Bölümler 2Şu an: İlk Deneyim
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazı geceler insanın hayatını değiştireceğini bilirsin. Bazı gecelerse hayatının değiştiğini anlaman için sabahı beklemen gerekir.
Saat 22.36.
Yağmur, pencerenin camına usulca vuruyordu. Dışarıda esen rüzgâr, karşı apartmanın balkonunda asılı duran çamaşırları savururken odamın loş ışığında kitabımın sayfalarını çevirmeye çalışıyordum.
Aslında okumuyordum. Yaklaşık yirmi dakikadır aynı paragraftaydım.
Kitabı yatağımın üzerine bıraktım ve komodinin üzerindeki telefonuma uzandım. Üç cevapsız arama, on iki mesaj ve annemden gelen bir hatırlatma bildirimi vardı. Annemin mesajını görmezden gelip arkadaş grubuna girdim.
Ceylin: Yarın kesin buluşuyoruz, son kez söylüyorum.
Ece: Lara gelmezse şaşırmam.
Ben: Beni bu kadar özlemeniz hoşuma gidiyor.
Ceylin: Kendini fazla önemseme.
İstemeden güldüm.
Telefonu bıraktım, yatağımdan kalkıp aynanın karşısına geçtim. Dağılmış kızıl saçlarımı elimle geriye doğru taradım. Gözlerimin altındaki hafif yorgunluk belirgindi. Son birkaç haftadır uyku düzenim iyice bozulmuştu.
Yirmi yaşındaydım. Üniversitenin ikinci sınıfında okuyordum. Hayatım dışarıdan bakıldığında oldukça sıradandı. Dersler, arkadaşlar, ailemle küçük tartışmalar ve sürekli ertelediğim planlar…
Belki de sıradanlığın en güzel tarafı buydu. İnsan yarın neyle karşılaşacağını aşağı yukarı tahmin edebiliyordu.
En azından o geceye kadar.
Saat 23.58’de yatağıma geri döndüm. Telefonumu şarja takmak üzereyken ekran aniden aydınlandı.
Bilinmeyen bir uygulamadan bildirim gelmişti.
BİLİNMEYEN UYGULAMA
ŞİMDİ
OYUNA DAVET EDİLDİNİZ.
Katılımınız için özel bir davet oluşturuldu.
KATILIMI İNCELE
“Harika. Bir de bu eksikti.”
Bildirim ekranını kapatmaya çalıştım ama uygulama açıldı. Siyah bir ekranın ortasında beyaz harflerle yazılmış tek bir cümle belirdi.
Bazen seçilmek, seçmekten daha kolaydır.
Kaşlarımı çattım.
“Ne?”
Ekranın altında iki seçenek belirdi.
KABUL ET.
REDDET.
Bunun arkadaşlarımın hazırladığı saçma bir şaka olduğunu düşündüm. Hatta Ceylin’e ekran görüntüsü göndermek için başka bir uygulamaya geçmeye çalıştım. Ancak telefon hiçbir komutuma cevap vermiyordu.
Gözlerimi devirdim.
“Tamam, kabul edelim de rahat bırakın.”
Parmağımı ilk seçeneğe dokundurdum.
Ekran bir anlığına bembeyaz oldu.
Ardından telefonum kapandı.
Odamın ışığı da aynı anda söndü.
Bir süre karanlıkta öylece oturdum. Önce elektriklerin kesildiğini düşündüm. Fakat dışarıdaki sokak lambaları hâlâ yanıyordu.
Sonra telefonum yeniden açıldı.
Bu kez ekranda saat yoktu.
Tarih yoktu.
Yalnızca geri sayım vardı.
00:00:10
“Hayırdır?”
Dokuz.
Sekiz.
Yedi.
Telefonun ekranındaki rakamlar küçülürken odanın içindeki hava ağırlaşmaya başladı. Ayağa kalktım. Kapıya yönelmek istedim fakat başım aniden döndü.
Altı.
Beş.
Dört.
Duvara tutundum.
Üç.
İki.
Bir.
Her şey karardı.
Gözlerimi açtığımda ilk fark ettiğim şey soğuktu.
Sırtım sert bir zemine temas ediyordu. Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Başımı kaldırdığımda üzerimde yıldızlarla dolu, tanımadığım bir gökyüzü gördüm.
Doğruldum.
“Ne oluyor?”
