Bölüm 4:Elemir ve Sangra

Öğlen vaktiydi. Evin önünde kılıcıyla antrenman yapan Edward, 2. seviye bir kılıç ustası olarak becerileri üzerine alıştırma yapıyordu. Ancak aklı hâlâ üç gün önce gördüğü rüyadaydı.

Hâlâ o yabancı adamın ne demek istediğini, hangi seçimden bahsettiğini anlayamıyordu. O adam kimdi? Neden böyle bir şey söyleyip gitmişti? Amacı neydi?

Dalıp giden Edward, 1. seviye kılıç tekniklerini uygulamaya devam ederken Clara’nın geldiğini fark etmemişti. "Ed, bir sorun mu var?" diye arkadan endişeli bir ses duydu. Bu, eşiydi. Edward kendine geldi.

"Ha? Hayır, sadece bu ayki vergileri düşünüyordum. Canavar avı bu yıl çok zayıftı," diyerek geçiştirdi.

Durumu anladığı hâlde kocasını daha fazla zorlamak istemeyen Clara, "Merak etme tatlım, her şey yoluna girecek," diyerek Edward’ın elinin üzerine ellerini koydu. "Ben seninleyim."

Eşine aynı şekilde gülümseyen Edward, minnettar bir sesle, "Teşekkürler tatlım. İyi ki varsın," dedi.

Bu sırada odasında, babasının kasabadan getirdiği büyü kitabını okuyan Elias, kitabın yarısını çoktan bitirmişti.

İsmi "Yüce Gücün Sırları" olan büyü kitabı, büyüyü ve element kullanımını en açık ve detaylı şekilde anlatıyordu.

Mirellen halkı, büyünün tanrılar tarafından verilen yüce bir güç olduğuna inanıyordu. Çünkü elementel yatkınlıklar ve büyü güçleri, herkesin kazanamayacağı özel bir güçtü. Bu gücün adı "Elemir"di.

Elemir, kişinin kanında bulunan ve doğuştan gelen elementsel bir yatkınlıktı. Bunu kazanmanın iki yolu vardı: Ya kan yoluyla babadan oğula geçerdi ya da kişinin bedeninde özel olarak uyanırdı.

Kandaki element, sınırlı bir oranda bulunurdu. Tıpkı kan gibi, gereğinden fazla azalırsa hayati tehlike oluştururdu. Bu yüzden büyücüler, kanlarındaki özel elementi doğadaki versiyonuyla senkronize ederek ortaya daha büyük bir büyü enerjisi havuzu çıkarırlardı. Buna da "Sangra" denilirdi.

Peki, Elemir ile Sangra’nın farkı neydi? Elemir, bedeni elementsel güçlerle donatır, kişiyi insanüstü hız, güç, refleks ve dayanıklılığa ulaştırırdı. Ancak yüksek kullanımı ölümcül risk taşıdığından manipüle edilemez, şekillendirilemezdi.

Sangra ise daha büyük bir enerji havuzu sağlayarak geliştirilebilir, şekillendirilebilir ve artırılabilirdi. Uzun soluklu savaşlarda büyük avantaj sağlardı. Ancak bu yeteneğin de riskleri vardı: Sangra kullanımında 3. seviyenin üstüne çıkıldığında yetenek bir bilinç kazanır ve büyücüyü kontrol altına almaya çalışırdı. Bu saldırılar zihinsel olur, büyücü benliğini kaybeder, deliliğe sürüklenir ve birkaç hafta içinde hayatını kaybederdi.

Bu yüzden çoğu büyücü 3. seviyede kalmayı tercih ederdi. Sangra’nın seviye yapısı en alt seviye 1, en üst seviye 5 olacak şekildeydi. Ancak 5. seviyeye ulaşmak için yeteneğin bilincini kontrol altına almak gerekirdi. Yetenek ne kadar güçlüyse, kontrol etmek de o kadar zor olurdu.

