Canterville Hayaleti kitap kapağı

5. bölüm / 7

V

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: V

V
Birkaç gün sonra Virginia ile kıvırcık saçlı şövalyesi Brockley çayırlarında ata bindi. Bir çitin içinden geçerken giysisi öyle kötü yırtıldı ki eve dönünce kimseye görünmemek için arka merdivenden çıkmaya karar verdi. Goblenli Oda’nın önünden koşarak geçerken kapının açık olduğunu fark etti; içeride birini gördüğünü sandı. Annesinin hizmetçisi olduğunu düşünerek içeri baktı. Hizmetçi bazen işlerini oraya getirirdi; Virginia da giysisini dikmesini istemek üzere bakmıştı. Ama karşısında Canterville Hayaleti’nin ta kendisini görünce şaşkınlıktan donakaldı. Hayalet pencerenin yanında oturmuş, sararmış ağaçlardan dökülen altın yaprakların havada savruluşunu ve uzun ağaçlı yol boyunca kırmızı yaprakların çılgınca dans edişini seyrediyordu. Başını eline dayamış, bütün hâli derin bir kederi anlatıyordu. Öylesine kimsesiz ve perişan görünüyordu ki, ilk düşüncesi kaçıp odasına kapanmak olan küçük Virginia’nın ona acıması ve teselli etmeye çalışmaya karar vermesi uzun sürmedi. Adımları öylesine sessiz, hayaletin hüznü öylesine derindi ki, Virginia konuşana dek onun geldiğini fark etmedi.

“Sizin için çok üzülüyorum,” dedi. “Ama ağabeylerim yarın Eton’a geri dönüyor. Usulünce davranırsanız bundan sonra kimse sizi rahatsız etmez.”

“Benden usulünce davranmamı istemeniz saçma,” diye karşılık verdi hayalet. Kendisine seslenmeye cesaret etmiş sevimli küçük kıza şaşkınlıkla baktı. “Büsbütün saçma. Zincirlerimi şakırdatmam, anahtar deliklerinden inlemem ve geceleri dolaşmam gerekiyor; kastettiğiniz buysa. Varoluş nedenim yalnızca bu.”

“Bunlar varoluş nedeni olamaz. Üstelik çok kötü şeyler yaptığınızı da biliyorsunuz. Bayan Umney, buraya geldiğimiz ilk gün karınızı öldürdüğünüzü anlattı.”

“Evet, bunu kabul ediyorum,” dedi Hayalet hırçınca. “Ama bu, tamamen aile içinde kalması gereken bir meseleydi; başkasını ilgilendirmezdi.”

“Birini öldürmek çok yanlış,” dedi Virginia; kimi zaman eski bir New England atasından aldığı tatlı bir püriten ciddiyetine bürünürdü.

“Ah, soyut ahlakın ucuz sertliğinden nefret ederim! Karım pek çirkin bir kadındı; yakalıklarımı hiçbir zaman gerektiği gibi kolalamaz, yemek pişirmeyi de hiç bilmezdi. Hogley Ormanı’nda vurduğum olağanüstü bir karaca vardı; daha gençti, boynuzları da çatallanmıştı. Onu sofraya nasıl koyduğunu biliyor musunuz? Neyse, artık önemi yok; her şey bitti. Ben onu öldürmüş olsam da erkek kardeşlerinin beni açlıktan öldürmesi pek nazikçe değildi.”

“Sizi açlıktan mı öldürdüler? Ah, Bay Hayalet—yani Sir Simon, aç mısınız? Çantamda bir sandviç var. İster misiniz?”

“Hayır, teşekkür ederim; artık hiçbir şey yemiyorum. Ama yine de çok naziksiniz. Siz o korkunç, kaba saba, görgüsüz ve sahtekâr ailenizin öteki üyelerinden çok daha iyisiniz.”

