Bulana kadar

Okurken dinlenebileceğiniz şarkılar;
Unethical (frozia)
Kır papatyası(bahadır sağlam)
Backstabber (Kesha)
Yalnızlığın çaresini bulmuşlar (Gripin)
Unutmadım(kolpa / yaprak Çamlıca)
Therapy(as december falls)
Zombie(the cranberries)
Hızlı hızlı valizimi toplarken bir yandan babamı dinliyordum. Ne kafamdaki sesler susuyordu ne de babam. Beni sakinleştirmeye çalıştığının farkındaydım ama onu bulmadan sakinleşmemin imkânı yoktu.
Ardından sert bir sesle kendime geldim.
Aybike, bu şekilde ani kararlar veremezsin!
Ses tonunu daha üsluplu bir hâle getirip, Otur, konuşalım,dedi.
Aslında kararım belliydi, bileti çoktan almıştım.
Yüzündeki çaresizlik beni daha çok üzse bile yapmak zorundaydım.
O beni bekliyordu...
Benim konuşacak hâlim mi var, baba?
Ona doğru döndüğümde gözyaşlarımı tutamadım. Beni kollarının arasına almış, saçlarımı okşuyordu.
Kollarının arasından kurtuldum öfkeme yenik düşmek istemiyordum ama öfkem çoktan beni esir almıştı
Biliyorum, dedi başını yana eğerek.
Bulacağız ama bu şekilde seni de kaybederim diye korkuyorum, kızım..
Belki de çoktan ölmüştü...
Belki de beni bekliyordu...
Onu bulmam gerekiyor! diye çıkıştım.bağırdığımı fark edince ses tonumu düzeltip devam ettim.
Burada değil... Karakoldan haber geldi.
Gözleri parladı.
Bulmuşlar bile! bilekliği gösterdikten sonra hemen elimden aldı
Birlikte almıştık...
İstanbul'da bulunmuş.
Ne güzel işte, kızım.tekrar sarıldı
Gözlerimi yerden kaldırdım, başımı babamın omzundan çektim.
Bulunuyor, bak.
Ya, ne demezsin... İç sesim bile buradan gitmek için can atıyordu.
Neşeyle gülümsedi.
Üzme kendini.
İç çekip saçıma bir buse kondurdu.
Ne istediler meleğimden?
Düşüncelerimi susturup babamla konuşmaya devam ettim.
Aytanem, Gülseli'yi er ya da geç bulacaksın. İnanıyorum sana. Biraz özgüven! Gülseli de senin kadar güçlü. Ablası gibi... Şimdi sen güçlü olmazsan o nasıl güçlü olsun? Toparla kendini.
Aslında haklıydı. Hayır, basbayağı haklıydı. Güçlü olmalıydım. Gülseli için, kardeşim için...
Sahte bir gülüşle devam ettim.
Peki ama daha fazla zorlama.
Zorlamıyorum be kızım. Ani kararlar verme diyorum. Öfkeyle kalkan zararla oturur.
Hadi, geç kalma.
Omzunu okşayıp yanağını öptüm.
Sağ salim bulup geliceğim. Benim için endişelenme. Söz veriyorum.
Valiz yaptığım çantayı sırtıma aldım. Kapıya yöneldim.
Dikkat et. İndiğinde haber ver.
Başımı sallayarak onayladım ve evden çıktım.
Bileği elimde okşadım sonrada öptüm çok özlemiştim onu..
En sonunda havaalanına vardım. Sıra beklerken telefondaki bildirimleri fark ettim. Yazan Hande'ydi. Merak etmiş olmalıydı.
Hande: Aybike, acele etme. En iyi sen bilirsin güçlü olmayı. Bana söylediklerini kendine de söyle, Aybikem. 😘
Yüzümü güldürmeyi başarmıştı ama kısa sürdü.
Ben: Çok uzun sürmez, canım. Antalya'dan İstanbul'a en fazla iki saat. Beni düşünmene gerek yok.
Yazması uzun sürmedi.
Hande: Sen benim her şeyimsin, kanımsın, canımsın! Nasıl düşünmeyeyim, kız? Bekliyorum seni.
Bineli bir dakika olmuştu sanki.. hostesin uyarılarıyla birlikte Uçaktan indim. Hande'yi beklerken şarkı sözlerini mırıldanıyordum, sakızımı patlatırken Hande'yi fark edince koşarak sarıldım.
Aybikem!
Handem! dedim karşılık vererek.
Sarıldıktan sonra koluma dolandı.
Ne kadar özlemişim!
Başını omzuma yasladı. Gülümsedim.
Babamla konuştum indiğimi söylemiştim çok lafa tutmamıştı zaten.
Arabadayken şarkı arayışına girmişti. Şahsen sevdiğim bir şarkı yoktu; hepsinin ayrı bir yeri vardı.
Hım... Where You Been?
Kahretsin, konumuzla alakalı olması yeminle tesadüftü. Hande anlamamıştı tabii ki.
Coşkuyla konuşmasını sürdürdü:
Olur, balım! Yeter ki iste!
Sesi fulledi, sağ olsun. Ne kulak kaldı ne beyin...
Hande!
Sesimi duymuyordu. Mükemmel...
Allah canını almasın araba sürerken dans edilir mi? Öleceğiz şimdi!
Evet, boğazım ağrıyarak merdivenlerden çıktım. Bitkin hâldeydim. Havaalanından merkeze bir saat yol gittik. O dans ederek, ben ise bağırarak...
Ya sabır, ya Rabbim..
Kendimi yatağa atacaktım ki...
Ne yapıyorsun, canım?
Şaşkın şaşkın bakarken kolumu tutarak çekiştirdi.
Yürü, yürü!
Kafasıyla yanda duran kapıyı işaret etti.
Nereye ve neden?
Duşa! Hadi, maş maş!
Lan—
Lafımızı da böler oldu Hande Hazretleri.
Yürü! dedi dişlerini bastırarak.
Tamam ya, gidiyorum. Yemek yap sen de o zaman.”
Ne yemeği?
Afal afal baktı yüzüme. C2 seviye B12 eksikliği buna denir işte.
Ha... Doğru ya! Evde pizza var, onu yeriz, güzelim.
Saçımı yıkamam yeterliydi. Duştan çıktıktan sonra pijamalarımı giyip mutfağa yöneldim. Yemeğimizi yerken konuşmaya devam ettik. Boğazım düğüm düğümdü... Hande'ye belli etmek istemesem de...
Aybike...
Anlamış ya.
He valla, diye geçirdim içimden.
Ne oldu?” dedi yemeğini ağzında gezdirirken.
Yemeğini yesene, manyak! Boğulacaksın.
Yok be, boğulmam. Dalma böyle kızarım, bak! dedi.
Tehdidin nazik yolu falan mıydı yoksa sıradan bir uyarı mı?
İkisi karışık.
Ay, çok korkutucu oldu vallahi!
Aybike! dedi olabildiğince sert bir şekilde.
Aman ya, konuşulmuyor da...
Tabağımı silip süpürdükten sonra masadan kalktım.
Ben odama geçiyorum. Yorgunluktan bayılmak üzereyim.
Parmak uçlarımı alnıma değdirip ileriye doğru savurdum, göz kırparak içeri geçtim.
Uykunun iyi geleceğini düşünmüştüm. Tabii, uyuyabilseydim...