbourne geldiğinde Daisy Miller henüz orada değildi. Birkaç dakika sonra annesinin tek başına, pek çekingen ve mahcup bir hâlde içeri girdiğini gördü. Bayan Miller’ın açıkta kalan şakaklarının üstündeki saçları her zamankinden daha kabarıktı. Bayan Walker’a yaklaşırken Winterbourne da yanlarına sokuldu.
“Gördüğünüz gibi, tek başıma geldim,” dedi zavallı Bayan Miller. “Çok korkuyorum; ne yapacağımı bilmiyorum. Hayatımda ilk kez tek başıma bir davete geldim, hele bu ülkede. Randolph’u ya da Eugenio’yu, yahut bir başkasını getirmek istedim ama Daisy beni tek başıma gönderdi. Tek başıma dolaşmaya alışık değilim.”
“Kızınız da bizi varlığıyla şereflendirmeyi düşünmüyor mu?” diye sordu Bayan Walker, etkileyici bir ciddiyetle.
“Daisy giyindi,” dedi Bayan Miller; kızının hayatındaki gelişmeleri her zaman kaydettiği o kayıtsız, hatta felsefi tarihçi edasıyla. “Yemekten önce özellikle giyindi. Ama orada bir arkadaşı var; şu beyefendi, İtalyan olan. Onu da getirmek istemişti. Piyanonun başına geçtiler; sanki bir türlü bırakamıyorlar. Bay Giovanelli harika şarkı söylüyor. Ama sanırım çok geçmeden gelirler,” diye umutla ekledi Bayan Miller.
“Bu şekilde gelmesine üzülürüm,” dedi Bayan Walker.
“Daisy’ye, üç saat bekleyecekse yemekten önce giyinmesinin anlamı olmadığını söyledim,” diye karşılık verdi Daisy’nin annesi. “Bay Giovanelli’yle oturup vakit geçirecekse böyle bir elbise giymesinin ne gereği var, anlayamadım.”
“Bu korkunç!” dedi Bayan Walker, arkasını dönüp Winterbourne’a seslenerek. “Kendini ortaya atıyor. Ona karşı çıkma cüretini göstermemin intikamını alıyor. Geldiğinde onunla konuşmayacağım.”
Daisy saat on biri geçe geldi; ama böyle bir davette, kendisiyle konuşulmasını bekleyecek genç hanımlardan değildi. Işıltılı bir güzellikle, gülümseyip konuşarak, kocaman bir buket taşıyarak ve Bay Giovanelli eşliğinde hışırdaya hışırdaya içeri süzüldü. Herkes konuşmayı kesip dönerek ona baktı. Doğruca Bayan Walker’a gitti. “Herhâlde hiç gelmeyeceğimi düşündünüz, o yüzden annemi size haber vermeye yolladım. Bay Giovanelli’ye gelmeden önce birkaç parça çalıştırmak istedim; bilirsiniz, harika şarkı söyler, sizden de bir şarkı söylemesini istemenizi istiyorum. Bu Bay Giovanelli; sizi onunla tanıştırmıştım. Sesi öyle güzel ki, bir de birbirinden hoş şarkılar biliyor. Bu akşam özellikle hepsini baştan sona çalıştırdım; otelde çok eğlendik.” Daisy bunların hepsini en tatlı, en neşeli sesiyle, herkesin duyacağı şekilde söyledi; bir yandan ev sahibine, bir yandan odanın çevresine bakarken elbisesinin omuz çevresine küçük küçük dokunuşlar yapıyordu. “Tanıdığım biri var mı?” diye sordu.
“Sanırım herkes sizi tanıyor!” dedi Bayan Walker, sözünü imalı bir vurguyla söylerken Bay Giovanelli’yi pek üstünkörü selamladı. Beyefendi de centilmence davrandı. Gülümsedi, eğildi, bembeyaz dişlerini gösterdi; bıyıklarını kıvırıp gözlerini devirdi ve yakışıklı bir İtalyan’ın akşam davetinde yapması gereken her şeyi yaptı. Yarım düzine kadar şarkıyı pek güzel söyledi; ama Bayan Walker sonradan, onu kimin şarkı söylemeye çağırdığını bir türlü anlayamadığını söyledi. Anlaşılan ona emir veren Daisy değildi. Daisy piyanodan uzakta oturmuştu; şarkılarına âdeta herkesin önünde hayranlığını ilan etmiş olmasına rağmen, şarkılar sürerken duyulmayacak kadar alçak sesle konuşmadı.
“Şu odalar ne yazık ki çok küçük; dans edemiyoruz,” dedi Winterbourne’a, sanki onu beş dakika önce görmüş gibi.
“Dans edemememize üzülmüyorum,” diye karşılık verdi Winterbourne. “Dans etmem.”
“Elbette dans etmezsin; fazla kasıntısın,” dedi Bayan Daisy. “Bayan Walker’la gezintiniz hoşunuza gitti mi?”
“Hayır. Hoşuma gitmedi; seninle yürümeyi tercih ederdim.”
“İkişer eşleştik; çok daha iyiydi,” dedi Daisy. “Ama Bayan Walker’ın beni arabasına alıp zavallı Bay Giovanelli’yi ortada bırakmak istemesi kadar küstahça bir şey duydun mu? Hem de bunu uygun olanın bu olduğu bahanesiyle yaptı. İnsanların fikirleri ne kadar farklı! Çok kabalık olurdu; on gündür o yürüyüşten söz edip duruyordu.”
“Ondan hiç söz etmemeliydi,” dedi Winterbourne. “Bu ülkeden bir genç hanımı sokaklarda kendisiyle dolaşmaya asla davet etmezdi.”
