Bölüm 2:adım adım

Ailemizin ormanda bir bebek bulmasından bu yana beş yıl geçmişti.
Edward her ne kadar köyü soruştursa da hiçbir iz bulamamıştı. Sonunda o da çocuğun terk edildiğine kendini inandırmıştı.

Clara, yeni doğan bu çocuğa "ışık" anlamına gelen Elias ismini vermişti.
Elias, sıradan bir fakir çocuğundan çok farklı görünüyordu. Keskin yüz hatları, beyaz saçları, simsiyah inci gibi gözleri ve alabildiğine beyaz teniyle göze çarpıyordu.
Clara, yıllar içinde ona çok bağlanmış ve neredeyse yanından hiç ayırmamıştı. Hatta evden dışarı çıkmasına bile nadiren izin veriyordu.

Edward her ne kadar kendi kanından bir çocuk istemiş olsa da, Clara’nın mutluluğu için bu çocuğu kabul etmişti. Zaman zaman onu odun toplamaya ormana götürüyor, bazen de ona kılıç ustalığı üzerine küçük dersler veriyordu.

Küçük Elias’ın en çok ilgisini çeken şey ise kitaplar olmuştu. Özellikle büyü ve tarih kitaplarına karşı özel bir merakı vardı.
Ne var ki evlerinde yalnızca yirmi kadar kitap bulunuyordu, bu da Elias için büyük bir şanssızlıktı.

Öğle vakti Elias yeni bir kitaba başlamak üzereydi. Kitabın kapağındaki başlığa göz gezdirdi:

"Yüce Gravemire’nin Tarihi."

“Bu kitap çok ilginç duruyor...” diye fısıldadı.
Üzerindeki tozları eliyle birkaç kez silmeye çalıştıktan sonra okumaya başladı.

Kitap, krallığı ve kralları öven bir anlatıya sahipti. Başarılarını anlatıyor, sanki başarısızlık hiç yaşanmamış gibi davranıyordu.
Fakat Elias, sanki yazarın yazıp sonra sildiği şeyleri de görebiliyordu...

Gravemire Krallığı, 650 yıl önce üç farklı ırkı tamamen yok ettikten sonra insanlar tarafından kurulmuştu.
100 yıl süren barış çağında, krallık kıtanın ekonomik olarak bir numarası haline gelmişti. Deniz ticaretine girmeye hazırlanırken birden bire "Karanlık Çağ", yani savaşlar devri başlamıştı.
Artık ne kara, ne deniz, ne de hava güvenliydi.

Günümüzde Gravemire Krallığı, kıtanın askeri anlamda ikinci, ekonomik olaraksa birinci büyük gücüydü.
Fakat bu güçlü ekonomi yalnızca soylular ve zenginler için geçerliydi. Alttabaka eziliyor, sefalet içinde yaşıyordu.

“Yine kitap mı okuyorsun?” diye bir ses duyuldu.
Kapıya bakan Elias, üstü başı ter içinde kalan Edward’ı gördü. Çalışmaktan gömleğini bile çıkarmıştı.

“Baba... Gravemire Krallığı bu kadar zenginse, neden buradaki insanlar para kazanmak için şehre taşınıyorlar?” diye merakla sordu Elias.

Edward önce kaşlarını kaldırdı, sonra başını çevirip şaşkınlığını gizleyemedi. Ardından gürültülü bir kahkaha attı.

“Bunu ben de kendime soruyorum,” dedi. Sonra sıcak bir gülümsemeyle Elias’a baktı. Garipti; bu çocukta kendi isyancı, adalet ve özgürlük arayan kişiliğini görüyordu.

Aniden ciddileşti ve uyardı:

“Ama bu soruyu sakın yabancıların yanında sorma.”

Birkaç saniyelik sessizlikten sonra mutfaktan Clara’nın sesi duyuldu:

“Hayatım, Elias! Yemek hazır.”

Ailecek sofraya oturdular. Yemekte taştan bile sert ekmek ve çorba vardı. Yine de köydeki diğer insanlara göre daha iyi durumdalardı.
Bazı köylüler bir dilim ekmeği bile zor buluyordu. Bu da durumun ne kadar vahim olduğunu gösteriyordu. Ve bu sadece bu köyle sınırlı değildi—krallığın her yerinde sefalet hakimdi.

Krallığın dört bir yanında zaman zaman isyanlar patlak veriyor, ancak hepsi kanla bastırılıyordu.
Her ay yüzlerce insan başkente taşınıyordu. Bu göçler ise krizi daha da derinleştiriyordu.

---

Yemekten sonra Elias ve Edward odun kesmek için ormana gittiler. Yolda, ellerinde odunlarla geri dönen bazı köylülerle karşılaştılar.

“Sizi görmek ne güzel, saygıdeğer şövalye,” dedi yaşlı bir köylü, Edward’ın elini sıkarken.
“Köyümüz sizin sayenizde güvende.”

Edward elini yaşlı adamınkine koyarak gülümsedi:

“Şövalyeliği bıraktım artık. Lütfen bana öyle demeyin.”
“Hem siz olmasanız, bizim de işimiz zor olurdu. Yardımlarınız için teşekkür ederim.”

Bu sözlerden sonra birdenbire anılar canlandı gözlerinde.
Savaşın kaosu, çığlıklar, kan... Edward savaş meydanından ve ölümden her zaman korkmuştu. Güçlüydü ama korkuları, o gücü perdeleyen bir zincir gibiydi.

Bir savaşta karnından aldığı bir yarayla ölümden kıl payı kurtulmuştu. O günden beri zırhını bir daha hiç giymemişti.

Anılarda kaybolmuşken, oğlunun neşeyle tahta kılıcı salladığını fark etti.
Etraflarındaki insanların Elias’a korku ve tiksintiyle baktıklarını gördü.
Ama Elias onların bakışlarını görmüyor gibiydi.

Edward hemen Elias’ı yanına alarak oradan uzaklaştı.
Köyde bu çocuğa karşı tuhaf bir nefret vardı.
Gravemire’de şimdiye dek ne beyaz saçlı biri çıkmıştı, ne de bir fakirin çocuğu bu kadar güzel olabilirdi.

Elias’a karşı olan bu önyargı, aslında derin bir korkunun yansımasıydı.

Edward da ilk başta benzer önyargılar taşımıştı. Onu anlamak zor değildi.
Beyaz saç, elflerde bile nadir görülen bir özellikti ve krallığın uzun süredir yürüttüğü propagandaya göre “anormal” olan her şey iblis olarak görülüyordu.

Ama Edward biliyordu...
Zamanla herkes, Elias’ın bir iblis değil; bu dünyayı değiştirecek ışık olduğunu görecekti.

“Her şey adım adım düzelecek…” diye fısıldadı kendi kendine.