Bölüm 1 ~ GEÇMİŞ ~

Emeğimin karşılığı olarak bölümü beğenmeyi ve beni takip etmeyi unutma♡

Bölüm Şarkımız: M Lisa - Gecelerde

Bölüm 1 : Geçmiş

(Ana Karakterin Anlatımıyla 8 Haziran 2032 20.15)

Hızlı adımlarla evden çıkarken bir taraftan da kahverengi uzun kabanımı giymeye çalışıyordum. Çantamın kolumdan düşmemesi için verdiğim çaba da bunu bir hayli kolaylaştırıyor denilebilirdi(!)

Ah bir dakika! Çantamın üstüne mi kabanı giyecektim?

Aklım beş on karış havadaydı sanırım.

Hala kendim ile büyük bir savaşın içine düşmüş bir halde iken kulağımı hoş bir melodi sesi doldurdu.

Evet, telefonum çalıyordu fakat vasat bir halde olduğum için telefonu alma ihtimalim yerlerdeydi.

Derin bir nefes aldım ve kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Çantamı yavaşça çıkarıp merdivenin üstüne koydum ve kabanımı tam bir şekilde giyerek çantamı tekrardan koluma taktım.

"İşte şimdi daha iyi."

Kendi kendime gururlanarak ve kendimi öve öve evin çıkışına doğru yürürken kapıyı kilitleyip kendimi adeta tabiri caizse sokağa attım.

Üzerimde boğazlı kahverengi bir kazak, açık mavi tonunda bol bir kot pantolon ve kışlık bir çift bot vardı.

Mevsim sonbahardı ve bir önceki akşam yağan yağmur nedeniyle yerler ıslaktı.

Her bir adımımda etrafa sıçrayan sular sanki geçmişin hüzünlü birer parçasıymışçasına tekrar yere düşüyordu.

Tam bu edebi ruh halimin içine düşmüşken tekrardan telefonun sesi kulağıma ilişti.

Tabii ya telefona dönmeye unutmuştum.

Telefonun sesi bir kesiliyor sonra tekrardan ısrarla çalmaya devam ediyordu.

Bu yüzden elimi çantamın ön cebine doğru uzattım, sonrada hala çalmakta olan telefonumu çıkardım ve beni arayan ismi görmemle yüzümdeki düz ifade bir anda kocaman bir gülümsemeye dönüşüverdi. Aslında gördüğüm isim beni şaşırtmamıştı.

"Evet Birce. Yine ne oldu? Rujun mu kırıldı? Ojeni yamuk mu sürdün? Telefonunu mu bulamıyorsun? Son ihtimal için bir eline bakmayı dene istersen ha bir tanem."

"Teşekkür ederim. Bende çok iyiyim. Sen nasılsın ha bir tanem?"

Birce benim üniversiteden arkadaşımdı. Aslında lisede de aynı okulda olmamıza rağmen hiç birbirimizi tanımamıştık fakat sanki o dönemlerde bile arkadaşmışız gibi yakındık.

"Kız Beroş bu akşamki partiye gelecek misin?"

Kaşlarımı çattım. Bu akşam parti mi vardı? Kimin partisiydi?

"Ne partisi?"

Bu soruyu sorarken Birce'nin vereceği cevabın beni ne kadar yaralayabileceğini ve eski yaraları deşebileceğini düşünememiştim.

Belki de kendim için en doğrusunun bu olduğunu bilerek düşünmek istememiştim...

"Gecenin Yıldızı 2024 mezunlarına bir buluşma partisi ayarlıyor. Açıkçası bunu her sene yapıyordu fakat yine de ben hiç yapmamışlar gibi anlatayım."

Birce telefonun diğer tarafında kendi kendine gülüp bir şeyler anlatırken benim yıllardır içimde tutmaya çalıştığım öfkem gözlerimden yaş olarak gelmeye başlamıştı.

Ben o geceyi aklıma getirmiyordum çünkü bu benim zaafım olmuştu. Resmen tek bir gün benim travmam olmuştu. Bugünün tarihi 8 Haziran'dı.

Her şey neden bir gecede mahvolmuştu?

"Hey Beril, orada mısın?"

Birce'nin aniden gelen sesi ile irkilerek tekrardan tüm dikkatimi telefona verdim ve bir yandan da gözlerimi sildim.

"Buradayım."

"Akşamki partiye gelecek misin?"

Derin bir nefes aldım ve Birce göremese de kocaman gülümsedim.

"Evet... geleceğim."

Ses tonumda açıkça fark edilen garip bir tını yüzünden aramızda kısa ve derin bir sessizlik oluşunca öksürerek boğazımı temizledim ve tekrardan konuşmaya başladım.

Normalde geliyor olmama sevinç çığlıkları atarak delirecek olan arkadaşım beni çok iyi tanıdığından bir sorun olduğunu sezmişti içten içe.