“Sokaklarda mı?” diye hayretle baktı Daisy. “Peki, nerede dolaşmayı teklif etmeliydi? Pincio da sokak sayılmaz. Hem çok şükür, ben bu ülkenin genç hanımlarından değilim. Anladığım kadarıyla bu ülkenin genç hanımları pek dar ve sıkıcı bir hayat sürüyor; ben alışkanlıklarımı onlar için neden değiştireyim ki?”
“Korkarım alışkanlıkların flört etmek,” dedi Winterbourne ciddi bir ifadeyle.
“Elbette öyle,” diye bağırdı Daisy, yine küçük, gülümseyen bakışını ona yönelterek. “Ben korkunç, dehşetli bir flörtözüm! Hiç iyi bir kızın flört etmediğini duydun mu? Ama şimdi bana iyi bir kız olmadığımı söyleyeceksin herhâlde.”
“Çok iyi bir kızsın; ama keşke yalnız benimle flört etsen,” dedi Winterbourne.
“Ah! Teşekkür ederim, çok teşekkür ederim. Flört etmeyi aklımdan geçireceğim son erkek sensin. Sana söylemekten zevk aldığım üzere, fazla kasıntısın.”
“Bunu çok sık söylüyorsun,” dedi Winterbourne.
Daisy keyifle güldü. “Seni kızdırabileceğime dair tatlı bir umudum olsa yine söylerdim.”
“Yapma bunu; ben kızınca daha da kasıntı olurum. Ama benimle flört etmeyeceksen, en azından piyanonun başındaki arkadaşınla flört etmeyi bırak; burada böyle şeylerden anlamazlar.”
“Ben başka hiçbir şeyden anlamadıklarını sanıyordum!” diye haykırdı Daisy.
“Evlenmemiş genç hanımlar söz konusu olduğunda anlamazlar.”
“Bana kalırsa evlenmemiş genç hanımlara, yaşlı evli hanımlardan çok daha fazla yakışıyor,” dedi Daisy.
“Bak,” dedi Winterbourne, “yerlilerle ilişki kurarken o yerin âdetlerine uymalısın. Flört bütünüyle Amerikan âdetidir; burada yoktur. Dolayısıyla Bay Giovanelli’yle toplum içinde, annen yanınızda olmadan göründüğünde—”
“Aman Tanrım! Zavallı annem!” diye araya girdi Daisy.
“Sen flört ediyor olabilirsin ama Bay Giovanelli etmiyor; başka bir niyeti var.”
“Hiç değilse vaaz vermiyor,” dedi Daisy canlı bir sesle. “Madem çok merak ediyorsun, ikimiz de flört etmiyoruz; bunun için fazla iyi arkadaşız. Çok samimi arkadaşız.”
“Ah!” diye karşılık verdi Winterbourne. “Birbirinize âşıksanız, o başka.”
Bu noktaya dek onunla öyle açık konuşmasına izin vermişti ki, bu sözle Daisy’yi şaşırtacağını hiç beklemiyordu. Oysa Daisy hemen ayağa kalktı; gözle görülür biçimde kızarmıştı. Winterbourne’u, küçük Amerikalı flörtöz kızların dünyadaki en tuhaf yaratıklar olduğunu içinden söylemekle baş başa bıraktı. “Hiç değilse Bay Giovanelli,” dedi, muhatabına bir kez bakarak, “bana böyle tatsız şeyler söylemez.”
Winterbourne şaşkına dönmüştü; öylece durup bakakaldı. Bay Giovanelli şarkısını bitirmişti. Piyanonun başından kalkıp Daisy’nin yanına geldi. Süs gibi duran gülümsemesiyle onun önünde eğilerek, “Öbür odaya geçip biraz çay içmek ister misiniz?” diye sordu.
Daisy yeniden gülümsemeye başlayarak Winterbourne’a döndü. Winterbourne’un kafası daha da karıştı; bu tutarsız gülümseme hiçbir şeyi açıklamıyordu. Yine de Daisy’nin, işlenen kabahatleri içgüdüsel olarak bağışlatan bir tatlılığı ve yumuşaklığı olduğunu gösteriyor gibiydi. “Bay Winterbourne bana hiç çay ikram etmeyi düşünmedi,” dedi küçük, eziyet edercesine bir tavırla.
“Sana öğüt verdim,” diye karşılık verdi Winterbourne.
“Ben açık çay severim!” diye haykırdı Daisy ve ışıl ışıl Giovanelli’yle çıkıp gitti. Gecenin geri kalanını bitişik odada, pencere girintisinde onunla oturarak geçirdi. Piyanoda ilgi çekici bir icra vardı ama bu iki gençten hiçbiri ona kulak vermedi. Daisy, Bayan Walker’a veda etmek üzere geldiğinde ev sahibi, genç kızın geliş anında kendisinin gösterdiği zayıflığı vicdanen telafi etti. Doğruca Daisy’ye arkasını döndü ve onu elinden geldiğince zarafetle gitmeye bıraktı. Winterbourne kapının yakınında duruyordu; olan biteni gördü. Daisy’nin rengi iyice soldu, annesine baktı; Bayan Miller ise alışılmış görgü kurallarının ihlal edildiğinin hiç farkında değilmiş gibi mütevazı bir tavır içindeydi. Hatta kurallara ne denli dikkat ettiğini göstermek gibi yakışıksız bir dürtüye kapılmış gibiydi. “İyi geceler, Bayan Walker,” dedi. “Çok güzel bir akşam geçirdik. Görüyorsunuz, Daisy’nin davetlere bensiz gelmesine izin veriyorsam, bensiz gitmesini istemem.” Daisy, solgun ve ciddi bir yüzle kapı yakınında duran konuklara bakarak arkasını döndü. Winterbourne, onun ilk anda öfke bile duyamayacak kadar şaşkın ve sarsılmış olduğunu gördü. Kendisi de bundan çok etkilenmişti.
