Boş Liman kitap kapağı

1. bölüm / 1

Yarım Kalan Aşk

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: Yarım Kalan Aşk
  1. 1 Yarım Kalan Aşk1.232 kelime · Okuduğun bölüm

Elvin

Caddede boş ve anlamsız bakışlarla dolaşıyor, yaşananları düşünmeden edemiyordum. Aileden yana yüzüm gülmemişti doğduğumdan beri. Kaç defa hastanelik olduğumu bile hatırlamıyordum. Şimdi ise bu "aile" demeye bin şahit isteyen insanlar yüzünden birazdan sevdiğim adamdan ayrılacaktım. Bunca yaşanmışlık, benim lanet geçmişim yüzünden bir kalemde yok olacaktı. Her şeyi anlatsam, bu sefer onun hayatını tehlikeye atmış olacaktım.

Barış'ın evine gittiğimde cebimdeki mektubu kapının önüne bıraktım. Zile bastıktan sonra ardıma bile bakmadan oradan uzaklaştım. Gözyaşlarımı gizlemeye çalışarak eve gittim ve valizlerimi alıp havaalanına gittim. Tabii kaderin benim için neler planladığından habersizdim...

İngiltere'ye gittim. Birmingham'da kendime sıfırdan bir hayat kurdum. Tabii bu o kadar kolay olmamıştı, yine de düzenimi oturtmayı başarmıştım. Bir iki ay içinde belirtiler baş göstermeye başladı. Gecikme, mide bulantısı, yorgunluk... Doktora gittiğimde hayatımı değiştirecek o haberi aldım.

Hamileydim...

Hastaneden çıktığımda ne hissedeceğimi bilmiyordum. Sevinmeli miydim, üzülmeli miydim? Aldırmayı kesinlikle istemiyordum, emin olduğum tek şey buydu. Bir süre dolaştım. Mağazaların önünden geçerken vitrinlerdeki bebek eşyalarına yüzümde buruk bir gülümsemeyle baktım. Mağazalara bakarken telefonumun çalmasıyla düşüncelerimden sıyrıldım. Rona arıyordu.

"Alo? Rona, her şey yolunda mı?"

"Yolunda, merak etme. Sadece seni merak ettim. Hastaneye gideceğini söylemiştin."

"Evet, şey... Rona, bunu müsaitsen yüz yüze konuşalım mı?"

"Mesai bitiminde sana uğrarım. Bu arada Bayan Gilmore sana bugünlük izin verdi, haberin olsun."

"Bayan Gilmore'a teşekkürlerimi ilet lütfen."

"İletirim."

Telefonu kapattıktan sonra biraz alışveriş yapıp eve döndüm. Aldıklarımı yerleştirip birkaç dakika dinlendim ve akşama hazırlandım. Akşam saatlerinde kapı çaldı. Kapıyı açtığımda sadece Rona'nın geleceğini sanmıştım. Patronum Ríona Gilmore'u görmek benim için sürpriz olmuştu.

"Bayan Gilmore, sizi görmeyi beklemiyordum."

"Açıkçası Rona seni ziyarete geleceğini söylediğinde ben de gelmek istedim. Umarım kötü bir şey yoktur."

"Hayır, kötü bir şey yok. Buyurun, salonda konuşalım."

Bayan Gilmore salondaki hazırlığı görünce içten bir şekilde gülümsedi ve koltuklardan birine oturdu.

"Bunca şeye bakılırsa, bu kız kıza bir konuşma olacak gibi görünüyor."

"Bir bakıma öyle."

"Seni dinliyoruz, Elvin."

"Ben size buraya neden geldiğimi ya da nasıl bir hayatım olduğunu doğru düzgün anlatmadım. Buraya Türkiye'den geldiğimi biliyorsunuz. Ama işin aslı şu ki ben içine doğduğum utanç verici bir aile hayatından kaçtım. Üstelik sevdiğim adamdan da vazgeçmek zorunda kaldım çünkü geçmişim yakamı bırakmıyordu ve bu onu tehlikeye atacaktı."

Bayan Gilmore'un yüzündeki acı dolu ifadeyi görmezden gelmek mümkün değildi. Rona'nın ise gözleri dolu dolu olmuştu.

"Elvin, bak detaylara girmek zorunda değilsin."

