Kül kedisi masalı

Yavaşça kızların olduğu masaya yaklaştım boş bir sandalyeye oturdum.
Demet’te yanımdaki boş sandalyeyi çevirip bana arkasını dönerek oturdu.
Esin ve Merve ile kafa kafaya vermiş çok önemli bir şey konuşuyorlar gibi davranıyorlardı ya da cidden önemli bir muhabbet vardı.
Her neyse benimle paylaşmayacakları kesindi .

Düşüncelere dalmışken bir anda hepsi birden kahkaha atıp bütün dikkatimi dağıttılar.
Dışlanmışlık hissi o kadar ağır bastı ki orayı terk etmek istedim ancak zaten amaçlarının o olduğu bariz ortadaydı, onların kazanmasındansa tek başıma masada çürümeye razıyım.
Masadaki supla, bardak, çatal ile oyalanmaktan bıkmış haldeyken birinin yanıma yaklaştığını hissetim yanı anlarsınız ya birinin bakışları sizdedir ve siz bunu bütün vücudunuzla hissedersiniz ya öyle bir his.

> Yanlız o bardak ve çatallar oynamak için üretilmedi <
Kafamı kaldırdım onunla göz göze geldim. Siyah saçlarının bir kaç tutamı anına düşmüş, dudağının bir köşesi yukarı kalkmış muzip bir ifadeyle bana bakıyordu. Yakışıklıydı tek söyleyeceğim buydu.
> Anlamadım , garson musunuz ?<

Yüzündeki gülümseme daha da genişledi.

>Garson olsaydım tepende dikilmeye fırsat bulmazdım herhalde. <
Yanımdaki sandalyeyi işaret ederek
> Oturabilir miyim ? <
>Tabi, dedim.
Tam garsonlukla ilgili espiri yaptığımı açıklamak üzereyken bir anda Demet ikimizin arasında belirdi.

> Oğuz, Ayla ile tanışmışsın bakıyorum.<
>Oğuz mu Merve’nin Ankara’daki kuzeni Oğuz mu?<
Şaşırmıştım çünkü Merve Oğuz’dan çok bahsederdi.