“Bu çok zalimceydi,” dedi Bayan Walker’a.
“Bir daha salonuma adım atmayacak!” diye karşılık verdi ev sahibi.
Winterbourne artık Bayan Walker’ın salonunda Daisy’yle karşılaşamayacağı için, Bayan Miller’ın oteline olabildiğince sık gitmeye başladı. Hanımlar çoğu zaman evde olmuyordu; ama onları bulduğunda sadık Giovanelli daima oradaydı. Romalı, yakışıklı delikanlı sık sık Daisy’yle baş başa salonda bulunuyordu; görünüşe bakılırsa Bayan Miller gözetimin en iyi yolunun ölçülü davranmak olduğuna sürekli kanaat getiriyordu. Winterbourne ilk başta, Daisy’nin bu ziyaretlerde kendisinin içeri girmesinden hiç rahatsız olmadığını ya da utanç duymadığını şaşkınlıkla fark etti; ama çok geçmeden artık ondan şaşıracak bir şey kalmadığını, davranışlarında beklenebilecek tek şeyin beklenmediklik olduğunu hissetmeye başladı. Giovanelli’yle baş başa sohbetlerinin bölünmesinden hoşnutsuzluk duymuyordu; iki beyefendiyle de tek bir beyefendiyle olduğu kadar doğal ve serbestçe konuşabiliyordu. Sohbetlerinde hep o tuhaf cüretkârlık ve çocukçalık karışımı vardı. Winterbourne kendi kendine, Daisy Giovanelli’ye ciddi biçimde ilgi duyuyorsa, görüşmelerinin mahremiyetini korumak için daha çok çaba göstermemesinin pek garip olduğunu düşündü; yine de masum görünen kayıtsızlığı ve tükenmek bilmezmiş gibi duran neşesi yüzünden onu daha çok sevdi. Nedenini pek söyleyemezdi ama Daisy ona hiç kıskançlık etmeyecek bir kız gibi geliyordu. Okurun biraz alaycı bir gülümsemesini göze alarak şunu söyleyebilirim: Winterbourne, o güne dek ilgisini çekmiş kadınlarla ilgili olarak, bazı koşullar gerçekleştiğinde onlardan, kelimenin gerçek anlamıyla, korkabileceğini sık sık olasılıklar arasında görmüştü; Daisy Miller’dan asla korkmayacağı duygusu ise ona hoş geliyordu. Bu duygunun Daisy’ye pek iltifat sayılmadığını eklemek gerekir; Winterbourne’un kanaatinin, daha doğrusu endişesinin bir parçası, onun hafifmeşrep bir genç kız çıkacağıydı.
Ama Daisy’nin Giovanelli’ye çok ilgi duyduğu belliydi. O konuşurken ona bakıyor, sürekli şunu bunu yapmasını söylüyor, durmadan onunla şakalaşıp onu azarlıyordu. Bayan Walker’ın küçük davetinde kendisini rahatsız eden bir şey söylemiş olduğunu tümüyle unutmuş gibiydi. Bir pazar öğleden sonra Winterbourne, teyzesiyle birlikte Aziz Petrus Bazilikası’na gitmişti; kaçınılmaz Giovanelli’yle beraber büyük kilisede dolaşan Daisy’yi gördü. Biraz sonra genç kızla yanındaki beyefendiyi Bayan Costello’ya gösterdi. Bayan Costello gözlüğünden onlara bir an baktı, sonra şöyle dedi:
“Son günlerde seni dalgınlaştıran şey bu demek, ha?”
“Dalgın olduğumun hiç farkında değildim,” dedi genç adam.
“Aklın başka yerde; bir şey düşünüyorsun.”
“Peki,” diye sordu, “ne düşündüğümü iddia ediyorsun?”
“Şu genç hanımın—Bayan Baker’ın mı, Bayan Chandler’ın mı—adı neydi? Bayan Miller’ın o küçük berber mankeniyle entrikası.”
“Buna entrika mı diyorsunuz?” diye sordu Winterbourne. “Böylesine göz önünde yaşanan bir şeye mi?”
“Bu onların aptallığı,” dedi Bayan Costello; “marifetleri değil.”
“Hayır,” diye karşılık verdi Winterbourne, teyzesinin sözünü ettiği dalgınlıkla. “Buna entrika denecek bir şey olduğuna inanmıyorum.”
“Bir düzine kişiden duydum; onun için kendinden geçtiğini söylüyorlar.”
“Araları gerçekten çok samimi,” dedi Winterbourne.
Bayan Costello optik aletiyle genç çifti yeniden süzdü. “Çok yakışıklı. İnsanın nedenini anlaması kolay. Onu dünyanın en zarif, en kusursuz beyefendisi sanıyor. Böyle birini hiç görmemiş; hatta rehberden bile iyi buluyor. Herhâlde onu rehber tanıştırdı; genç hanımla evlenmeyi başarırsa rehber de muazzam bir komisyon alacak.”
“Onunla evlenmeyi düşündüğüne inanmıyorum,” dedi Winterbourne; “onun da Daisy’yle evlenmeyi umduğuna inanmıyorum.”
“Daisy’nin hiçbir şey düşündüğünden emin olabilirsin. Altın Çağ’dakiler gibi, günden güne, saatten saate yaşayıp gidiyor. Bundan daha bayağı bir şey düşünemiyorum. Üstelik,” diye ekledi Bayan Costello, “her an sana nişanlandığını söyleyebileceğinden emin ol.”
“Bence Giovanelli’nin beklediğinden fazlası bu,” dedi Winterbourne.
“Giovanelli kim?”
