Arayış ve şans

Hande’nin bağırmasıyla gözlerimi açtım. Başımı ona doğru çevirdiğimde kaşlarını çatmış, saatlerdir uyanmamı bekliyor gibiydi.
Bakıyorum da erkencisin. Gülümserken esnedim.
Yüzüme bön bön baktıktan sonra cevapladı.
Erken?
Tekrarladım:
Erken?
Telefonunu gözüme soktuktan sonra bir kere daha bağırdı.
Anladım… On iki. Yorgundum, ne yapayım?
Yatağımdan doğruldum.
Dua et yorgunsun! Altıüstü bir kaç saat uyumuştum
Odadan çıkıp gitti. Kapımı kapatıp üstüme kısa, çiçekli bir elbise giydim. Kıvırcık kızıl saçlarımı düzleştirdikten sonra biraz makyaj yaptım. Tamam… Makyaj işte.
Bayıldım!
Yüzünde sıcak bir gülümseme vardı.
Sana da yapabilirim istersen, dedim. Onaylayıcı bir gülüşle baktı.
Makyajına değil, kıyafetine, dedi gözleriyle kıyafetimi gösterirken.
İltifat olarak alıyorum.
Nasıl almak istiyorsan… Bir de bak, elimde ne var.
Posta?
Ama ne postası? Bir düşün bakalım.
Mutlu olduğuna göre… Karakoldan?
Mesaj niye yazmamışlar?
Hâlâ kendine gelmedin herhâlde.
Dur bir dakika! Posta Gülseli?
Ver bakayım, dedim heyecanla, üzüntünün karıştığı bir ses tonuyla.
Zaten karakola gidecektim ama bu, farklı bir sürprizdi.
Çizmelerimi bacağıma geçirmeye çalışırken konuşmasını dinledim.
Yemek yemeyecek misin?
Hayır.
Nasıl hayır? Aç açına karakola mı gideceksin?
Ardından botlarımın fermuarını kapatıp Hande’ye döndüm.
Evet, canım. Orada bir şeyler yerim. Hem aç hissetmiyorum.
Elindeki saklama kabını bana uzattı.
kek yapmıştım. Malum, sen uyuyordun.
Kahkaha patlattıktan sonra uzattığı saklama kabını çantama koydum ve içtenlikle gülümsedim.
Teşekkür ederim.
Hadi, birlikte çıkalım. Ben de işe geçecektim.
Çantasını aldı. Asansör yolculuğunun ardından karakola vardım.
Yukarıdan aşağıya süzdüm.
Şimdi önemli bir yolun karşısında duruyordum.
Kapısından içeri girdim. Ağlamak istiyordum. Gülseli güçlü olmamı isterdi. Ben de onun güçlü bir ablası olacaktım.
Hanımefendi?
Hı? Pardon, efendim.
Buraya gelme sebebiniz neydi acaba?
Polis memuruyum ben. Bir saniye…
Kimliğimi uzattım. Tayinimin çıktığına dair kanıtları gösterdikten sonra konuştu.
Sizi komiserle tanıştıralım.
Adınız neydi?
Firuze.
Memnun oldum.
Etrafı süzerken komiserin ofisinin kapısının önündeydik. Firuze kapıyı iki kez tıklattıktan sonra içeri girdik.
Komiserim, sizi Aybike’yle tanıştırayım. polis memuru.
Komiser, masasından başını kaldırıp bana baktı.
Buyurun.
İçeri girdim ve dik durarak selam verdikten sonra konuşmaya başladım.
Polis memuru Aybike Tuğçe Yıldırım. İstanbul’a atamam çıktı, görevime başlamak için geldim.
Komiser elindeki dosyaya göz attı.
Aybike Yıldırım… Evet, dosyanız burada.
Kısa bir sessizliğin ardından bana baktı.
Gülseli Yaren Yıldırım…
Kardeşimin dosyasını bizzat bana vermişlerdi. Gülseli için üzgünüz. Kardeşin olduğundan dolayı dosyayı sana vermek istedik.
Sağ olun, komiserim.
Gözlerimi kaçırdım.
Daha önce nerede görev yaptınız?
Antalya’da, komiserim.
Kaç yıllık memursunuz?
Üç yıl.
Başını hafifçe salladı.
Peki. Buradaki çalışma düzenine kısa sürede alışmanız gerekecek. İstanbul biraz farklıdır.
Farkındayım, komiserim.