Bulunduğum yer geniş bir meydandı. Zemin, açık gri taşlarla döşenmişti. Etrafımda yükselen binalar o kadar büyüktü ki başımı kaldırıp en üst katlarını görmekte zorlanıyordum.
Fakat tuhaf olan binaların büyüklüğü değildi.
Şehrin kendisiydi.
Birbirinden kilometrelerce uzakta olması gereken yapılar, sanki tek bir mimarın zihninden çıkmış gibi kusursuz bir düzenle sıralanmıştı. Bazıları göğe uzanan ince kuleler, bazılarıysa devasa cam cepheli yapılardı. Binaları birbirine bağlayan köprüler, meydanların üzerinden geçiyor; uzaklarda yükselen raylı sistem hatları şehrin farklı bölgelerine uzanıyordu.
Her şey fazlasıyla düzenliydi.
Fazlasıyla sessiz.
Ve fazlasıyla gerçek dışı.
Ayağa kalkıp etrafıma baktım.
Meydanda benden başka insanlar da vardı.
Biraz ileride siyah saçlı bir kız, korkuyla çevresini inceliyordu. Bir erkek sürekli telefonuna bakıyor, yanındaki başka biri ise yüksek sesle birilerine sesleniyordu.
Hepsi benim gibi şaşkındı.
Elimi cebime attım. Telefonum oradaydı. Ekranını açtığımda tek bir uygulama gördüm. Adı yoktu. Simgesi de yoktu.
Uygulamaya dokundum.
OYUNCU: LARA
DURUM: AKTİF
BÖLGE: MERKEZ
OYUN: BEKLEMEDE
Ekranın altındaki küçük yazı dikkatimi çekti.
Yeni dünyanıza hoş geldiniz. Kuralları öğrenmek için acele etmeyin. Zamanınız var.
“Yeni dünya mı?”
Başımı kaldırdığımda meydanın tam karşısında devasa bir yapı gördüm. Diğer binalardan farklıydı. Siyah camlarla kaplıydı ve girişinde hiçbir tabela bulunmuyordu.
Yalnızca binanın en üstünde, beyaz ışıklarla yazılmış bir kelime vardı:
MERKEZ.
Tam o sırada meydanın çevresindeki büyük ekranlar aynı anda aydınlandı.
İnsanların konuşmaları kesildi.
Ekranlarda önce birkaç saniyelik bir parazit belirdi. Ardından koyu renkli bir arka planın üzerinde beyaz harfler belirdi.
ON ALTI OYUNCU.
TEK BİR DÜNYA.
SINIRSIZ SAYIDA OYUN.
Ekranın altındaki yazı değişti.
İlk oyununuz için hazırlıklar başlatılıyor.
Arkamdan bir erkek sesi duyuldu.
“Sanırım hepimiz aynı şeyi düşünüyoruz.”
Dönüp baktım.
Uzun boylu, koyu saçlı bir çocuk birkaç adım uzağımda duruyordu. Yüzünde şaşkınlıktan çok merak vardı.
“Buraya nasıl geldiğimizi mi?” diye sordum.
Başını salladı.
“Hayır.”
Bir an duraksadı.
“Buradan nasıl çıkacağımızı.”
Cevap veremedim.
Çünkü ilk kez o an fark ettim.
Meydana geldiğimiz yerin hiçbir çıkışı yoktu.
Ve gökyüzünde tek bir yıldız bile hareket etmiyordu.
Çocuk cevap vermemi beklemeden meydanın ortasına doğru ilerledi. Ben ise birkaç saniye daha olduğum yerde kaldım.
Etrafımdaki kalabalık giderek büyüyordu. Birkaç dakika önce yalnızca on beş kişi gördüğüme emindim ama şimdi meydanın farklı noktalarından yeni insanlar çıkıyordu. Bazıları koşuyor, bazıları birbirlerine sorular soruyor, bazılarıysa hiçbir şey söylemeden etrafı inceliyordu.
Herkesin üzerinde farklı kıyafetler vardı. Kimi evinden çıktığı hâliyle gelmişti, kimi dışarıya çıkmaya hazırlanırken ne giydiyse onunla buradaydı. Bir kızın ayağında ev terlikleri olduğunu fark ettim. Bir başka çocuk ise elindeki kahve bardağını hâlâ bırakmamıştı.
İçlerinden biri ağlamaya başladı.
“Ben eve gitmek istiyorum!”
