Ardaşlıktan düşmalınlığa

Kafedeki o günden sonra Demet bana bir daha yazmadı.

Daha kötüsünü yaptı.

Bu sabah uyandım,ve telefonuma baktığımda kızlarla olan grubumuzdan çıkarıldığımı gördüm bu grupta ben , Demet, Merve ve Esin vardık. Beni çıkarmadan önce son konuştukları konu ise Merve’nin attığı "dün akşam çok güldük ya" mesajının altına Demet "aynen" yazmıştı.
Bu duruma kızların bir tepki vermemesi beni çok üzdü Demet dışında diğerleri ile bir sorunum yoktu .
Ancak bu durumu yüz yüze konuşmadan anlayamacağımız için onları ayrı ayrı buluşmaya çağırıdım.

"Merve, bugün çıkalım mı?" diye yazdım.

"Demet'le buluşacağım bugün canım, sonra konuşalım mı?" dedi.

Üçüncü gün Esin de aynı.

Demet'in benden intikam almaya çalıştığını düşündüm. Başka ne olabilirdi ki? Merve'nin kısa cevabını, Esin'in sessizliğini bir araya getirdiğimde zihnimde tek bir ihtimal kalıyordu. Ama asıl korktuğum, Demet'in ne anlattığı değil, benim hakkımda neye inanmalarını sağladığıydı.

Demet onlara bir şeyler anlatmıştı. Ama neyi?

Lisedeki o olayı. Ailemin kavgasını. Kimseye söyleme dediğim, gecenin birinde ağlayarak anlattığım şeyleri mi?
Ne dedi de Merve ve Esin benden uzaklaştı.

Ben artık "dedikodusu yapılan kız" olmuştum. Yanlarındayken susulan, gidince konuşulan.

Ve en kötüsü, iki hafta sonra Merve’nin ablasının düğünü vardı. Hepimiz davetliydik. Elbiselerimizi aylar önce beraber bakmıştık.

Gitmemek olmazdı. Gidersem Demet oradaydı.

Düğün günü, kuaförden çıkmış, aynada kendime bakıyordum. Saçlarımı su dalgası yapmış tenime uyduğunu düşündüğüm sarının güzel bir tonu elbisemi giymiştim ,ama içimde bir his vardı . Oraya girdiğim an herkesin dönüp bana bakacağı hissi.

Telefonum titredi. Bilinmeyen bir numaradan mesaj.

> Geliyorsun değil mi? Çok özledim. Masada yan yana oturuyormuşuz çok sevindim. <
Numarasını silmiştim ama kim olduğunu elbette biliyordum Demet’ti.

O an anladım. Bu düğün bir düğün olmayacaktı. Bu, peşimi bırakmayan durumun ilk kez herkesin önünde olacağı yer olacaktı.

Ve ben içeri girmek zorundaydım.

Kapıdan içeri girdiğimde canlı müzik çalıyordu. Merve beni gördü, gülümsedi ama gelmedi. Gözleri hemen Demet'i aradı.

Demet oradaydı. Kırmızı elbisesiyle. Bana bakıyordu. Ve gülümsüyordu.