Bugün biriminizi ve çalışma arkadaşlarınızı tanıyın. Yarın görev programınıza dâhil olursunuz.
Emredersiniz, komiserim.
Hoş geldin, Aybike.
Sağ olun, komiserim.
Sezai Yılmaz.
Aybike Tuğçe Yıldırım.
El sıkıştıktan sonra arkamı dönüp odadan çıktım.
Lavaboya geçtim. Hızla kapıyı kapatıp ağlarken Gülseliyle ilgili bir anım geldi aklıma…
Abla? Şu beğendiğim kitap neredeydi ya?
Rafları gezerken günlüğümü bulmuş, çaktırmadan bir iki sayfa okumuş saftirik… Eskiydi tabii.
Ne oldu, gülüm?
Önümdeki kitaptan gözlerimi kaldırdım.
Vay saftirik! Günlüğümü mü okuyorsun? Sana anlattıklarımın aynısı, değişen bir şey yok.
Tekrar önüme döndüm. Ses gelmeyince kafamı tekrar kaldırdım.
Gülseli?
Abla ya…
Ne oldu, kız?
Ortaokuldayken…
Ne olmuş kız, ortaokuldayken?
Çok itilip kakılmışsın ya…
Ablam! deyip öyle içtenlikle sarılmıştı ki bana… Hâlâ ilk doğduğu günkü gibi mis kokuluydu..
Ya tamam, çok da önemli değil. Geçip gitti zaten. Takma sen bunları.
Ben seni mutlu edeceğim, dedi bana. Hem ayrıca seni ister kafama takarım, ister takmam.
Sıcacık gülümsedi, yanağımdan öpüp yataktan kalktı.
Çıkaracağım seni o bataklıktan. Unutacaksın.
Unuttum bile…
Unutmadığını, üzgün olduğunu ikimiz de biliyoruz. Ablam… Sırf benden büyüksün diye bütün yükü sırtına almak zorunda değilsin.
Dolu mu? Bir saattir bekliyoruz burada!
Gözyaşlarımı silip mendili klozete attım.
Beş dakika bekleye bilirdiniz hanım efendi şimdi rahatlıkla girebilirsiniz! Arkama bakmadan ilerledim.
Kantinden bir su aldım. O sırada her şey hazırdı.
Ben de seni o bataklıktan çıkaracağım, güzelim, diye geçirdim içimden.
Geriye kalan tek şey olay yerine gitmekti.
Hande’nin aramasını açtım.
Nasılsın bakalım, aşk kuşu?
Handeciğim, lakapların süper ama şu an pek müsait değilim.
Neredesin?
Olay yerindeyim. Birkaç polis falan var. Gelmek istersen…
Çok komiksin, Aybikem. Umarım kardeşin sağ salim bulunur.
İnşallah. Çok öpüyorum..
Yazarın anlatımıyla;
Aybike heryerde terör estirerek
Gülseli arıyordu. Gülseli kaybolali bir haftayı geçmişti.
Aybike duygularını saklamaya çalışıyordu
Ya da öyle zannediyordu..
Yıllardır Gülseliyle hem anne hem abla olmuştu.
Sırtındaki yükler ağır gelmişti ona
Arkadaşı kardeşi Gülseliydi.Üvey olması umrunda değildi.
Firuze seslendi aybikeye
Bahsettiğin bileklik yanında mı? Sorgular gözlerle ve polis endamıyla
Aybike çantasını kontrol etti başından kaynar sular dökülmüştü adeta..
Ben.. çantaya koymuştum.
Yani yanında yok?
Ona dair tek iz oydu.. Aybike göz yaşlarını durdurmaya çalıştı çok zorladı ama yapamadı.
Firuze yere eğilen aybike ye ne diyeceğini bilemedi gözlerini kaçırdı pes etti ve ellerini uzattı.
Sakin ol.. belki evindedir. Arar bulursun. Aybike Firuzenin uzattığı elini tutup kalktı. Burnunu içine çekti.Çantasından bir peçete ile göz yaşlarını sildi.
Bilekliğin bulunduğu yerleri arıyorlardı.
01;23
Saatler gece yarısını geçmişti. Aybike yürürken afallıyordu artık,ayakta duracak hali yoktu.
Aybikenin anlatımıyla;
Dar sokaklardan geçiyordum. Masmavi denizin sesi ve yusun kokularıyla dolu o sahilde bacaklarımın ağrısını iliklerimde hissederek sonra bir sokağa girdim çıkışım olur mu bilmediğim o sokağa..