Sesindeki çaresizlik meydanın diğer ucuna kadar ulaştı.
Kimse ona cevap vermedi.
Telefonumu yeniden açtım. Ekrandaki uygulama değişmemişti. Parmaklarımı ekranın üzerinde gezdirerek başka bir seçenek aradım ama bulamadım.
“Sen de mi hiçbir şey anlamadın?”
Yanımda bir kız belirmişti.
Uzun, koyu kahverengi saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu. Üzerinde açık renkli bir kazak, siyah bir pantolon vardı. Gözleri sürekli etrafı tarıyordu.
“Henüz anlamaya çalışıyorum,” dedim.
“Ben de. Ama pek başarılı olduğum söylenemez.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Adım Mina.”
“Lara.”
El sıkışmadık. Böyle bir ortamda tanışmanın nasıl olması gerektiğini ikimiz de bilmiyorduk sanırım.
Meydanın ortasındaki ekran yeniden aydınlandı.
Bu defa şehir hakkında bilgiler görünmeye başladı.
MERKEZ BÖLGESİ
Konaklama alanları
Ticaret caddesi
Ulaşım istasyonları
Oyun merkezi
Dinlenme alanları
Altında bir harita belirdi.
Gördüğüm şey karşısında istemsizce bir adım yaklaştım.
Harita yalnızca bulunduğumuz meydanı göstermiyordu. Meydanın çevresinde uzanan devasa bir şehir, şehrin dışında farklı bölgeler, birbirinden ayrı yerleşim alanları ve uzaklarda uzanan geniş araziler vardı.
Bir şehirden bahsetmiyorduk.
Bu, başlı başına bir dünyaydı.
Haritanın sağ tarafında isimler sıralanmıştı:
KUZEY — SESSİZ BÖLGE
BATI — ESKİ ŞEHİR
DOĞU — SINIR HATTI
GÜNEY — YEŞİL ALAN
Bunların ne anlama geldiğini bilmiyordum. Fakat her birinin altında farklı simgeler bulunuyordu.
“Şaka yapıyor olmalısın…” diye mırıldandım.
Mina haritaya baktı.
“Burada ne kadar zamandır olduklarını bile bilmiyoruz. Belki de bizi bir yere kapattılar.”
“Bu kadar büyük bir yeri mi?”
Omuz silkti.
“Belki de düşündüğümüzden daha büyük bir şeyin içindeyiz.”
Tam cevap verecektim ki meydanın çevresindeki ışıklar birer birer yandı.
O ana kadar karanlıkta kalan sokaklar aydınlandı. Uzakta, binaların arasından geçen bir trenin ışıklarını gördüm. Devasa ekranların üzerinde çeşitli semboller belirmeye başladı. Şehrin farklı noktalarından mekanik bir uğultu yükseliyordu.
Burası terk edilmiş değildi.
Birileri bu şehri yönetiyordu.
Ve bizi buraya getirenler, etrafımızda olup bitenleri izliyor olabilirdi.
Saatin kaç olduğunu bilmiyordum. Telefonumda hâlâ saat görünmüyordu.
Bir süre sonra meydanın ortasındaki büyük ekran karardı. Ardından beyaz bir çizgi belirdi ve çizgi yavaşça genişleyerek bütün ekranı kapladı.
Kalabalık sustu.
Bir ses duyuldu.
Ne kadın ne erkek olduğu anlaşılabiliyordu. Fazlasıyla sakin, neredeyse duygusuzdu.
“Değerli oyuncular…”
İnsanların bakışları ekrana çevrildi.
“Yeni yaşam alanınıza hoş geldiniz.”
Bir adam öne çıktı.
“Biz oyuncu falan değiliz! Bizi buraya kim getirdi?”
Ses cevap vermedi.
“Buradan çıkmak istiyoruz!”
Bu kez ekranın ortasında yeni bir yazı belirdi.
İLK OYUN BAŞLIYOR.
Ardından ses yeniden duyuldu.
“Öncelikle bilmeniz gereken birkaç kural var.”
Mina kolumu tuttu.
“İyi bir şey söyleyecek gibi durmuyor.”
Haklıydı.
“Birinci kural: Her oyuncu kendi kimliğiyle kayıt altına alınmıştır.”
Ekranda on altı farklı numara belirdi.
“İkinci kural: Oyunlara katılım zorunludur.”
Kalabalıktan itiraz sesleri yükseldi.