Dört temel element (ateş, su, rüzgâr, toprak), doğada kolay bulunabildiğinden meditasyon için en çok tercih edilenlerdi. Bu da onları büyü tabakalarının en alt seviyesi olan "Yaygın" katmana koyuyordu. Tüm yetenek ve büyüler; Yaygın, Ender, Nadir, Özel ve Efsanevi olmak üzere beş katmana ayrılıyordu.

Büyünün doğadaki nadirliği, gücünü belirliyordu. Yani büyü doğada ne kadar az bulunuyorsa, o kadar güçlüydü. Günümüzde ise Efsanevi katmana ait büyüler bilinmemekteydi. Sadece Gölge Kralı olarak bilinen İblis İmparatoru’nun "Gölge Manipülasyonu" adlı büyüsünün Efsanevi seviye olduğu biliniyordu.

Ancak krallığın kurallarına göre, alt tabaka bir aileden büyücü çıkamazdı. Eğer böyle bir şey olursa çocuk bebekken aileden alınır, ya soylu bir aileye evlatlık verilirdi ya da kralın himayesine girerdi. Tabii bu yalnızca çocukta Nadir ya da daha üst seviye bir yetenek tespit edilirse gerçekleşirdi.

Kitabı bitirdikten sonra Elias’ın büyüye karşı olan ilgisi, krallığın kurallarına rağmen daha da artmıştı. Bu yüzden bedeninde Elemir enerjisini bulmak için meditasyon yapmaya çalıştı. İlk üç denemesinde başarısız oldu, ancak sonunda gökkuşağı gibi renklerin ona doğru aktığını gördü. Demek ki içinde Elemir enerjisi vardı ve bu da onun Sangra'da ustalaşıp güçlü bir büyücü olabileceği anlamına geliyordu.

Hemen yatkınlığının ne olduğunu anlamaya çalışan Elias’ın dikkatini, pencereden gelen rüzgâr çekti. Rüzgârla kolayca iletişim kurabilen Elias, içindeki elementi onunla bağdaştırdı.

"Yani demek ki rüzgâr büyücüsüyüm," dedi kendi kendine. Ancak bunu saklaması gerektiğini biliyordu — hatta anne ve babasından bile.

Akşamüstü, herkes yemek başındaydı. Sessizce yemek yeniyordu. Sessizliği bozan ilk kişi, küçük beyaz saçlı çocuk Elias oldu:

"Baba, sen kılıç ustasısın, değil mi?" diye merakla sordu.

Edward oğluna doğru başını çevirdi. Gözleri parlıyordu.

"Evet… de," dedi. Bir an duraksadı. "Bunu neden şimdi soruyorsun?"

Başını eğen Elias, "Şey… ben kılıç öğrenmek istiyorum da," dedi çekinerek. "Eğer öğretmezsen sorun değil."

Elias’ın bu davranışının sebebi, babasının kılıca olan nefretiydi. Edward, ihtiyacı olmadığı sürece kılıç kullanmazdı. Hatta savaş döneminden kalma özel kılıcını evdeki sandıkta saklıyordu.

Ancak oğlunun kalbini kırmak istemeyen Edward, yabancının sözleri hâlâ kafasında yankılanırken yanlış bir adım atmaktan çekiniyordu.

"Tabii ki. İstersen yarın derslere başlarız," diyerek oğlunun isteğini kabul etti.

Elias’ın parlayan yüz ifadesini gören Edward, yumuşakça gülümsedi.

"Teşekkür ederim baba!!" diye sevinçle bağıran Elias, yemeğini hemen bitirip sabahın gelmesi için odasına koştu.

Bu sırada Clara, "Emin misin Ed? Bunun senin için ne demek olduğunu biliyorsun. Ayrıca Elias henüz çok küçük," dedi endişeyle.

"Öyle bir surat ifadesi göstermişken onu reddetmem imkânsızdı," diyerek Edward hafifçe güldü.

Bu sırada, köyün etrafını sarmış olan haydut çetesi saldırıya hazırlanıyordu:

"Efendim, etraf sessiz. Herkes uyudu sanırım."

"Güzel… Birkaç saat daha bekleyelim. İşimizi şansa bırakmayalım."