Nefret de bir duygu

Bölüm 2:

Düğüne 1 ay kalmıştı. Deniz günleri saymıyordu, saymaya gerek yoktu. Telefonuna her gün “gelinlik provası”, “davetiye seçimi”, “nikah şekeri” diye mesajlar düşüyordu. Hepsini Melis’e atıyor, “Sen ilgilen, ben yokum” yazıyordu.

Baran o ilk görüşmeden sonra bir daha karşısına çıkmadı. Ne aradı, ne mesaj attı. Deniz önce sevindi. “Baktı pabuç pahalı, vazgeçti” diye düşündü. Sonra sinir oldu. Madem beş yıldır plan yapıyorsun, niye birden yoksun? İnsanı merak ettiriyordu.

Bir cuma gecesi kızlarla dışarı çıktı. Bebek’te bir mekana gittiler. Deniz içtikçe açıldı, müzikle kafa dağıttı. Tuvalete giderken omzuna biri çarptı. Sarhoş, tipleri bozuk iki herif.

“Pardon pardon güzelim.” dedi biri. Sırıttı. “Yalnız mısın?”

Deniz yüzünü buruşturdu. “Kaybol.”

Tam yanından geçecekken herif kolundan tuttu. “Ne bu terslik? İki dakika sohbet etsek ölür müsün?”

Deniz kolunu çekti. “Bırak kolumu!” sesi yükseldi ama müzikten kimse duymuyordu.

İşte o an Baran belirdi. Nereden çıktığını anlamadı. Bir saniye önce yoktu, şimdi herifinle Deniz’in arasındaydı. Baran’ın yüzünde öfke yoktu. Sadece sakindi. O sakinlik daha korkutucuydu.

“Kardeş, yanlışın var.” dedi herife. Sesi alçaktı.

Sarhoş olan “Sana mı sorucaz lan?” diye çıkıştı.

Baran hâlâ bağırmadı. Elini herifin omzuna koydu, hafif sıktı. Herifin yüzü bembeyaz oldu. “Özür dile.” dedi Baran. Hâlâ sakindi.

“Ne özrü lan, bırak kolu— ah!”

Baran bir şey yapmadı, sadece baktı. İki saniye sonra herif de arkadaşı da “Kusura bakma abla, pardon” diye geri gidip kalabalığa karıştı.

Deniz donmuştu. Kalbi ağzında atıyordu. Baran ona döndü. Gözleri Deniz’in kolunu yokladı. “Canın yandı mı?”

Deniz başını iki yana salladı. Sesi çıkmadı.

Baran ceketini çıkardı, Deniz’in omzuna bıraktı. Ceket hâlâ sıcaktı, Baran kokuyordu. Odunsu, temiz bir koku.

“Üşümüşsün.” dedi sadece.

“Benimle gelmek zorunda değilsin.” dedi Deniz. Sesi hırçındı ama titriyordu. “Beni takip mi ediyorsun?”

Baran cebinden telefonu çıkardı, ekranı Deniz’e çevirdi. Mekanın güvenlik kamerası görüntüsü. Deniz’in masası net görünüyordu. “Takip etmiyorum.” dedi. “Mekanın hissesi bende. Müdür aradı, ‘Deniz Hanım burada, bir sorun var’ dedi. Geldim.”

Deniz yutkundu. “Her gittiğim yeri mi izliyorsun?”

“Hayır.” Baran’ın gözleri yumuşadı. “Sadece başın belaya girsin istemiyorum. Ben yokken de girsin istemiyorum.”

Deniz cevap veremedi. Çünkü bu cümle, o restoranda “istediğimi alırım” diyen adamdan gelmişti. Ama tonu… tonu farklıydı. Sert değildi. Sahipleniciydi, evet, ama kızmak, emretmek yoktu. Endişe vardı.

“Benim şoför seni evine bıraksın.” dedi Baran. “Arkadaşlarına haber verirsin. İtiraz istemiyorum, geç oldu.”

Deniz itiraz edecekti. Alışkanlık olmuştu. Ama Baran’ın yüzündeki o ifade… Kızsa geçerdi. Emir verse savaşırdı. Ama bu neydi? Resmen rica eder gibi, ama dik durarak.

“Tamam.” dedi fısıltıyla.

Arabaya kadar eşlik etti Baran. Kapıyı açtı. Deniz binecekken durdu. “Teşekkür etmem sanıyorsan…”

“Etme.” dedi Baran. Gamzesi çıktı yine. “Bana borçlu kalma. Ben gönüllü yapıyorum.”

Cam kapanmadan önce eğildi. “Bir şey lazım olursa ara. Numaramı kaydetmişsindir.”

Deniz kaydetmemişti. Ama silmekten korktuğu için gelen cevapsız aramayı silmemişti de.

O gece yatağına uzandığında Baran’ın ceketini çıkarmadı. Sabaha kadar onunla uyudu. Ve ilk defa “iki ay” lafı midesine kramplar sokmadı.

Ertesi gün kapıya koca bir kutu geldi. İçinden aynı ceket çıktı. Temizlenmiş, ütülenmiş. Üstünde not: “Emaneti aldım. Borcun yok. -B”

Altına bir kutu daha. Deniz açtı. İçinde sarı bir elbise. Beş yıl önceki galada giydiğinin aynısı. Yanında tek satır: “İlk gördüğüm halin. Unutmam.”

Deniz elbiseyi yatağa fırlattı. Kalbi deli gibi atıyordu. Nefret etmek istiyordu. Olmuyordu. Çünkü Baran bağırmıyordu, kırmıyordu, zorlamıyordu. Sadece oradaydı. Sessiz, gölge gibi, düştüğünde tutacak gibi.

Ve Deniz ilk defa korktu. Baran’dan değil. Kendinden.

---