Bölümler 2Şu an: BÖLÜM 1 - KAN BORCU
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İnsanlar yaşadıkları kötü anıları bir nesneye ya da bir yere bağlamayı ve o nesne ya da yerden uzak durarak travmalarından kaçmayı kurtuluş olarak adlandırılır.Ben bunu hiç yaşamamıştım.Ben kurtulamamıştım.
Ama ben o travmalardan hiç kaçamamıştım.Karşımda gördüğüm ev tüm çocukluğumu ve tüm ruhumu taşıyordu.Benim ruhum bu evde cinayetini ben bu evde işlemiştim.Bu evde bir cinayete kurban gitmiş ve bir cinayet izlemiştim.Karşımdaki büyük köşkün adı iki kelimeyi ve bende bıraktığı travma iki cihanda peşimi bırakmayacaktı.
KAYA KÖŞKÜ
Tabelayı okuduğumda aslında burada olmadığımı biliyordum.Rüya,hayal
ya da devasa bir kabus.Ama burada değildim.Ayaklarım benden bağımsız
şekilde köşke doğru ilerlediğinde
şaşırmadım.Bunu ilk kez yaşamıyordum ve son da olmayacaktı.Ayaklarım beni büyük giriş kapısından içeri soktuğunda ilk hedefim yemek salonuydu.Masada oturan mutlu bir aile vardı.En başta bir adam oturuyordu solunda ve sağında birer kadın vardı.Solundaki kadının yanında bir kız çocuğu ve o çocuğun solunda bir adam.Sağındaki kadının yanında biri kız diğeri erkek iki çocuk oturuyordu.Erkek çocuk mutsuzdu.Çünkü karşısında oturması gereken kardeşi bildiği kız burada değildi.
Arkadaşına gitmişti.Yalandı.O kız evdeydi.Ama çocuk bunu bilemezdi.
Ayaklarım beni o kızın odasına yönlendirdiğinde hissettiğim tek şey nefretti.Odanın kapısı açıldığında
kız yatakta cenin pozisyonunda yatıyordu.Küçük yüzü yara bete içindeydi ve burnu kanıyordu.Bir eli birkaç saat önce gördüğü işkencede karnına atılan tekme yüzünden ağrıyan karnında diğer eli kanayan burnundaki pecetedeydi.Diğer çocuklar aşağıda gülüp eğlenip yemeklerini yerken Yağmur burada acı içinde kıvranıyor ve aşağıdan gelen kahkaha seslerini dinliyordu.
Dişlerini sıkıyordu çığlık atmamak için.Karnına giren yeni bir sancıyla acı içinde inledi.Tam o anda öz kardeşi Devin'in aşağıdan gelen çocuksu kahkahasından rahatsız oldu.Bu evde işkence gören tek çocuk Yağmur'du.
Bu sefer bu odadan çıkıp koridorun sonundaki siyah kapıya gitti ayaklarım.Açtım kapıyı yine ve yine.
Kapının tam karşısında az önce yatakta yatan kızın biraz büyümüş hali vardı.Tek ayak üstündeydi.
Sorun bu değildi.Sorun ayaklarının altında onlarca jilet olmasıydı.
Tam karşısında koltuğuna oturmuş,rahatça bir sehpaya uzattığı ayaklarıyla masanın başındaki adam izliyordu
Adem KAYA.
Çocukluğumun katili.
Hayatımı mahveden ve beni bir katile
çeviren adam.Beni ben henüz yaşarken öldüren,bana ölümü öğreten dayım.
Elindeki ikisini yudumlarken kızın canının yandığını ve kendisine yalvardığını görmek istiyordu.Ama kızın gözleri bile dolmuyordu ve bu onu sinirlendirmişti.Alışmıştı çocuk bedenim bu işkencelere.
Yanmıyor muydu canı?
Çok yanıyordu.
Ağlamak istemiyor muydu?
Çok istiyordu.
Ona bu zevki verir miydi?
Hiçbir zaman.
Asla değil,Hiçbir zaman.Ben ona hiçbir zaman bu sevki vermemiştim.
Yıllar geçmiş büyümüş acıya,ölüme ve işkenceye alışmış,bir katile dönüşmüş ama bu zevki ona vermemiştim.Canı sıkılmış ve yeterince seyir zevki alamamış olacak kimsenin"Sen bana bakıp korkmadan, ağlamadan,kanamadan,
diz çöküp acıdan kıvranmadan bu odadan çıkış yok sana kız çocuğu!"