“Şu küçük İtalyan. Hakkında sorular sordum, biraz bilgi edindim. Görünüşe bakılırsa son derece saygın, küçük bir adam. Sanırım küçük çapta bir cavaliere avvocato. Ama birinci sınıf çevreler denen yerlere girip çıkmıyor. Onu rehberin tanıştırmış olması gerçekten de imkânsız değil. Daisy’ye kapıldığı açık. Daisy onu dünyanın en kusursuz beyefendisi sanıyorsa, o da böyle bir ihtişam, bolluk ve lüksle hayatında ilk kez karşılaşıyor. Hem bu genç hanım ona olağanüstü güzel ve ilginç görünmeli. Onun Daisy’yle evlenmeyi düşlediğinden epey kuşkuluyum. Böyle bir talih ona imkânsız görünmeli. Sunabileceği tek şey yakışıklı yüzü; o esrarengiz dolar ülkesinde de varlıklı bir Bay Miller var. Giovanelli de sunabileceği bir unvanı olmadığını biliyor. Bir kont ya da markiz olsaydı! Kendi talihine ve onu aralarına almalarına şaşıp durmalı.”
“Bu durumu yakışıklı yüzüne bağlıyor ve Bayan Miller’ın ‘canı ne isterse yapan’ bir genç hanım olduğunu düşünüyor!” dedi Bayan Costello.
“Daisy ile annesinin, bir kont ya da markiz kapma fikrinin akla gelmeye başladığı o kültür düzeyine henüz ulaşmadıkları doğru,” diye sürdürdü Winterbourne. “Böyle bir fikri kavrayacak zihinsel yetileri olduğuna inanmıyorum.”
“Ah! Ama avukat buna inanamaz,” dedi Bayan Costello.
Winterbourne, Daisy’nin “entrikası” üzerine dönen dedikodulara ilişkin yeterli kanıtı o gün Aziz Petrus’ta topladı. Roma’daki Amerikalı topluluğundan bir düzine kişi, büyük payandalardan birinin dibinde küçük, taşınabilir bir taburede oturan Bayan Costello’yla konuşmaya geldi. Bitişikteki koroda akşam duası ayini görkemli ilahiler ve org sesleri eşliğinde sürerken, Bayan Costello’yla arkadaşları zavallı küçük Bayan Miller’ın gerçekten “fazla ileri gittiği” üzerine uzun uzun konuştular. Winterbourne duyduklarından hoşlanmamıştı. Ama kilisenin büyük merdivenlerine çıkınca, kendisinden önce dışarı çıkan Daisy’nin suç ortağıyla açık bir faytona binip Roma’nın alaycı sokaklarında uzaklaştığını görünce, gerçekten de çok ileri gittiğini kendine itiraf etmekten kaçınamadı. Kız için çok üzülüyordu; aklını tümüyle yitirdiğine inandığı için değil, güzel, savunmasız ve doğal pek çok şeyin düzensizlik kategorilerinde bayağı bir yere konmasını işitmek acı verdiği için. Bunun üzerine Bayan Miller’a üstü kapalı bir uyarıda bulunmayı denedi. Bir gün Corso’da, kendisi gibi turist olan ve Doria Sarayı’ndan yeni çıkmış bir arkadaşıyla karşılaştı; arkadaşı sarayın güzel galerisini gezmişti. Önce sarayın odalarından birinde asılı Velázquez’in Papa X. Innocentius’u gösteren muhteşem portresinden söz etti, sonra da, “Bu arada aynı odada, bambaşka türde bir tabloyu seyretme zevkine eriştim: geçen hafta bana gösterdiğiniz o güzel Amerikalı kızı,” dedi. Winterbourne’un sorularını yanıtlayan arkadaşı, her zamankinden de güzel olan Amerikalı genç kızın, papalık portresinin bulunduğu tenha girintide bir arkadaşıyla oturduğunu anlattı.
“Yanındaki kimdi?” diye sordu Winterbourne.
“İliğine bir buket takmış küçük bir İtalyan. Kız büyüleyici derecede güzel; ama geçen gün bana onun du meilleur monde’dan bir genç hanım olduğunu söylediğini sanıyordum.”
“Öyle zaten!” diye karşılık verdi Winterbourne. Haber kaynağının Daisy’yi arkadaşıyla yalnızca beş dakika önce gördüğünden emin olunca bir faytona atlayıp Bayan Miller’ı ziyarete gitti. Evdeydi ama Daisy yanında olmadığı için onu kabul ettiğinden dolayı özür diledi.
“Bay Giovanelli’yle bir yerlere gitti,” dedi Bayan Miller. “Hep Bay Giovanelli’yle dolaşıyor.”
“Aralarının çok samimi olduğunu fark ettim,” dedi Winterbourne.
“Ah, sanki birbirleri olmadan yaşayamazlar!” dedi Bayan Miller. “Her neyse, o gerçek bir beyefendi. Daisy’ye durmadan nişanlandığını söylüyorum!”
“Daisy ne diyor?”
“Ah, nişanlı olmadığını söylüyor. Ama olmuş kadar yakın!” diye sürdürdü tarafsız anne. “Nişanlıymış gibi davranıyor. Ama Bay Giovanelli’ye, Daisy söylemezse kendisinin bana anlatacağına dair söz verdirdim. Bay Miller’a bu konuda yazmak isterim; sen de istemez miydin?”
Winterbourne, elbette yazmak isteyeceğini söyledi; Bayan Miller’ın annelik gözetimi tarihindeki eşi görülmemiş ruh hâli ona öyle geldi ki, onu uyarmaya çalışma girişimini tümüyle yersiz bulup bıraktı.