"Henüz o kadar hazır hissetmiyorum kendimi. Bu kadarını anlatacak cesareti bile zor buldum. Asıl konuya gelecek olursak... ben hamileyim."

İkisinin de yüzünde acıyla karışık bir şaşkınlık vardı. Kısa süren bu şaşkınlığın ardından Bayan Gilmore kalkıp bana sıkıca sarıldı. Ortam birdenbire fazla duygusal olmuştu.

"Bütün bunları yaşamak zorunda kaldığın için çok üzgünüm... Ne söyleyeceğimi bilemiyorum. Şimdi ne yapacaksın peki?"

"Aldırmak istemiyorum, orası kesin."

"Bu senin hayatın, Elvin. Kararına saygı duyuyoruz. Bir ihtiyacın olursa da söylemekten çekinme, olur mu?"

"Çok teşekkür ederim. İyi ki varsınız."

O akşam onlarla uzun uzun dertleştim. Konuşmak iyi gelmişti.

Barış

O gün benim için oldukça önemli bir gündü. Sevdiğim kıza evlenme teklifi edecektim. Ancak kapıda bulduğum o mektupla dünyam başıma yıkıldı.

"Barış,

Bu satırları yazmak benim için ne kadar zor bilemezsin... Seni her şeyden, herkesten çok sevdiğim halde, senin iyiliğin için senden vazgeçmek zorunda olmak beni kahrediyor. Ama buna mecburum.

Sen de biliyorsun ki, ailemin kirli geçmişi bizim peşimizi bırakmayacak. Seni bu bataklığın içine çekemem, sevgilim... Bu kötülüğü sana yapamam. Bu yüzden gidiyorum. Beni affeder misin bilmiyorum. Ama şunu bil ki seni çok sevdim.

-Elvin"

Karmakarışık duygular içindeydim: öfke, hayal kırıklığı, acı... Elvin hep geçmişi ve ailesiyle ilgili konulardan kaçınırdı. Nedenini de hep merak ederdim ama asla kafamdaki sorulara bir cevap alamadım. Bildiğim tek şey, ailesinden bahsederken onların ne kadar kirli ve karanlık bir geçmişe sahip olduğundan dert yandığıydı. Asla detaylara girmiyordu. O geçmişi bu kadar karanlık ve kirli yapan neydi? Bunu öğrenmek zorundaydım. Onu benden koparan bu sır her neyse, aradan çıkmalıydı.

O günün akşamı kafamda binbir düşünceyle boğuşuyordum: ayrılığın getirmiş olduğu o tarifsiz acı, Elvin'in ailesinin geçmişinin araya girmiş olduğunu bilmenin öfkesi, yalnızlık, yarım kalan hayaller...

Canım çok yanıyordu. Küçük bir çocuk gibi oturup "Erkekler ağlamaz" diyenlere inat hıçkıra hıçkıra ağlamak geliyordu içimden. Evin her köşesinde onun hatırası vardı, ama o yoktu...

"Şimdi ellerim bomboş, sözlerim sarhoş

Gönlüm olmuş bin parça

Çoktan terk edip gitmiş içte bu sevda

Gözde olsa ne fayda?

Oysa bir umuttu hep gönlü besleyen

"Dayan, yüreğim" diyen

Ama kapkara bir yel her yanı sardı

Bende bir tek can kaldı..."

Şarkıyı mırıldanırken sesim titremeye başlamıştı. Yorgunluktan sızana kadar Elvin ile çekindiğimiz fotoğraflara baktım. Ertesi gün ise kendime gelip kahvaltımı yaptıktan sonra Elvin'in ailesi hakkında bilgi toplamak üzere evden çıktım.

Elvin'in gidişi çoktan mahallede duyulmuştu. Herkes bunu konuşuyor, kendince teoriler üretiyordu. O esnada mahallede dolaşan polis arkadaşım Oktay ile karşılaştım.

"Barış, kardeşim hayırdır?"

"Haberin yok mu? Elvin gitti. Gerçi bıraktığı mektupta gittiği yeri yazmamış ama tahminimce yurtdışına gitti."

"Elvin sana mektup mu bıraktı? E ailesi kayıp ihbarı vermiş."

"Aman kardeşim, bana aile deme!"

"Neden?"

"Mektupta ailesinin kirli geçmişinin bana zarar vermesinden korktuğu için gittiğini yazdı çünkü."

