Başlangıcı olan bir bitiş

Bizim bir masamız vardı.

Kafenin en arkasındaki, prizin yanındaki, iki sandalyeli küçük masa. Garsonlar bile bilirdi. Biri gelip oraya oturacak olsa "Burası dolu" derlerdi, boş olsa bile.

O gün de oradaydık. Demet'le.

"Artık eskisi gibi değiliz," dedi.

Önündeki kahve soğumuştu. Benimki hala sıcaktı. Elimde tutuyordum, bırakırsam ne diyeceğimi bilemeyecekmişim gibi.

"Ne demek istiyorsun?" dedim.

"Ne demek istediğimi çok iyi biliyorsun." Sesini yükseltmedi. Demet hiç yükseltmezdi. Fısıldayarak kızardı. Bu daha kötüydü. "Üç gündür yazmıyorsun. Arıyorum, meşgulsün. Plan yapıyorum, senin işin var."

"İşlerim vardı sadece. Dersler, ev..."

"Bahanen hep var." Bana baktı. O bakışı tanıyordum. Beni en iyi tanıyan insanın bakışıydı. Ve en çok korktuğum.

"Demet, sürekli yapışık yaşayamayız ki. Benim de bir hayatım var."

Cümle ağzımdan çıktığı an pişman oldum.

Çünkü Demet'in yüzündeki o kırgın ifade bir saniyede silindi.

"Bir hayatın var," diye tekrar etti. Gülümsedi. "Anladım."

Çantasını aldı. Kalkarken bu böyle bitmicek biliyorsun değil mi dedi.

Sonra çıktı.

Ben masada öylece kalakaldım. Arkasından seslenmedim. Keşke seslenseymişim. Çünkü o günden sonra Demet hayatımdan çıkmadı.

Tam tersi oldu.

Her yerde olmaya başladı.