Bölüm 1 -Tavan Arasındaki Kavanozlar

Aras gökyüzünü izlemeyi çok severdi.
Diğer çocuklar top oynarken, o bazen çimlere uzanıp bulutların şekillerini tahmin ederdi. Bir bulut balığa benzerdi, biri dev bir dondurmaya, biri de gülümseyen bir yüze…
Annesi hep gülerek derdi ki:
— Bir gün bulutlarla arkadaş olacaksın galiba.
Aras da her seferinde aynı cevabı verirdi:
— Belki zaten olmuşumdur.
Bir cumartesi sabahı evde büyük temizlik vardı. Annesi eline eski bir bez verip:
— Aras, tavan arasına da bakar mısın? Yıllardır düzenlenmedi, dedi.
Aras normalde temizlikten pek hoşlanmazdı ama tavan arası ilgisini çekmişti.
Merdivenlerden çıkarken tahta basamaklar hafif hafif gıcırdıyordu.
Kapıyı açınca içeriden eski kitap kokusu geldi.
Bir köşede sandıklar, eski oyuncaklar ve tozlu kutular vardı.
Aras etrafa bakarken tavandan gelen ince bir ışık fark etti.
Pencerenin yanındaki masanın üstünde sıralanmış cam kavanozlar duruyordu.
Bir… iki… üç…
Tam beş tane.
Hepsi boş görünüyordu.
Ama hepsinin kapağında küçük etiketler vardı.
Aras yaklaşıp okudu.
İlkinde yazıyordu:
Neşe
İkincisinde:
Cesaret
Üçüncüsünde:
Merak
Dördüncüsünde:
Sevgi
Sonuncusunda ise sadece tek kelime vardı:
Dikkat
Aras kaşlarını kaldırdı.
— Ne garip…
Tam kavanozlardan birini kaldırırken masanın altında katlanmış küçük bir kâğıt buldu.
Açtı.
Üzerinde yuvarlak harflerle şöyle yazıyordu:
“Bulutlar dikkatle toplanmalıdır.”
Aras bir an durdu.
Sonra kendi kendine güldü.
— Kesin eski bir oyun.
Kâğıdı cebine koydu.
Ama tam döneceği sırada bir şey oldu.
Pencere hafifçe açıldı.
İçeri ince bir rüzgâr girdi.
Masanın üstündeki boş kavanozlardan biri çok hafif parlamaya başladı.
Aras gözlerini kırpıştırdı.
Parıltı büyüdü.
Sonra…
Pencereden içeri küçücük, bembeyaz bir bulut süzüldü.
Pamuk kadar yumuşaktı.
Bir sağa, bir sola uçtu.
Aras nefesini tuttu.
Bulut yavaşça kavanozun içine girdi.
Ve…
“Çıt.”
Kapak kendi kendine kapandı.
Kavanozun içi altın gibi ışıldamaya başladı.
Bulutun üstünde minicik bir gülümseme belirdi.
Aras gözlerini kocaman açtı.
Kavanozun içinden çok ama çok küçük bir ses geldi:
— Merhaba…
Aras olduğu yerde donup kaldı.
Ve o anda anladı.
Bu… sıradan bir tavan arası değildi.