Talihsizlikler zinciri

2020
“Almira! Hadi kalk artık! Beş dakika, beş dakika… Nereye kadar?”
Annem, sesi kısılana kadar söylenmeye devam edecekti. Tabii bunu istemediğim için zar zor ayaklandım.
“Almira, kalkmazsan kardeşini üstüne salacağım!”
“Anne, sakın! Kalkıyorum şimdi!”
Eskiden beyaz olan ama kirden neredeyse griye dönmüş tavşanlı terliklerimi giydim ve mutfağa doğru ilerledim.
“Kızım, ne kadar yavaşsın! Hadi, acele et!”
“Ay anne, tamam!”
Masaya baktığımda karşılaştığım manzara hiç hoşuma gitmedi. Masada en sevmediğim şey vardı: Ispanak!
Allah aşkına, kahvaltıda ıspanak mı yenir?
Gözlerimi devirerek anneme döndüm.
“Anne, ıspanak yemeyeceğiz, değil mi?”
Annem yüksek sesle cevap verdi:
“Allah Allah! Ne istersem onu yaparım, sen de yersin! Bir de yemek seçiyor. Tık tık! Afrika'da yaşayan çocuklar bir damla su, bir kırıntı ekmek bile bulamıyor. Bizimkiler yemek seçer!”
Klasik anne lafları işte. Üstüne bir şey de diyemezsin. Bu yüzden anneme yakalanmadan hızlı adımlarla odama doğru ilerledim.
“Nereye?”
“Ehe! Hiiç, öyle…”
“Otur oturduğun yere! Adamı hasta etme!”
“Of!”
“Oflama anneye!”
Sanırım anneme aç olmadığımı söylemek için biraz geç kalmıştım.
“Anne, bugün matematik yazılım var. Geç kalıyorum!” dedim.
Aslında matematik yazılım yoktu. Sadece ıspanak yemek istemiyordum.
Annemin gözleri bir anda büyüdü.
“Ne? Matematik yazılın mı var?”
“Evet anne.”
Annem arkasından at kovalarcasına koşmaya başladı. Dolabın en arkasında kalmış, tarihi neredeyse geçmiş Nutella'yı çıkardı. Kepek ekmeğine sürdüğü Nutella'yı ağzıma sokmaya çalışıyordu.
Annemle mücadele etmekte zorlansam da sonunda ekmeği elime almayı başardım.
Koşar adımlarla evden çıkmaya hazırlanıyordum ama Lina beni rahat bırakmadı.
Lina demişken, Lina benim kedim. İnsan ismi ama olsun.
Her zamanki yerinde, sıcacık peteğin üzerinde yatıyordu. Birkaç saniye bakıştıktan sonra derin bir nefes aldım. Eğilip onu kucağıma aldım ve sıcaktan neredeyse yanmak üzere olan gri tüylerini okşadım.
Uzun uğraşlar sonucunda nihayet evden çıkabildim.
Kol saatime baktım.
08.55.
Okul zaten 09.00'da başlıyordu!
O an geç kaldığımı anlayıp koşmaya başladım. Ancak servis çoktan gitmişti. Ne yapacağımı şaşırmıştım. Işık hızında koşmaya başladım.
Koşarken ayağım çamurda kaydı. Sağ tarafımda, üzerinde pati izleri bulunan bataklık gibi bir çamurluk vardı. Kaymamla birlikte kendimi yerde buldum.
Canım acımıştı ama abartılı bir tepki vermedim.
Tam o sırada yaşlı bir teyze yanıma geldi. Çamurlu elimi tutarak ayağa kalkmama yardım etti.
“Ah yavrum, biraz daha dikkatli olsan.” dedi ve gitti.
Teşekkür bile edemeden arkasından bakakaldım.
Zar zor ayağa kalktım. Ardından kaldırımda oturan bir kedinin yanına iliştim.
Bu aralar kedilerle aram çok iyiydi. Tabii bu kedi hariç!
Daha oturur oturmaz elimi tırmaladı. Canım acımıştı ama sesimi çıkarmadım.
Kediyle birkaç saniye bakıştıktan sonra aklıma bir şey geldi.
Kuduz aşısı!
Kedilerle çok haşır neşir olduğum için daha önce sık sık kuduz aşısı olmuştum. Ancak yıllardır aşı olmuyordum.
Kafama dank etti.
Kedi elimi tırmalamıştı!
Şey, evet… Tahmin ettiğiniz üzere birazdan aşı olmaya gidecektim.
Ayağa kalkıp annemi aramaya çalıştım. Fakat parmaklarım da avucum da çamur içindeydi. Zar zor da olsa telefonumu kullanmayı başardım.
Şaka gibi! Annem gibi panik bir insan, aramamı meşgule atmıştı.
İkinci kez aramadan önce birkaç dakika bekledim. Bu sırada başım dönmeye başladı ama pek umursamadım.
Tekrar aradım. Sonunda açtı.
“Ne oldu, Almira?”
“Anne, ben hastaneye gidiyorum. Merak etme.”
“Matematik sınavın bitti mi? Dur kızım, niye hastaneye gidiyorsun? Anneciğim, bir yerin mi incindi? Düştün mü? Kızım, korkutma beni! Ayy, hadi söyle!”
Oflayarak cevap verdim.
“Yok anne, kedi tırmaladı. Aşı olmam lazım.”
Başım hâlâ dönüyordu ama bunun kediyle ilgisi yoktu. Sonuçta sabahtan beri doğru düzgün bir şey yememiştim.
“Geleyim mi Almira?”
“Yok anne, sağ ol.” dedim.
Telefonu kapattım.
Tam o sırada Doğaç yanımdan geçti.
Rezil olma garantili, gerçekten!
Çamurdan mahvolmuş pantolonumu düzeltmeye çalıştım. Kapüşonum resmen süs gibiydi. O kadar kısaydı ki çekmeye çalışırken ellerim acıdı.
Doğaç, bizim okulun en havalı çocuğuydu. Ayrıca tenis antrenmanlarımız da aynı saatlerdeydi.
Doğaç demişken…
Ben bir tenis tutkunuyum. Sanırım beş altı yıldır bu sporla uğraşıyorum.
Tenis benim için yalnızca bir spor değildi. Hayatımın bir parçasıydı. Sanki yarım kalan kalbimi o tamamlıyordu.