Yüzüne saf bir nefretle baktı o jiletlerin üstünde olmasına rağmen cesur duran kız çocuğu."Ben sana ne zaman yalvardım da şimdi yalvarma bekliyorsun soysuz it!"
Boyuna,yaşına ve olduğu duruma
göre çok cesur görünüyordu.Korkudan titriyordu ama belli etmiyordu.Belki yine hastanelik olacak kadar dayak yiyecekti ama başını bir an olsun eğmiyordu.
Adam sinirle ayağa kalkıp ona doğru yürüdüğünde artık çok geçti onu sinirlendirmiş ve dayak yiyeceğini bile bile damarına basmıştı.Bu dayağı bir kere yemiştim ve yıllarca gördüğüm kabuslarda izlemiştim.
Arkamı döndüm ve bu odadan da çıktım.Kapıyı kapattım ve karşıdaki odaya yürüdüm.Kapı kolunu aşağıya doğru büktüm ve kapıyı açtım.Az önce geçmişte yaşadığım ve bana fiziksel zarar veren bir olayı mimik bile oynatmadan izlemiş ve tepki vermemiştim,ama şuan gözlerim dolmuş ve beni ağlatacak tek görüntü gözlerimin önüne serilmişti.
Bir adam vardı yerde yatan.Bir kız çocuğu vardı onun cansız bedenine sarılan.Zemin vardı adamın kanıyla ıslanan.Adamın anlında bir delik vardı kan sızan.Bir de birkaç adam vardı,o kız çocuğunun minicik bedenini cesetten ayırmaya çalışan.
🥀🐍🥀
Gözlerimi açıp hızla doğrulmaya çalıştım.Koluma giren ağrıyla dişimi sıktım.Bakışlarımı koluma indirdim.
Üstümdeki tişörtün yakasını çekiştirip koluma baktım.Sarılıydı.
Anılarım bir bir gözümün önüne geldiğinde vurulduğumu hatırladım.
Gözlerimi kısa bir an kapatıp tekrar açtım.Tam o an birşey farkettim.Tanıdık değildi burası.İçimde bir telaşla etrafıma bakındım.Duvarlarda tuvaller asılıydı.El yapımı gibilerdi.Yanımda bir komodin vardı.Komodinin üstünde bir telefon vardı.Benim telefonum değildi.Telefonu alıp ekranı açtım.Ekranda bir aile vardı.
Elinden vurduğum adam ve yanında sarı saçlı güzel bir kız vardı ama beni asıl şaşırtan resimde bir adam daha olmasıydı.
Bu adamı sanırım tanıyordum bana çok tanıdık gelmişti.Hafızamı zorladım.Geçen gün Toprak televizyon izlerken haberlere çıkmıştı.Damla diye bir kadınla magazine yakalanmış ve onun sevgilisi olmadığı hakkında bir açıklama yapmıştı.Toprak bu adam hakkında bana birşeyler anlatmıştı.
O benden daha ilgiliydi magazine.
Daha fazla oyalanmadan ekranı kaydırdım ama şifre vardı."Siktir!"
dedim sinirle.Komodine baktığımda
telefonun olduğu yerde bir tane de Bluetooth kulaklık kutusu gördüm.
Ayağa kalktım.Telefon işime yaramayacağı için onu orada bıraktım.Kulaklik kutusunu elime aldım ve odanın içindeki kapıya doğru yürüdüm.Burası ebeveyn banyosu olmalıydı.
Kapıyı açtığımda tam da tahmin ettiğim gibi buranın bir banyo olduğunu gördüm.Lavabonun önüne gelip aynadan yüzüme baktım.Gözlerimin altı mosmordu.
Normal bir zamanda olsam yine de uyuyamıyordum.12 yıldır dedem uykumda bile peşimi bırakmıyordu.
Muhtemelen kan kaybı ve ilaçların etkisi ile bu kadar çok uyumuştum.
Son kez saçımı düzelttim,ellerimi yıkadım ve geri çekildim.
Elimi gözüme siper ettim.Kulaklık
kutusu atabileceğim en güçlü şekilde
aynaya fırlattım.Ayna aldığı darbeyle kırıldı.Küçük bir kısmı keskin şekilde kırılmış ve yere düşmüştü.O parçayı sivri tarafı dışarı gelecek şekilde sağ elimin içine aldım.Banyodan çıkıp doğruca
perdeleri kapalı olan pencereye gittim.Perdenin köşesini çok az bir şekilde açtım ve dışarıya baktım.Her
neredeysem bu oda o yerin ön kısmına bakıyordu.Buradan görebildiğim kadar etrafı inceledim.