Bundan sonra Daisy’yi evde hiç bulamadı; Winterbourne da ortak tanıdıklarının evlerinde onunla karşılaşmaz oldu, çünkü anladığı kadarıyla bu kurnaz kişiler, Daisy’nin ölçüyü iyice kaçırdığına çoktan karar vermişlerdi. Onu davet etmeyi kestiler; gözlemci Avrupalılara, Bayan Daisy Miller genç bir Amerikalı hanım olsa da davranışlarının Amerikalı genç hanımlarınkini yansıtmadığını, yurttaşlarınca anormal görüldüğünü anlatmak istediklerini ima ettiler. Winterbourne, herkesin ona sırt çevirmesi karşısında Daisy’nin ne hissettiğini merak ediyor, bazen de hiçbir şey hissetmediğinden kuşkulanınca rahatsız oluyordu. Kendi kendine, bu genç kadının dışlanması üzerine düşünecek, hatta dışlandığını fark edecek kadar fazla uçarı ve çocuksu, eğitimsiz ve akıl yürütmekten yoksun, taşralı olduğunu söylüyordu. Başka zamanlardaysa, zarif ve sorumsuz bedeninin içinde, çevresinde bıraktığı izlenimin bütünüyle farkında olan, meydan okuyan, tutkulu bir bilinç taşıdığına inanıyordu. Daisy’nin meydan okuyuşu masumiyetinin bilincinden mi, yoksa özünde pervasız sınıftan genç biri olmasından mı kaynaklanıyordu, diye kendine soruyordu. Daisy’nin “masumiyetine” inanmayı sürdürmenin Winterbourne’a giderek ince hesaplı bir şövalyelik meselesi gibi görünmeye başladığını kabul etmek gerekir. Daha önce anlatma fırsatı bulduğum gibi, bu genç hanım hakkında mantık yürütmek zorunda kalmasına öfkeleniyordu; tuhaflıklarının ne kadarının genel ve ulusal, ne kadarının kişisel olduğuna içgüdüsel olarak karar verememesi canını sıkıyordu. Hangi açıdan bakarsa baksın, onu bir türlü anlayamamıştı; artık çok geçti. Bay Giovanelli onu “alıp götürmüştü”.
Annesiyle yaptığı kısa görüşmeden birkaç gün sonra, onu Sezarlar Sarayı diye bilinen, çiçeklerle bezeli bu yıkıntılar diyarında gördü. Roma’da baharın ilk günleri havayı çiçeklerle ve kokularla doldurmuş, Palatino Tepesi’nin engebeli yüzünü narin yeşillikler örtmüştü. Daisy, yosun tutmuş mermerlerle çevrili ve anıtsal yazıtlarla döşeli o büyük yıkıntı tepelerinden birinin üzerinde geziniyordu. Roma ona hiç o anki kadar güzel görünmemişti. Uzakta kenti çevreleyen çizgi ve renklerin büyüleyici uyumunu seyreder, hafif nemli kokuları içine çekerken mevsimin tazeliğiyle mekânın kadimliğinin gizemli biçimde iç içe geçerek yeniden belirginleştiğini hissediyordu. Daisy de ona hiç o kadar güzel görünmemişti; ama onu her gördüğünde böyle düşünürdü. Giovanelli yanındaydı; o da her zamankinden daha göz alıcı görünüyordu.
“Doğrusu,” dedi Daisy, “herhâlde çok yalnızsınızdır!”
“Yalnız mı?” diye sordu Winterbourne.
“Hep tek başınıza dolaşıyorsunuz. Sizinle yürüyecek birini bulamıyor musunuz?”
“Sizin yanınızdaki kadar şanslı değilim,” dedi Winterbourne.
Giovanelli, en başından beri Winterbourne’a seçkin bir nezaketle davranmıştı. Sözlerini saygılı bir tavırla dinliyor, şakalarına yerinde bir nezaketle gülüyor, Winterbourne’un üstün bir genç adam olduğuna inandığını göstermeye çalışıyordu. Kıskanç bir talip gibi davranmıyordu; belli ki hayli ince düşünceliydi ve ondan biraz alçakgönüllülük beklenmesine itirazı yoktu. Hatta Winterbourne’a bazen, Giovanelli onunla baş başa konuşabilse zihnen rahatlayacakmış gibi geliyordu: Zeki bir adam olarak ona, inanın, BU genç hanımın ne kadar olağanüstü olduğunu bildiğini ve evlilikle para konusunda yanıltıcı—ya da en azından AŞIRI yanıltıcı—umutlara kapılmadığını söyleyecekmiş gibi. Bu kez arkadaşından uzaklaşıp bir badem çiçeği dalı kopardı ve onu ilik deliğine özenle yerleştirdi.
“Bunu neden söylediğinizi biliyorum,” dedi Daisy, Giovanelli’ye bakarak. “Çünkü ONUNLA çok dolaştığımı düşünüyorsunuz.” Yanındaki adamı başıyla işaret etti.
“Bilmek isterseniz, herkes öyle düşünüyor,” dedi Winterbourne.
“Elbette bilmek isterim!” diye ciddi ciddi karşılık verdi Daisy. “Ama inanmıyorum. Şaşırmış gibi yapıyorlar yalnızca. Ne yaptığımı gerçekten umursamıyorlar. Hem o kadar da dolaşmıyorum.”
“Umursadıklarını göreceksiniz. Bunu hoş olmayan biçimde gösterecekler.”
Daisy bir an ona baktı. “Ne kadar hoş olmayan biçimde?”
“Bir şey fark etmediniz mi?” diye sordu Winterbourne.
“Sizi fark ettim. Ama sizi ilk gördüğümde şemsiye kadar kasıntı olduğunuzu da fark etmiştim.”