“Yeter!” diye haykırdı Virginia, ayağını yere vurarak. “Kaba, korkunç ve görgüsüz olan sizsiniz; sahtekârlığa gelince, kütüphanedeki şu gülünç kan lekesini tazelemeye çalışmak için boyalarımı kutumdan çaldığınızı biliyorsunuz. Önce tüm kırmızı boyalarımı, vermilyon kırmızısı da dâhil, aldınız; artık günbatımı resmi yapamaz oldum. Sonra zümrüt yeşilini ve krom sarısını aldınız. En sonunda elimde yalnızca çivit mavisiyle Çin beyazı kaldı; ben de sadece ay ışıklı manzaralar yapabildim. Onlara bakmak hep insanın içini karartır, üstelik boyaması da hiç kolay değildir. Çok kızmış olmama rağmen sizi ele vermedim. Bütün bunlar da çok saçmaydı; zümrüt yeşili kan diye kimin aklına gelir?”

“Doğrusu,” dedi Hayalet biraz alçakgönüllü bir sesle, “ne yapmamı bekliyordunuz? Gerçek kan bulmak bugünlerde çok zor; her şeyi de ağabeyiniz Paragon Deterjan’la başlattı. Boyalarınızı almamam için hiçbir neden görmedim. Renge gelince, bu her zaman bir zevk meselesidir. Örneğin Cantervillelerin kanı mavidir; İngiltere’nin en mavi kanı. Ama sizin Amerikalıların bu tür şeylere önem vermediğinizi biliyorum.”

“Bu konuda hiçbir şey bilmiyorsunuz. Yapabileceğiniz en iyi şey göç edip aklınızı başınıza toplamak. Babam size seve seve bedava bir yolculuk ayarlar. Her türden ruh için ağır gümrük vergisi olsa da Gümrük Dairesi’nde sorun çıkmaz, çünkü memurların hepsi Demokrat. New York’a varınca kesinlikle çok başarılı olursunuz. Orada büyükbaba sahibi olmak için yüz bin dolar, aile hayaleti sahibi olmak içinse bundan çok daha fazlasını verecek bir sürü insan tanıyorum.”

“Amerika’yı seveceğimi sanmıyorum.”

“Sanırım harabeniz ve tarihî eseriniz olmadığı içindir,” dedi Virginia alayla.

“Harabeniz de mi yok, tarihî eseriniz de mi!” diye karşılık verdi Hayalet. “Donanmanız ve görgünüz var ya.”

“İyi akşamlar. İkizlere bir hafta daha tatil vermesini babamdan isteyeceğim.”

“Lütfen gitmeyin Bayan Virginia,” diye seslendi. “Çok yalnızım, çok mutsuzum; ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Uykuya dalmak istiyorum ama uyuyamıyorum.”

“Bu da çok saçma! Yatağa girip mumu söndürmeniz yeterli. Özellikle kilisede uyanık kalmak bazen çok zordur ama uyumakta hiç zorluk yoktur. Bebekler bile bunu bilir; hem onlar pek akıllı da sayılmaz.”

“Üç yüz yıldır uyumadım,” dedi kederle. Virginia’nın güzel mavi gözleri hayretle açıldı. “Üç yüz yıldır uyumadım ve çok yorgunum.”

Virginia’nın yüzü ciddileşti; küçük dudakları gül yaprakları gibi titredi. Hayalete yaklaşıp yanına diz çöktü ve yaşlı, buruşmuş yüzüne baktı.

“Zavallı, zavallı Hayalet,” diye mırıldandı. “Uyuyabileceğiniz hiçbir yer yok mu?”

“‘Zavallı, zavallı Hayalet,’ diye mırıldandı. ‘Uyuyabileceğiniz hiçbir yer yok mu?’”

“‘Zavallı, zavallı Hayalet,’ diye mırıldandı. ‘Uyuyabileceğiniz hiçbir yer yok mu?’”

“Çam ormanlarının çok ötesinde,” diye alçak ve düşsel bir sesle karşılık verdi, “küçük bir bahçe var. Orada otlar uzun ve gür biter; baldıran çiçeğinin büyük, beyaz yıldızları vardır. Bülbül bütün gece boyunca şarkı söyler. Gece boyu şarkı söyler; soğuk, billur ay aşağıdan bakar, porsuk ağacı da uyuyanların üzerine dev kollarını uzatır.”

Virginia’nın gözleri yaşlarla buğulandı; yüzünü ellerinin arasına sakladı.

“Ölüm Bahçesi’nden söz ediyorsunuz,” diye fısıldadı.