Bahçede onlarca koruma vardı.
Kaçmaya çalışırsam kesin yakalanırdım.Ayrıca bu korumalardan içeride de olabilirdi.
Ama yapabileceğim en mantıklı şey de buydu.Burada oturup kaderimi bekleyemezdim.Daha nerede olduğumu ve neden burada olduğumu bile bilmiyordum.Hemen
kapıya yürüdüm.Kulağımı kapıya
yasladım ve dışarıyı dinledim.
Yaklaşan bir ayak sesi duyduğumda elimdeki camı bırakmadan uyandığım yatağa koştum hemen yatıp uyandığım pozisyona geri geldim.Şuan en güvenli halim uyuyan halimdi.Beni uyurken öldürmediklerine göre uykumda bana bir şey yapmazlardı.Gözlerimi
kapatıp bekledim.
Kapım sessiz olmaya çalışılarak açıldı.İçeri kim girdi bilmiyordum ama iki ayak sesi duyuyordum.
"Ne zaman uyanacak?"diyen sesi tanımıyordum ama ince bir kadın sesiydi."Daha ameliyattan çıkalı
1 saat bile olmadı anestezi dışında birşey verilmedi.Ama birkaç saat uyur diye düşünüyormuş Nergis."
dedi kalın bir erkek sesi.Sonra aralarına giren şey çalan bir telefonun sesiydi.Yanımdaki komodindeki telefon çalıyordu.
Adamın adım sesleri bana doğru yaklaştı.Daha sonra o telefonun sesinin yanına onun da sesi eklendi.
"Bilinmeyen numara."Kadın konuştu."Abimin telefonu mu o?"
Adam muhtemelen başını sallamıştı.
Kadın tekrar konuştu."Açsak mı?"
Adam yine başını sallamış olmalı ki
sesi çıkmadı ama telefonu açtı.Ses kesildi yerine tanıdığım bir ses geldi.
"Merhaba Karan bey.Ben Yiğit Yaman.Şuan evinizde olan kadının adamıyım.Eğer Yağmur Kaya hemen bize teslim edilmezse diğer liderimizin emri üzerine evinizi kurşunlamak zorunda kalacağız."dedi Yiğit.Anında bu adam konuştu."Ne anlatiyorsun kardeşim,ne kadını?"dediğinde artık Yiğit'in saygı ile konuşması bitmişti.
"Birader şimdi ben sana şöyle açıklayayım."dedi ve dışarıdan bir tane silah sesi geldi."Eğer Yağmur hemen teslim edilmezse seni süzgece çeviririm."dediğinde bu adam sesli bir şekilde küfür etti.
"Dokuz dakikanız var."dedi Yiğit telefonun diğer tarafından.Dokuz
benim takıntılı olduğum sayıydı.
Benim için onlara Dokuz dakika veriyordu.Telefonu adamın yüzüne kapattı."Derin abim nerede?!"dedi.
Kadın konuştu."Mutfakta abi Yağmur'un yiyeceği yemeği kendi hazırlamak istemişti.Hemen haber verelim."dediğinde gözlerimi açmıştım.Sanki canım yanıyormuş gibi yüzümü buruşturdum.Gözleri kıpırdamaya çalışan bana döndü.
Onları gördüğümde gerçekten canımı yakacak şekilde irkilmiş gibi yaptım.Sanki korkuyormuş gibi.
Gözlerimi ikisinin üstünden ayırmadan"Siz kimsiniz?Neredeyim ben?Beni öldürecek misiniz?"dedim sesimi titreterek sahte bir korkuyla.
Kadın bana doğru yürüdü."Hayır tabi k-"demişti ki irkilerek bana uzanan elinden kaçtım.Kasıtlı olarak onlardan korkmuş gibi yapıyordum.
Bu sırada yataktan ayağa fırladım elimdeki camı hala farketmemişlerdi.İşime gelirdi.
Kadın yine bana doğru yürüdü.
"Korkmana gerek yok sana zarar vermek istemiyoruz."dedi ve bana daha çok yaklaşıp koluma dokundu.
O koluma dokunduğu an onu ters çevirip elimdeki camı boynuna yasladım."Az önce seni arayan numarayı geri ara yoksa sen kardeşinin kanında ağlarken ben kaçarım."Ayrıca ben daha kaç kez daha insanlara açıklama yapacağım ben izin vermeden kimse bana dokunmayın."