"Birceciğim benim şimdi kapatmam lazım. Adliyeye yaklaştım. Duruşmadan sonra haberleşelim. Zaten akşam görüşüp özlem gideririz."

Birceyle hızlıca vedalaştıktan sonra telefonu kapattım ve çantama koydum. Telefonu kapatmadan önce hala artarda attığı mesajlar bildirim olarak düşüyordu.

Birce: Bana ne giyeceğini atmayı unutmaaaa

Tamam mı?

Beroşkommm...

Başımı iki yana sallayıp gülümserken yürümeye devam ediyordum. Senelerdir yaşadıklarımı, o okulda maruz kaldığım zorbalığı ve daha da fazlasını yani kısacası benim geçmişim hakkındaki çoğu şeyi Birce bilmiyordu.

Üstelemiyordu çünkü neler yaşadığımı bilmesede duygularımı içten içe hissediyordu.

Tüm bunların bana zarar verdiğini bildiği için susuyor ve benim zamanı gelince ona anlatmamı bekliyordu.

☆

Adliyeden çıkarken hala üzerimde yaklaşık 10 dakika önce çıkmış olduğum mahkemenin stresi vardı. Evet, ben bir avukattım ve bu kesinlikle tam bana göre bir meslekti. Dava devam ediyordu. Henüz bitmemişti.

Birçok şey gibi...

Aslında dava bir uyuşturucu satıcısının ceza yemesiyle ilgiliydi ve hala sonuçlanmamıştı. Benim müvekkilim zorla bu adam tarafından uyuşturucu kullanmaya maruz kalmıştı ve böyle böyle bağımlı hale gelmişti. Fakat işlerin ucu ailesine kadar değince onu bu hale getirenlere dava açmıştı. Tedirgindi fakat ailesi için her şeyi yapabilecek bir kararlılıkta olduğundan bu davayı alacağımıza emindim. Fakat işin acı yanı müvekkilimin daha 19 yaşında bir erkek çocuğu olmasıydı. Ona bir avukattan çok abla şefkati ile yaklaşıyordum adliye dışındayken. Çünkü bir ablaya ihtiyacı olduğunu seziyordum. Kafam alak bulak oluyordu böyle çocukluğunu gençliğini kaybetmiş müvekkillerim olunca.

Ben aklımdaki düşüncelerle boğuşurken bu düşünceleri bölen şey yine telefonumun sesi olmuştu. Muhtemelen Birce 2 saat sonraki parti için arıyordu. Telefonumu çıkarıp arayan kişiye baktığımda ve telefonu açtığımda ise bu düşüncemde haklı olduğumu anladım.

"Alo! Ay! Beril hazırlandın mı? Ay çok heyecanlandım."

Bircenin bu tatlı telaşına buruk bir şekilde gülümserken bir yandan da hızlı adımlarla yürümeye devam ediyordum. Evim ve adliye arasında çok bir mesafe olmaması nedeniyle hazırlanıp partiye yetişme konusunda rahattım.

"Hazırlanmadım. Daha yeni adliyeden çıktım."

Cümlemi bitirmem ile Bircenin korku dolu bir çığlık atması bir olmuştu.

"İnanmıyorum! Kızım nasıl yetişeceksin?"

"Öncelikle kulağımın dibinde bağırma. Duyma yetkimi kaybetmeyi hiç istemiyorum ve merak etme yetişirim hatta eve geldim bile. Hadi kapattım. Kendine tatlış tatlış bak."

Bircenin cevap vermesine kalmadan direk telefonu kapatıp evime girdim. Ben neden hep bu kızın yüzüne kapatıyordum şu telefonu? Ama sanirım biraz haklıydı. Gerçektende hazırlanmazsam yetişemeyecektim.

☆

Sanırım kendime uzun bir süre sonra ilk defa bu kadar özenmiştim. Demek ki insan korkularının üzerine gidecekken kendine normalden daha fazla özeniyordu. Ya da bunu sadece ben yapıyor da olabilirdim. Fakat iyi gelmişti. Bunu daha sık yapmalıydım bence.

Şu an üzerimde saten siyah bir elbise vardı ve yere kadar uzanıyordu. Kolları yoktu sadece ince askıları vardı. Siyahın en koyu hali denilebilecek olan saçlarımı açık ve dalgalı bir şekilde bırakmıştım. Gözlerimde ise hafif bir göz makyajıyla ve dudaklarıma sürdüğüm koyu kırmızı renkte olan rujla kendime verdiğim bu özeni noktalamıştım.

Küçük çantamı da elime alarak evden çıktım ve hızlı adımlarla yürüyerek arabamın yanına vardım.

Parti okulda olacaktı ve okulla ev arasında yaklaşık 15-20 dakikalık bir mesafe vardı.

Okulun önüne vardığımda yavaşça arabayı park ettim ve arabadan inip okula doğru yürümeye başladım.

Gecenin Yıldızı Anadolu Lisesine doğru...