“Birkaç kişiden daha az kasıntı olduğumu göreceksiniz,” dedi Winterbourne gülümseyerek.
“Nasıl göreceğim?”
“Ötekileri görmeye giderek.”
“Bana ne yapacaklar?”
“Size sırt çevirecekler. Bunun ne demek olduğunu biliyor musunuz?”
Daisy gözlerini dikkatle ona dikmişti; yanakları kızarmaya başladı. “Geçen gece Bayan Walker’ın yaptığı gibi mi?”
“Aynen öyle!” dedi Winterbourne.
Badem çiçeğini yakasına takmakla uğraşan Giovanelli’ye baktı. Sonra Winterbourne’a dönüp, “İnsanların bu kadar kaba olmasına izin vereceğinizi sanmazdım!” dedi.
“Ne yapabilirim ki?” diye sordu.
“Bir şey söylemeniz gerekirdi.”
“Bir şey söylüyorum zaten.” Bir an durakladı. “Anneniz, nişanlı olduğunuza inandığını bana söyledi, diyorum.”
“Evet, öyle,” dedi Daisy son derece safça.
Winterbourne gülmeye başladı. “Randolph da inanıyor mu?” diye sordu.
“Randolph hiçbir şeye inanmaz sanırım,” dedi Daisy. Randolph’un kuşkuculuğu Winterbourne’u daha da güldürdü; o sırada Giovanelli’nin yanlarına geldiğini fark etti. Daisy de bunu görünce yeniden Amerikalı hemşerisine döndü. “Madem sözünü açtınız,” dedi, “NİŞANLIYIM.” * * * Winterbourne ona baktı; gülmeyi kesmişti. “İnanmıyorsunuz!” diye ekledi.
Bir an sessiz kaldı, sonra, “Evet, inanıyorum,” dedi.
“Hayır, inanmıyorsunuz!” diye karşılık verdi. “Öyleyse—nişanlı değilim!”
Genç kızla rehberi çevre duvarının kapısına doğru yürüyordu; oraya yeni gelmiş olan Winterbourne kısa süre sonra onlardan ayrıldı. Bir hafta sonra Caelius Tepesi’ndeki güzel bir villada yemeğe davetliydi. Varınca kiralık aracını gönderdi. Akşam çok güzeldi; Konstantin Takı’nın altından geçip Forum’un belli belirsiz aydınlanan anıtlarının yanından yürüyerek eve dönmenin keyfini çıkaracağını düşündü. Gökyüzünde küçülmekte olan ayın ışığı parlak değildi; ince bir bulut perdesi ışığını yayıp yumuşatıyor gibiydi. Villadan dönerken saat on birdi. Winterbourne Kolezyum’un karanlık çemberine yaklaşınca, manzara meraklısı biri olarak, solgun ay ışığında içeriye göz atmanın güzel olacağını düşündü. Yolunu değiştirip boş kemerlerden birine yürüdü; yakınında üstü açık bir fayton—küçük Roma sokak faytonlarından biri—bekliyordu. Sonra dev yapının mağarayı andıran gölgeleri arasından ilerleyip aydınlık ve sessiz arenaya çıktı. Burası ona hiç bu kadar etkileyici görünmemişti. Devasa sirk yapısının yarısı koyu gölgede kalmış, öteki yarısı ışıklı alacakaranlıkta uyuyordu. Orada dururken Manfred’den Byron’ın ünlü dizelerini mırıldanmaya başladı; alıntısını bitirmeden, şairlerin Kolezyum’da gece düşüncelere dalmayı öğütlediğini, doktorlarınsa bunu sakıncalı bulduğunu hatırladı. Tarihî atmosfer elbette oradaydı; ama bilimsel açıdan bakıldığında, tarihî atmosfer zehirli, hastalık saçan bir havadan farksızdı. Daha genel bir bakış atıp sonra aceleyle çıkmak niyetiyle arenanın ortasına yürüdü. Ortadaki büyük haç gölgeler içindeydi; ancak yaklaştığında onu seçebildi. O zaman tabanını oluşturan alçak basamaklarda iki kişinin bulunduğunu gördü. Biri oturan bir kadındı; yanındaki ayakta duruyordu.
Az sonra kadının sesi ılık gece havasında açıkça kulağına geldi. “Tıpkı eski aslanlardan ya da kaplanlardan birinin Hristiyan şehitlere bakışı gibi bakıyor bize!” Duyduğu sözler, Bayan Daisy Miller’ın tanıdık aksanıyla söylenmişti.
“Umarım çok aç değildir,” diye karşılık verdi kurnaz Giovanelli. “Önce beni yemek zorunda kalacak; siz de tatlı niyetine kalırsınız!”
Winterbourne bir tür dehşetle, itiraf etmek gerekir ki bir tür rahatlamayla da olduğu yerde kaldı. Sanki Daisy’nin davranışlarındaki belirsizliğin üzerine birden ışık tutulmuş, bilmece kolayca çözülebilir hâle gelmişti. Artık bir beyefendinin saygı göstermesine gerek kalmayan türden bir genç kadındı. Orada durup ona, yanındaki adama bakıyordu; onları belirsizce seçebildiğini, kendisinin ise çok daha parlak biçimde görünür olması gerektiğini düşünmüyordu. Bayan Daisy Miller’a nasıl bakması gerektiğini bu kadar dert etmiş olmasına öfkelendi. Sonra yeniden ilerleyecekken durdu; Daisy’ye haksızlık etme korkusundan değil, temkinli eleştiriden birden dönmenin yakışıksız bir sevinçle karşılandığı izlenimini verme tehlikesinden ötürü. Mekânın girişine doğru döndü, ama o sırada Daisy’nin yeniden konuştuğunu duydu.