Adamın eline elindeki telefona bakarken sağ elindeki sargıyı farkettim.Sonra yüzüne tekrar baktım bu adam benim elinden vurduğum herifti.
Telefonu kullanmadığını gördüğümde"Sizi uyarıyorum şuan o telefonu kullanmazsanız dokuz dakika dolduğu an bir daha telefon kullanamaz hale gelirsiniz."dedim ama o sadece gülümsemiş ve boynuna cam dayanmış kardeşine baktı.Kız elimi büküp beni etkisiz hale getirmeye çalıştı.Ama ne kadar kuvvet uygularsa uygulasın ise yaramamıştı.Bilerek yaralı kolumu çevirmişti ama bilmediği şey benim acı reseptörlerim pek de iyi çalışmadığı için hissetmiyordum.
Dakikalar boyunca onlarla sadece sustuk."Bakın son dakikalardayız.
Blöf yapmıyor."dedim.Kadın her an boynunu kesebileceğimi bilerek sürekli abisine arasını söylüyordu ama adam bunu yapmıyordu.Kalı birden açıldı.İçeri Karan Kılıç ve yanında bir adam girdi.Karan Kılıç magazinde gördüğümden çok daha fazlasıydı.Siyah saçları özenle taranmıştı.Siyah kumaş pantolonu ve kollarını birkaç kat katladığı siyah gömlek ütülüydü.
Kolundaki saat ise pahalı olduğunu haykırıyordu.Siyaha yakın koyu kahve gözleri doğrudan bana bakıyordu.Rehin alınan kardeşine ya da karşımdaki kardeşine değil doğrudan bana.Yeşil gözlerimin içine bakıyordu.Yanındaki adama çevirdim gözlerimi.Kahve saçları dağınıktı.Benimkine yakın yeşil gözleri üstündeydi.Onun üstünde daha günlük giysiler vardı.Siyah vücudunu saran tişörtü sıkı kaslarını ortaya çıkarıyordu.Altında kumaş ama rahat duran bir pantolon vardı.Üstündeki siyah deri ceket ve ayağındaki siyah botlarla tam bir serseriler gibi duruyordu.
Karan Kılıç üzerindeki şoku atıp konuştu."Yağmur sakin ol sana zarar vermeyeceğiz istediğin zaman gidebilirsin."dediğinde ona 'hadi be oradan'der gibi baktım.
"Gitmeme izin verecek olsanız kardeşin olacak piç ara dediğimde neden aramadı adamımı?Merak etme ben az sonra buradan elimi kolumu sallaya sallaya çıkacağım ama sizin için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. "dedim dişlerimin arasından.Karan kaşlarını çattı."Kim aramadı?"dedi ve karşımda duran adama döndü.
"Savaş."dedi Şaşkınlıkla."Oğlum salak mısın sen?Yağmur bizim misafirimiz.Rehinemiz değil gerizekalı."dediğinde adının Savaş olduğunu öğrendiğim adam konuşmaya yeltendi ama patlayan silahların sesi buna izin vermedi.
Elimdeki camı kızın boynundan çektim."Ben size demiştim blöf yapmıyor diye."dedim elimdeki cam elimi kesmiş kanatmıştı.Belli bir seviyeye kadar acı hissetmediğim için acısını anlamamıştım ama şimdi sızlıyor gibiydi.
Karan bağırmaya başladı."Herkes yere yatsın!"O bunu söylediğinde bana doğru geldi ve beni kurşun yaramın olduğu kolumdan tutup arkadaki banyoya doğru çekmeye çalıştı.Koluma giren keskin bir acıyla inledim ama o bunu duymadı.
Kolumu tutan elinin eklemine diğer kolumun dirseğini sert şekilde geçirip canını yaktım.Elini çekmek
zorunda kalmıştı."Haddini bil!Ben izin vermediğim sürece kimse bana dokunamaz!"dedim ve yarama baktım siyah tişört ıslanmıştı.
Derin'i rehin aldığımda kolumu bükmeye çalıştığı an zaten yaram kanamaya başlamıştı ama şimdi daha çok acıyordu.Dişlerimi sıkarak
kapıya yürüdüm.Sarışın olan hala olduğu yerde duruyordu.Diğerleri
çoktan yere yatmıştı."Gel sana yolu
göstereyim."dedi."İstemez!Kendim bulurum."dediğimde gülümsedi.
"O yaraya bakmama izin vermezsin
ama gelen adamların yarana bakacaktır.Yolu bulman en iyi ihtimalle on dakikanı alır.O on dakikada döneceğin kanı izninle koruyacağım."dediğinde mantıklı konuşması beni ikna etti."Hem canım da yanıyordu zaten.