“Evet, ölümden. Ölüm çok güzel olmalı. Yumuşak, kahverengi toprağa uzanmak, başımızın üzerinde otların dalgalanışını görmek ve sessizliği dinlemek. Ne dünün ne yarının olması. Zamanı unutmak, hayatı unutmak, huzur bulmak. Bana yardım edebilirsin. Ölüm evinin kapılarını benim için açabilirsin; çünkü sevgi daima seninledir ve sevgi ölümden daha güçlüdür.”

Virginia titredi; içinden soğuk bir ürperti geçti ve birkaç an sessizlik oldu. Kendini korkunç bir rüyadaymış gibi hissetti.

Sonra hayalet yeniden konuştu; sesi rüzgârın iç çekişini andırıyordu.

“Kütüphane penceresindeki eski kehaneti hiç okudun mu?”

“Ah, çok kez!” diye haykırdı küçük kız başını kaldırarak. “Ezbere bilirim. Acayip siyah harflerle yazılmış, okuması da zor. Altı dizeden oluşuyor:”

“Altın saçlı bir kız

Günahkâr dudaklardan dua söktüğünde,

Kısır badem ağacı meyve verdiğinde,

Küçük bir çocuk gözyaşlarını sunduğunda,

O zaman evin tümü sessizleşecek

Ve Canterville’e huzur gelecek.”

Ama ne demek istediklerini bilmiyorum.”

“Demek istedikleri,” dedi kederle, “günahlarım için benimle birlikte ağlaman; çünkü benim gözyaşlarım yok. Ruhum için benimle birlikte dua etmen; çünkü benim inancım yok. Sonra, sen hep sevecen, iyi ve nazik olduysan, ölüm meleği bana merhamet eder. Karanlıkta korkunç şekiller görecek, kulağına kötü sesler fısıldandığını duyacaksın; ama sana zarar veremeyecekler, çünkü küçük bir çocuğun saflığı karşısında Cehennem’in güçleri yenik düşer.”

Virginia karşılık vermedi. Hayalet, başını önüne eğmiş altın saçlı kıza bakarken çılgınca bir çaresizlikle ellerini ovuşturdu. Birden kız ayağa kalktı; yüzü bembeyazdı, gözlerinde tuhaf bir ışık vardı. “Korkmuyorum,” dedi kararlılıkla. “Sizin için merhamet etmesini melekten isteyeceğim.”

Hayalet hafif bir sevinç çığlığıyla yerinden kalktı, Virginia’nın elini tuttu; eski zamanların zarafetiyle üzerine eğilip elini öptü. Parmakları buz gibi, dudakları ateş gibi yanıyordu ama Virginia, hayalet onu alacakaranlıkta kalmış odanın içinden geçirirken irkilmedi. Solmuş yeşil duvar halısına küçük avcılar işlenmişti. Püsküllü borularını çalıp minicik elleriyle ona geri dönmesini işaret ettiler. “Geri dön küçük Virginia!” diye seslendiler. “Geri dön!” Ama hayalet elini daha sıkı kavradı; Virginia da gözlerini kapatıp onlara bakmadı. Kertenkele kuyruklu, şaşı gözlü korkunç hayvanlar oymalı şömine rafından ona göz kırpıp “Dikkat et küçük Virginia, dikkat et! Seni bir daha hiç göremeyebiliriz,” diye mırıldandılar. Ama Hayalet daha hızlı süzülerek ilerledi; Virginia onları dinlemedi. Odanın sonuna vardıklarında hayalet durdu ve anlamadığı birkaç söz mırıldandı. Virginia gözlerini açtı. Duvarın yavaşça sis gibi silinip gittiğini ve önünde büyük, kara bir mağara açıldığını gördü. Acımasızca soğuk bir rüzgâr çevrelerinde esiyor, bir şey elbisesini çekiştiriyordu. “Çabuk, çabuk,” diye haykırdı Hayalet, “yoksa çok geç olacak.” Bir anda ahşap duvar kaplaması arkalarından kapanmış, Goblenli Oda boş kalmıştı.

“HAYALET DAHA HIZLI SÜZÜLEREK İLERLEDİ”

“HAYALET DAHA HIZLI SÜZÜLEREK İLERLEDİ”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…