“Aaa, Bay Winterbourne’muş! Beni gördü de yüzüme bakmıyor!”
Ne kurnaz küçük bir ahlaksızdı; incinmiş masum rolünü de ne güzel oynuyordu! Ama Winterbourne ona yüz çevirmeyecekti. Yeniden ilerleyip büyük haça doğru yürüdü. Daisy ayağa kalkmıştı; Giovanelli şapkasını kaldırdı. Winterbourne artık yalnızca, sıtmaya yuva olmuş bu yerde narin bir genç kızın akşamı miskin miskin geçirmesinin sağlık açısından ne büyük bir çılgınlık olduğunu düşünüyordu. Diyelim ki kurnaz küçük bir ahlaksızdı; bu, ölümcül sıtmadan ölmesi için bir sebep değildi. “Ne zamandır buradasınız?” diye neredeyse kabaca sordu.
Daisy, ay ışığının yüzüne yakıştırdığı güzellikle bir an ona baktı. Sonra usulca, “Bütün akşamdır,” dedi. * * * “Bundan daha güzel bir şey görmedim.”
“Korkarım,” dedi Winterbourne, “Roma hummasını pek güzel bulmayacaksınız. İnsanlar işte böyle yakalanıyor. Şaşıyorum,” diye ekledi Giovanelli’ye dönerek, “siz, yerli bir Romalı olarak, böylesine korkunç bir düşüncesizliğe nasıl göz yumuyorsunuz.”
“Ah,” dedi yakışıklı Romalı, “ben kendim için korkmuyorum.”
“Sizin için de korkmuyorum! Bu genç hanımdan söz ediyorum.”
Giovanelli biçimli kaşlarını kaldırıp bembeyaz dişlerini gösterdi. Ama Winterbourne’un azarlamasını uysallıkla karşıladı. “Signorinaya bunun ciddi bir düşüncesizlik olduğunu söyledim, ama signorina ne zaman akıllıca davranmıştır ki?”
“Hiç hastalanmadım, hastalanmaya da niyetim yok!” diye ilan etti signorina. “Pek güçlü kuvvetli görünmüyorum ama sağlıklıyım! Kolezyum’u ay ışığında görmeye kararlıydım; bunu görmeden eve dönmek istemezdim. Hem çok güzel vakit geçirdik, değil mi Bay Giovanelli? Herhangi bir tehlike varsa Eugenio bana birkaç hap verir. Harika hapları var.”
“Olabildiğince çabuk eve dönüp bir tane almanızı tavsiye ederim,” dedi Winterbourne.
“Söylediğiniz çok doğru,” diye karşılık verdi Giovanelli. “Gidip fayton hazır mı bakayım.” Hızla öne geçti.
Daisy, Winterbourne’la birlikte ardından yürüdü. Winterbourne onu gözlüyordu; kız hiç utanmış görünmüyordu. Winterbourne tek kelime etmedi; Daisy mekânın güzelliği hakkında durmadan konuştu. “Eh, Kolezyum’u ay ışığında gördüm!” diye haykırdı. “İyi ki görmüşüm.” Sonra Winterbourne’un sessizliğini fark edip neden konuşmadığını sordu. Yanıt vermedi; yalnızca gülmeye başladı. Karanlık kemerlerden birinin altından geçtiler; fayton önde, Giovanelli’nin yanındaydı. Daisy orada durup genç Amerikalıya baktı. “Geçen gün nişanlı olduğuma inandınız mı?” diye sordu.
“Geçen gün neye inandığımın önemi yok,” dedi Winterbourne hâlâ gülerek.
“Peki, şimdi neye inanıyorsunuz?”
“Nişanlı olup olmamanızın pek bir fark yaratmadığına inanıyorum!”
Kemerin koyu gölgeleri arasından genç kızın güzel gözlerinin kendisine dikildiğini hissetti; Daisy görünüşe göre yanıt verecekti. Ama Giovanelli onu aceleyle öne çekti. “Çabuk! Çabuk!” dedi. “Gece yarısından önce içeri girersek güvendeyiz.”
Daisy faytona bindi; talihli İtalyan da yanına oturdu. Winterbourne şapkasını kaldırırken, “Eugenio’nun haplarını unutmayın!” dedi.
“Umurumda değil,” dedi Daisy tuhaf bir sesle, “Roma hummasına yakalansam da yakalanmasam da!” Bunun üzerine fayton sürücüsü kırbacını şaklattı, araç antik kaldırımın düzensiz taşları üzerinden yuvarlanıp uzaklaştı.
Winterbourne hakkını teslim etmek gerekirse, Daisy’yle gece yarısı Kolezyum’da bir beyefendinin yanındayken karşılaştığını kimseye anlatmadı. Yine de birkaç gün sonra, o koşullarda orada bulunduğu haberi küçük Amerikan çevresinin her üyesine ulaşmış ve gereken yorumlar yapılmıştı. Winterbourne, otelde bunu elbette bildiklerini, Daisy döndükten sonra kapıcıyla fayton sürücüsünün konuşmuş olması gerektiğini düşündü. Ama aynı anda, bu küçük Amerikalı çapkın kızın aşağılık hizmetkârların diline düşmesinin artık kendisi için ciddi bir üzüntü konusu olmaktan çıktığını fark etti. Bir iki gün sonra bu kişiler önemli bir haberle geldiler: Küçük Amerikalı çapkın kız tehlikeli biçimde hastaydı. Söylenti Winterbourne’a ulaşır ulaşmaz daha fazla haber almak için otele gitti. Kendinden önce iki üç yardımsever dostun geldiğini, Bayan Miller’ın salonunda Randolph’un ev sahipliğinde ağırlandıklarını gördü.