“Üçüncü kural: Oyun alanlarında belirlenen kuralların dışına çıkmak yasaktır.”
Bir an duraksadı.
“Ve son olarak…”
Ekrandaki bütün yazılar silindi.
KAYBEDENLERİN DÜNYASINDA İKİNCİ BİR ŞANS YOKTUR.
Midemde tuhaf bir ağırlık hissettim.
“Bu da ne demek?” diye fısıldadım.
Mina’nın yüzündeki ifade değişmişti.
Birkaç metre ilerimizdeki çocuklardan biri öfkeyle telefonunu yere fırlattı.
“Yeter artık! Bizi korkutmaya çalışmayın!”
Ekrandaki ses hiç değişmeden devam etti.
“İlk oyununuzun adı: SON KAPI.”
Meydanın kuzey tarafında büyük bir kapı açıldı.
Ardından telefonlarımız aynı anda titreşti.
Ekranımda yeni bir mesaj belirdi.
OYUN ALANI AÇILDI.
KATILIMCI SAYISI: 16
BAŞLANGIÇ İÇİN KALAN SÜRE: 05.00
On dakika.
Sadece on dakikamız vardı.
Mina bana döndü.
“Lara…”
“Efendim?”
“Sanırım gerçekten oynamamızı istiyorlar.”
Telefonumu avucumun içinde sıktım
Kapının ardında ne olduğunu bilmiyordum. Bizi neyin beklediğini de.
Ama bir şeyi anlamıştım.
Bu dünyada kimse bize neden burada olduğumuzu açıklamayacaktı.
Bunu kendimiz öğrenmek zorundaydık.
Ve öğrenmek için önce hayatta kalmamız gerekiyordu.
04.32
Kimse ilk adımı atmak istemiyordu. Meydanın ortasında toplanmış on altı kişi, önlerinde açılan karanlık geçide bakıyordu.
Kapının ardı görünmüyordu. İçeriden gelen hafif uğultu, uzaktaki bir makinenin çalışmasını andırıyordu.
“Ben girmiyorum.”
Bu kez konuşan, kısa sarı saçlı bir kızdı. Kollarını göğsünde birleştirmiş, başını inatla iki yana sallıyordu.
“Ne yapacaklar? Bizi zorla mı sokacaklar?”
Yanındaki uzun boylu çocuk cevap verdi.
“Denemek ister misin?”
“Sen çok cesursun galiba.”
“Hayır. Sadece burada dikilip hiçbir şey yapmamaktan daha mantıklı olduğunu düşünüyorum.”
Çocuğun söyledikleri hoşuma gitmişti. İstemesem de haklıydı.
Mina hâlâ yanımdaydı. Gözlerini kapıdan ayırmıyordu.
“Birlikte girelim,” dedim.
Bana döndü.
“Ya içeride…”
Cümlesini tamamlayamadı.
“Birbirimizi kaybetmeyelim yeter.”
Başını salladı.
İlk adımı birlikte attık.
Kapının ardında geniş, dairesel bir salon bulunuyordu.
Tavan o kadar yüksekti ki üst kısmı karanlığın içinde kayboluyordu. Duvarlar koyu griydi. Salonun çevresinde eşit aralıklarla sıralanmış on altı kapı vardı.
Her kapının üzerinde farklı bir sembol bulunuyordu.
Salonun ortasında ise beyaz bir platform yükseliyordu. Platformun üzerinde siyah renkli, ince bir ekran vardı.
İçeri giren herkes etrafına bakınmaya başladı.
“Bu kadar büyük bir yerin yer altında olması mümkün mü?” diye sordu biri.
Başımı kaldırıp tavana baktım.
Gerçekten de nerede olduğumuzu anlamak imkânsızdı.
Telefonum yeniden titredi.
İLK OYUN: SON KAPI
GÖREV: DOĞRU KAPILARI BULUN.
SÜRE: 10 DAKİKA.
Ardından ikinci bir mesaj geldi.
Her oyuncu kendi kararlarından sorumludur.
“Doğru kapılar mı?” diye tekrarladı Mina.
Platformun üzerindeki ekran aydınlandı.
On altı sembolün arasında yalnızca bir tanesi beyaz ışıkla parlıyordu.
Ardından ses duyuldu.
“İlk aşamaya hoş geldiniz.”
Duvarlardaki kapılar aynı anda açıldı.