"Mektup şu an yanında mı?"

"Evet."

Mektubu çıkartıp Oktay'a uzattım. Oktay mektubun fotoğrafını çektikten sonra bana bazı sorular sordu. Soruları cevapladıktan sonra Oktay bana bu konuyu araştıracağını söyledi.

Açıkçası Oktay ile karşılaşmam işimi çok daha kolaylaştırmıştı. Oktay daha yasal yollardan bilgi toplayacak ve büyük ihtimalle mektupta geçen o karanlık geçmişin ne olduğunu açığa çıkaracaktı. İçim rahat bir şekilde mahalleden ayrılıp işimin başına döndüm. Belki kendimi işe verirsem kafam dağılırdı.

Kendi özel güvenlik şirketimi yönetiyordum. Şirkete gider gitmez kendimi ofise kapatıp dosyalara odaklandım. Ancak bu kendimi kandırmaktan başka bir işe yaramadı. Yine de geç saatlere kadar çalıştım ve yorgun bir şekilde eve döndüm.

Eve girer girmez kendimi tutamayıp histerik bir kahkaha attım. Sinirlerim tamamen laçka olmuştu. Elvin'in ailesi yüzünden gittiği yetmezmiş gibi bir de beni sevdiğim kızdan ayıran o lanet insanlar kayıp ilanı vermişti. Sanki Elvin'in kaybı onların çok umurundaydı.

Bir gün daha Elvin'in yokluğuna alışmaya çalışarak geçti, bir gece daha onun hayaline sarılarak uykuya daldım. Ertesi sabah, çalan telefonun sesine uyandım. Oktay'ın sevgilisi Ceyda arıyordu.

"Günaydın, Ceyda. Hayırdır, her şey yolunda mı?"

"Pek sayılmaz. Oktay dün anlattı olanları ve ben sanırım ailesinin tam olarak ne yaptığını biliyorum."

"Nasıl yani?"

"Yüz yüze konuşalım mı? Oktay da gelecek. Onun da anlatacakları var."

"Tamam, işten sonra bir yerde buluşur konuşuruz."

"Haberleşiriz o zaman."

Telefonu kapattıktan sonra hazırlanıp, kahvaltımı yaptım ve işe gittim. İş çıkışı da sözleştiğimiz gibi Oktay ve Ceyda ile sahilde buluştum.

"Ee, neymiş bana anlatacağınız mesele? Niye gitmiş Elvin?"

"Babası olacak o şerefsiz, aslında öz babası da değil de... Neyse, o herifin sabıkası o kadar kabarık ki, okurken gözlerim ağrıdı birader, son birkaç vukuatı ise Elvin'in neden gittiğini açıklıyor."

Ceyda araya girdi ve masaya bir dosya koyduktan sonra konuşmaya başladı.

"Son birkaç vukuatı dediğimize bakma, bunlar şimdi ortaya çıkmış eski suçlar. İlki kundaklama, Elvin'in öz ailesinin içinde bulunduğu evi ateşe vermiş, ikinci suç ise insan kaçakçılığı, hemen peşine soybağı değiştirme, çünkü Elvin'i bebekken kaçırmakla kalmamış, üstüne bebeği öldü gösterip kendi nüfusuna almış. Sonuncusu ise daha yeni kayıtlara geçmiş, sistematik işkence. Belgeler bu dosyada."

Doayayı incelerken, Oktay öyle bir şey dedi ki, adeta kanım dondu.

"Hepsi bu da değil, Gitmeden bir hafta önce senin hayatın üzerinden tehdit edilmiş. Daha da açık konuşmak gerekirse 'Sesini kesmezsen sevdiğin adamın cenazesine sarılırsın.' demiş."

Ne diyeceğimi bilemedim, Elvin'in o mektupta ne demek istediğini anlamıştım ve öğrendiklerimin yükü çok ama çok ağırdı. Ben daha onun saçının tek bir teline kıyamazken, o alçak herifin ona yapmadığı kötülük kalmamıştı.

Donukluğum yerini öfkeye bıraktı ve birden histerik bir şekilde kahkaha atmaya başladım. Uzaktan gören delirdiğimi düşünebilirdi. Bir süre öylece güldükten sonra dosyayı alıp mekandan ayrıldım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…