Her şeyin bittiği fakat aynı zamanda da her şeyin başladığı o okul...

Bakışlarım okulun kapısına doğru kaydığında ise yüzüme korkutucu derecede öfkeli bir gülümseme yerleşti.

"Gecenin Yıldızı Anadolu Lisesi Mezunları 2024... Hepiniz Yuvanıza Hoş Geldiniz..."

Yuvamız... Katilimiz olan o yuvamız.

( Yazarın Anlatımıyla, 8 Haziran Cumartesi 2024 Saat 20.48)

Tüm okul hiç eğlenmemişçesine eğleniyordu o gece. Danslar... İçecekler... Tüm bu yorucu senin acısını bir gecede çıkartmaya çalışıyordu herkes.

Bu eğlenenlerden biri ise bu okuldaki tüm yaşadıklarına rağmen Beril'di.

Beril giymiş olduğu lacivert elbisesinin eteğini savura savura arkadaşı Azra ile dans ediyordu.

Sanki bu stres dolu hayatını kendine unutturmak istercesine durmuyordu. Fakat artık yorulmuştu. Yorulduğunu hissediyordu.

Bu nedenle yavaş ve sarsak adımlarla çantasının bulunduğu masaya doğru yürüdü. Daha sonra ise çantasını alıp okulun bahçesini geçerek okula girdi. Soluklanması lazımdı. Yavaş yavaş merdivenleri çıkmaya başladı ve okulun en üst katında bulunan terasın boş olmasını umut ederek derin bir nefes aldı.

Genellikle boş oluyordu çünkü okulun çoğunluğu orayı bilmiyordu. Bu nedenle onun için orası hep bir kaçış yeri olmuştu. Yani kısacası ne zaman yalnız kalmak istese oraya gidiyordu.

Beril tam terasa gelip kapıyı açacakken içeride birilerinin olduğunu fark etti ve kaşlarını çattı.

Kapının arkasından kafasını hafifçe çıkararak içeriye doğru baktı.

İçeride iki kız vardı ve oldukça hararetli bir şekilde bir konu hakkında konuşuyorlardı. Bu tipler Beril'e ne kadar tanıdık gelse de sarhoş olduğundan onları çıkaramamıştı.

Sarışın olan kız iki de bir ellerini saçlarına geçiriyor ve bağırıp duruyordu. Kahverengi saçlı olan kız ise yere dizlerinin üstünde çökmüş bir şekilde ağlıyordu. Yerde kırılmış içki şişeleri ve içki bardakları vardı.

Cam kırıkları kahverengi saçlı kızın dizlerine batıyordu...

Beril bu konuşmaya ve olaya dahil olmak istemediğinden yavaşça geri adımlayarak tekrardan merdivenleri inmeye başladı.

Nereden bilebilirdi ki bu olayın seneler sonra tekrardan karşısına çıkacağını...

Beril merdivenlerde tam 2. kata gelmişken ayağındaki topuklular yüzünden yorulduğunu hissetti ve bir süre soluklandı.

Tam aşağıya inmeye devam ederken bir adamın koşar adım yukarı doğru çıktığını fark etti.

Terasa doğru...

Adam Beril'in yanından geçerken ikisi kısa bir an göz göze gelmişlerdi. Bir çift mavi göz ve bir çift kahverengi göz...

Kahverengi gözlü adam kim bilir çoktan 3. kata çıkmışken neye uğradığına şaşıran Beril bir anlık tökezledi ve başının da dönmesiyle merdivenlerden düştü. Merdivenin bitmesine 5 basamak kalmış olmasına rağmen sert bir şekilde düşmüştü ve kafasını yere sert bir şekilde çarpmıştı.

Neyin ne olduğunu anlayamadan ise telefonuna bir bildirim sesi gelmişti.

Beril inleyerek kendiyle arasında 2-3 adımlık mesafede olan çantasına uzandı ve çantasından telefonunu alarak açtı. Mesaj annesinden gelmişti. Fakat gelen mesaj sesli bir mesajdı.

Ama annesi hiç sesli mesaj atmazdı ki...

Beril mesajı açarken başının yan tarafında bir ıslaklık hissetti fakat bunu umursamadı.

Belki de onun bu aceleci tavrı bir şeylerin önden habercisiydi.

"Kızım bu mesajım belki de sana attığım son mesaj olabilir fakat beni iyi dinle. Hayatına giren herkese güvenme ve şunu unutma annen ve baban seni çok seviyor. Kardeşine sahip çık. O daha çok küçük ve sana ihtiyacı var. Kendine iyi bak canım kı..."

Sesli mesaj bitmişti fakat bu mesajla birlikte adeta şoka girmişçesine hiç hareket edememişti Beril.

Sanki o terastaki cam kırıkları bu seferde onun canını acıtıyordu.

Fakat sanki dizlerine değil ruhuna saplanıyordu her bir cam parçası...

~ BÖLÜM SONU ~

Azalea Night'tan...