Bölüm 7 – Bulutların Eve Dönüşü

Sabahın ilk ışıkları gökyüzünü aydınlatırken Aras gözlerini açtı.
Bir an her şeyin rüya olduğunu düşündü.
Ama komodinin üzerinde duran, içi yumuşak bir ışıkla parlayan küçük cam kavanozu görünce gülümsedi.
Demek yaşadıkları gerçekten olmuştu.
Aras pencereye koştu.
Gökyüzü her zamankinden daha parlaktı.
Bembeyaz bulutlar gökyüzünde dans ediyor, güneş sıcacık gülümsüyordu.
Tam o sırada tanıdık bir ses duydu.
— Hoşça kal, dostum!
Aras başını kaldırdı.
Pof, Kül ve diğer küçük bulutlar gökyüzünde ona el sallıyordu.
Aras da gülümseyerek elini kaldırdı.
— Sizi hiç unutmayacağım!
Pof son kez yaklaştı.
— Ne zaman bir çocuğun yüzünde gülümseme görürsen, bil ki biz yakındayız.
Bulutlar yavaş yavaş gökyüzünün derinliklerine doğru yükseldi.
Arkasında rengârenk bir gökkuşağı bıraktılar.
Aras o günden sonra gökyüzüne her baktığında umutla gülümsedi.
Çünkü artık biliyordu ki dostluk, cesaret ve sevgi tıpkı bulutlar gibiydi.
Bazen görünmeseler bile hep oradaydılar.
Ve küçük cam kavanozu, odasının en güzel köşesinde yıllarca parlamaya devam etti.
SON