“Gece dolaşmak,” dedi Randolph, “onu hasta eden bu. Hep gece dolaşıyor. İnsanın canı istemez sanırdım; hava öyle zifiri karanlık ki. Burada gece ay olmadıkça hiçbir şey göremezsin. Amerika’daysa hep ay vardır!” Bayan Miller görünmüyordu; en azından o sırada kızının yanında bulunup ona destek oluyordu. Daisy’nin tehlikeli biçimde hasta olduğu açıktı.
Winterbourne sık sık haber sormaya gitti; bir keresinde Bayan Miller’ı gördü. Kadın çok telaşlı olduğu hâlde, onu şaşırtacak kadar sakindi ve anlaşılan son derece becerikli, sağduyulu bir hemşireydi. Dr. Davis hakkında epey konuştu; Winterbourne da içinden, onun aslında o kadar da budala olmadığını söyleyerek hakkını teslim etti. “Daisy geçen gün sizden söz etti,” dedi kadın. “Bazen ne dediğinin farkında olmuyor ama o sefer bence ne söylediğini biliyordu. Size iletmemi istediği bir mesaj verdi. O yakışıklı İtalyan’la hiçbir zaman nişanlanmadığını söylememi istedi. Buna çok sevindim doğrusu; hastalanalı beri Bay Giovanelli yanımıza hiç uğramadı. Onu öyle beyefendi sanmıştım; ama bu pek kibarca değil! Bir hanım, Daisy’yi gece dolaştırdığı için kendisine kızdığımdan korktuğunu söyledi. Evet, kızdım ama herhâlde benim bir hanım olduğumu biliyordur. Onu azarlamaya tenezzül etmem. Her neyse, Daisy nişanlı olmadığını söylüyor. Neden bilmenizi istediğini bilmiyorum ama bana üç kez, ‘Bay Winterbourne’a mutlaka söyle,’ dedi. Sonra da İsviçre’de şu şatoya gittiğiniz zamanı hatırlayıp hatırlamadığınızı sormamı istedi. Ama böyle mesajlar iletmeyeceğimi söyledim. Yalnız, nişanlı değilse bunu öğrendiğime çok sevindim.”
Ama Winterbourne’un dediği gibi, pek fark etmiyordu. Bir hafta sonra zavallı kız öldü; hummanın seyri çok ağır olmuştu. Daisy’nin mezarı, imparatorluk Roma’sının surlarının bir köşesinde, selvilerin ve baharın sık çiçekleri altında, küçük Protestan mezarlığındaydı. Winterbourne, genç kadının yaşamı yüzünden kopan skandalın düşündüreceğinden daha kalabalık bir yasçı topluluğuyla birlikte mezarın başında duruyordu. Yanında Giovanelli vardı; Winterbourne dönüp ayrılmadan önce o biraz daha yaklaştı. Giovanelli çok solgundu; bu kez ilik deliğinde çiçek yoktu. Bir şey söylemek istiyor gibiydi. Sonunda, “Gördüğüm genç hanımların en güzeli ve en sevimlisiydi,” dedi; ardından kısa bir duraksamayla ekledi: “Ve en masumuydu.”
Winterbourne ona baktı ve biraz sonra sözlerini tekrarladı: “En masumu muydu?”
“En masumuydu!”
Winterbourne’un içi acıdı, öfkelendi. “Lanet olsun,” diye sordu, “onu neden o ölümcül yere götürdün?”
Bay Giovanelli’nin nazik tavrı görünüşe göre bozulmazdı. Bir an yere baktı, sonra, “Ben kendim için korkmuyordum; gitmek isteyen oydu,” dedi.
“Bu, gerekçe değil!” diye çıkıştı Winterbourne.
Kurnaz Romalı yine gözlerini indirdi. “Yaşasaydı elime hiçbir şey geçmeyecekti. Benimle asla evlenmezdi, eminim.”
“Sizinle asla evlenmez miydi?”
“Bir an öyle olmasını umdum. Ama hayır. Eminim.”
Winterbourne onu dinledi; Nisan papatyalarının arasındaki taze tümseğe gözlerini dikmiş duruyordu. Yeniden arkasını döndüğünde Bay Giovanelli hafif ve yavaş adımlarla çoktan uzaklaşmıştı.
Winterbourne hemen hemen derhâl Roma’dan ayrıldı; ama ertesi yaz Vevey’de teyzesi Bayan Costello’yla yeniden buluştu. Bayan Costello Vevey’i severdi. Aradan geçen zamanda Winterbourne, Daisy Miller’ı ve esrarengiz tavırlarını sık sık düşünmüştü. Bir gün Daisy’den söz etti; ona haksızlık etmiş olmanın vicdanını rahatsız ettiğini söyledi.
“Doğrusu, bilmiyorum,” dedi Bayan Costello. “Ona ettiğiniz haksızlık nasıl dokundu?”
“Ölmeden önce bana bir mesaj gönderdi; o sırada anlamamıştım ama sonradan anladım. İnsanların kendisine saygı duymasını takdir ederdi.”
“Bu,” diye sordu Bayan Costello, “onun da insanın sevgisine karşılık vereceğini söylemenin mütevazı bir yolu mu?”
Winterbourne bu soruya yanıt vermedi; ama biraz sonra, “Geçen yaz söylediğiniz sözde haklıydınız. Bir hata yapmaya yazgılıydım. Yabancı ülkelerde fazla uzun yaşadım,” dedi.
Yine de Cenevre’de yaşamaya döndü; orada kalışının nedenleri üzerine birbirine taban tabana zıt haberler gelmeye devam ediyordu: sıkı sıkıya “ders çalıştığı” söyleniyor, çok zeki bir yabancı hanımla yakından ilgilendiği ima ediliyordu.
Bölüm etkileşimi