Onu itip önden yürümeye başladım.
"Sarışın.Yürü de yolu göster.Canım yanıyor."dedim o da arkamdan gülerek gelmişti.Yanıma geldiğinde yüzünde bir sırıtış vardı."Aras."dedi.
'Hm'diye bir ses çıkardım anlamadığımı belli etmek için.
"Aras.Adım Aras Sancak."dedi gülümsemesi hiç silinmeden."Memnun oldum Arasın bende Yağmur.Yağmur Kaya ama Cellat derler."dediğimde gülümsemesi yine solmadı.Genelde bu ismi duyunca bile korkar,en azından şaşırırlardı.O buna hiç şasırmamıştı."Ne var?Benim de lakabım var."dedi hava atar gibi göğsünü kabartarak.Bu anda ikinci kez merdiven iniyorduk."Senin lakabını öğrenebilir miyim acaba?"
dedim yanımda küçük çocuklar gibi bana hava atmaya çalışan kocaman adama."Araf."dedi kısaca.
Aras:Nehir ismi
Araf:yaşam ve ölüm arası
"Neden Araf?"dedim merakla.İlk defa durgunlaştı.Sonra kendini toparladı ve gülümsemesi geri geldi.
Yüzüme baktı."Eğer bu güzel kadınla bir daha karşılaşırsak o zaman anlatırım olur mu?Bir daha ki buluşmamızda söz sana yemek ısmarlayacağım."dediğinde bu serseri hali beni güldürdü.Elimi ona uzattım."Diğerlerini pek sevmedim ama seni sevdim memnun oldum
Araf."dedim ve etrafıma baktım.
Büyük bir yemek masası vardı.
Üstünde ise birkaç kağıt ve mavi bir tükenmez kalem.Masaya yaklaşıp kalemi aldım ve geri geldim.Geri geldiğimde Aras pür dikkat beni izliyordu.Kalemin kapağını açıp
hiç çekinmeden elini tuttum ve kalemi avucuna bıraktım."Telefonum patlayan aracın içindeydi.Muhtemelen numaram değişecek.Sen yaz numaranı.Ben seni arayacağım ve bir gün bana söz verdiğin yemeği ısmarlayacaksın.Bende bunun karşılığında sana kahve ısmarlarım."
Dedim ve elimi uzattım.
Kalemi tuttu ve aynı anda bana baktı."Sana dokunabilir miyim?"
dediğinde şaşkındım.Bunu defalarca söylemiştim yukarıda.Ama kimse beni dinlemeye tenezzül etmemişti.
Başımı olumlu anlamda salladım.
Yavaşça bana yaklaştı elimi tutup avcumun içine numarasını yazdı ve geri çekildi.
O geri çekilir çekilmez gördüğüm çıkış kapısına doğru yürüdüm.Silah sesleri yeni kesilmişti.Muhtemelen beni geri vermelerini bekliyorlardı.
Yürüyüp kapıdan çıktım.Kılıç cephesine ait tüm korumalar ve beni korumalarım bana baktı.Onların yoğun bakışları eşliğinde kendi korumalarıma yürürken başımı
kaldırdım.Uygar hemen bana doğru koştu.Kolumu farketmişti.Uygar alanında çok başarılı bir doktordu.Benden iki yaş büyüktü.
En yakın arkadaşımdı.
"Ne zamandan beri kanıyor?"dediğinde omuz silktim.
"Ne demek bilmem?Kolundaki yaradan da mı haberin yok?"dedi
ama asıl onun haberi yoktu az önce tanımadığım bir adamla flört etmiş ve numarasını almıştım hem de çatışmanın ortasında.
Beni bana hiç dokunmadan bahçenin içindeki siyah arabalardan birine yürüttü.Arka kapıdan arabaya bindiğimde Uygar arabanın
arkasından dolaşıp diğer tarafa binmek için kapımı kapattı.
Arabanın filmli canımdan dışarı baktığımda devasa bir malikaneden çıktığımı farkettim.Onlarca camı delik deşik etmişlerdi.Her ne kadar vurup zarar vermiş olsam da Karan Kılıç ve Savaş Kılıç'a bir kan borcum vardı.Can değil Kan borcum vardı.
Canımı kurtarmamışlardı.Benim canımı ben orada kendim kurtarmıştım onlar benim kanımı kurtarmıştı.
Başları belaya girerse bende onların
bir kez kanlarını kurtaracaktım.
Bölüm etkileşimi