“Her oyuncunun önünde bir seçim var. Seçiminizi yapmadan önce çevrenizi dikkatle inceleyin.”
Bir süre sessizlik oldu.
“Unutmayın. Her görünen şey, olduğu şey değildir.”
Birbirimize baktık.
“Bu ne demek şimdi?” diye söylendi sarışın kız.
Kimse cevap veremedi.
İlk birkaç dakika tam bir karmaşaydı.
Herkes farklı bir kapıya yöneliyor, sembolleri karşılaştırıyor, telefonlarındaki mesajları inceliyordu.
Ben platforma yaklaştım.
Ekrandaki sembolleri dikkatle incelemeye başladım. Bazıları birbirine benziyordu. Bazılarının ise küçük farklılıkları vardı.
Mina yanıma geldi.
“Bir şey buldun mu?”
“Henüz değil.”
“Şu çocuğa bak.”
İşaret ettiği yerde, siyah saçlı bir çocuk duvarın üzerindeki sembolleri inceliyordu. Diğerlerinden farklı olarak acele etmiyor, her ayrıntıya uzun uzun bakıyordu.
Biraz ileride başka bir grup kendi arasında tartışıyordu.
“Kapılardan biri doğru, diğerleri yanlış. Bu kadar basit olamaz.”
“Belki de hepimiz aynı kapıdan geçeceğiz.”
“On altı kişi için tek kapı mı? Saçmalama.”
Sürenin bitmesine dört dakika kalmıştı.
Telefonum titredi.
KALAN SÜRE: 04.00
Ekrandaki sembollere yeniden baktım.
Bir şey dikkatimi çekmişti.
Parlayan sembolün altında küçük bir işaret vardı. İlk baktığımda fark etmemiştim.
Mina’ya döndüm.
“Şuraya bak.”
Eğilip işareti gösterdim.
“Ne olmuş?”
“Bu sembol diğerlerinin arasında iki kez geçiyor.”
“Yani?”
“Belki de cevap sembollerin kendisinde değil, aralarındaki farkta.”
Mina bir süre ekrana baktı.
Tam o sırada salonun diğer ucundan bir ses yükseldi.
“Buldum!”
Herkes başını çevirdi.
Kısa sarı saçlı kız, duvarın önündeki kapılardan birine doğru ilerliyordu.
“Bu olmalı!”
Kapının üzerindeki sembolü gösterdi.
“Ben buradan geçiyorum.”
Yanındaki çocuk onu durdurmaya çalıştı.
“Bir dakika, emin misin?”
“Evet!”
Kız kapının önündeki platforma adım attı.
Tam o sırada telefonundan bir uyarı sesi yükseldi.
SEÇİM DOĞRULANMADI.
Kız duraksadı.
“Ne demek doğrulanmadı?”
Kapı ağır bir sesle açıldı.
İçerisi zifiri karanlıktı. Kız birkaç adım ilerledi ve arkasına dönüp diğerlerine baktı.
“Sanırım çalışmıyor.”
O anda salonun bütün ışıkları söndü.
Kısa, keskin bir ses duyuldu.
Ardından yeniden sessizlik…
Işıklar geri geldiğinde herkes gözlerini aynı noktaya çevirdi.
Kapı açıktı.
Kız yerde hareketsiz yatıyordu. Başının çevresindeki zeminde kan vardı.
Mina’nın ağzından güçlükle bir ses çıktı.
“Hayır…”
Yanındaki çocuk olduğu yerde donakalmıştı. Birkaç saniye önce konuştuğu kızın artık karşılık vermediğini anlamaya çalışıyordu.
Kimse yaklaşmaya cesaret edemedi.
Ben de kıpırdayamıyordum.
Gözlerimi kapıdan ayıramıyordum. Birkaç dakika önce bizimle aynı yerde duran, bizim gibi korkan, bizim gibi eve dönmek isteyen biriydi.
Şimdi ise yoktu.
Ekran yeniden aydınlandı.
OYUNCU 07 — OYUNDAN ÇIKARILDI.
Ardından o soğuk ses duyuldu:
“İlk kaybınızı yaşadınız.”
Mina kolumu tuttu.
“Lara… Bu gerçek mi?”
Cevap veremedim.
Çünkü ekranın altındaki yeni yazı çoktan belirmişti.
KALAN OYUNCU: 15
KALAN SÜRE: 02.16
Ve oyun henüz bitmemişti
Bölüm etkileşimi
