4.Bölüm

"Bazen birinin gidişi değil, gidişindeki o sessiz çığlıklar öldürür insanı."

Artık sabahlarım eskisi gibi hissettirmiyordu, bende eski ben değildim. Mert beni daha iyi yapardı ama o beni bırakıp gitmişti. Gerçekten, ayrılığımızın üzerinden daha iki hafta geçmişti. Yine yeme bozukluğum nüksetmiş, o karanlık döngüye geri başlamıştım. Psikolojim hiç iyi değildi; Mert'le beraber her şey bitmiş gibi hissediyordum. Onu o kadar çok seviyordum ki, kalbimdeki boşluğu anlatmaya kelimeler yetmezdi.Her günüm aynıydı: Ev, okul, sonra tekrar ev... Okulda da durum pek farklı değildi. Mert yanıma gelmiyor, hatta yüzüme bile bakmıyordu. Günler haftaları kovaladı; sonunda bir Cumartesi gecesi arkadaşlarım Aslı, Kenan,Kaan,Azra ve Mete ile buluşmaya karar verdik. O gece Mete'lerde toplanacaktık.
Mete:— Hoş geldin Merve, biz de seni bekliyorduk!Azra:— Ah Merve, gel hadi aşkım.
Merve:— Selam... Mete, doğum günün kutlu olsun.
Mete'nin o gece doğum günü partisi vardı ama Mert orada yoktu.
Gelmemişti.
Merve:— Mert gelmedi mi?
Aslı:— Yok aşkım, hastaymış öyle dedi.
İçimde bir yerlerde hala bir umut vardı ama Mert benden kaçıyordu. O gece kendimi tutamadım, huzursuzluğum gittikçe arttı. Alkolün de etkisiyle kendimi kaybetmiş gibiydim; çünkü içimdeki acıyı dindirmenin başka yolunu bulamıyordum. Saat 04:00'e geliyordu, Azra ve Kaan dışında herkes sahroştu.Bir anlık sinirle sesimi yükselttim ve bağırmaya başladım. Sesime Azra kalktı.
Azra:— Aşkım iyi misin? Seni duşa sokalım istersen.
Merve:— Ben Mert'i istiyorum! diye ağlamaya başladım.Azra beni sakinleştirmeye çalışırken Kaan da uyandı.
Kaan:— Ne oluyor, Merve niye ağlıyor?
Azra:— Merve, Mert'e gitmek istiyormuş aşkım.
On beş yirmi dakika boyunca beni sakinleştirmek için her şeyi yaptılar ama susmuyordum. En sonunda Kaan, Mert'i aradı. Ne konuştular bilmiyorum ama on on beş dakika kadar telefonda bağrıştılar. Yarım saat sonra Mert kapıdaydı.O sırada biz Azra ve Kaan’la bir film izliyorduk; bana kahve yapmışlardı, kendime gelmeye çalışıyordum. Kaan kapıyı açtı. Mert içeri girince diğerleri sessizce odadan çıktılar.
Merve:— Beni niye bıraktın? Neden Mert, neden?
Mert susuyordu. Ne bir şey dedi ne de bana sarıldı; sadece öylece durup yüzüme bakıyordu.
Merve:— Senden nefret ediyorum Mert! Bana neden bunu yaptın ha? Neden? Aptal mısın sen?
Mert bir anda ağlamaya başladı. Gözyaşlarını görünce içim cız etti.
Merve:— Hey, hey dur... Ağlama aşkım, ben de ağlarım şimdi, yapma.Ayağa kalkıp ona sarılacaktım ki, alkolun etkisinden olucak ki ayağa kalktığım gibi bayıldım. Gözlerimi açtığımda Azra'nın bağırışlarını duydum.
Azra:— Mert gerçekten bu kadar mı korkaksın? Bu kızı bu halde mi bırakacaksın? Bunu senden beklemezdim Mert!
Kaan, Azra'yı sakinleştirmeye çalışırken Mert hızla toparlanıp koşarak evden çıktı. Ben daha yeni yeni kendime geliyordum, ne olduğunu tam anlayamıyordum. Ne yapmıştım, Mert neden bu kadar kötü olmuştu bilmiyorum ama gerçekten benden nefret ediyormuş gibi hissetmiştim.