Benim Hikayem

Hayatta önemli, büyük sırların yanı sıra bazen oldukça küçük ve bilinse de hayatınızı pek etkilemeyecek sırlar vardır. Biz ise tam böyle bir sırrın içindeydik. Tatlı, küçük bir sır. Sadece o kadardı. Ta ki her şeyin yanlış anlaşıldığı ve bu sırrın hayatları mahvettiği güne kadar.

İnanıyorum ki ne bu benim suçumdu ne de ortağımın. İkimiz de birer kurbandık. Onu hiçbir zaman suçlamadım ama hayatımın bazı dönemlerinde, "Eğer o gün o sırra onay vermeseydi nasıl olurdu?" düşüncesi zaman zaman beni yoklamadı değil. Suçlu faillerdi. Yanlış anlayanlardı. Bizi bu duruma sokanlardı. En ağır yaralı ben çıktım sanıyordum ama şimdi görüyorum ki hepimiz mahvolmuşuz ve bu savaşın sonucunda kimse ne haklı ne kazanmış oldu.

Yıllarca içime gömdüğüm bu hikâyeyi artık anlatmanın zamanı geldi çünkü terapistim öyle yapmamı söylüyor...

Bu hikâye, üniversiteye başladığımın ikinci yılında, kışın henüz kendini belli etmediği fakat sonbaharın esintileriyle bizi rahatsızlık vermesiyle başlıyordu. O zamanlar mutlu bir kızdım çünkü erkek arkadaşım yoktu. Sadece derslerime odaklıydım. Her zaman bir akademisyen olmak istediğim o masum zamanlar... Bunun için gece gündüz ders çalışıyordum.

Üniversitenin bana taktığı bir lakap bile vardı: "Notçu Kız."

Pek sevmiyordum o zamanlar bu lakabı. Beni tanımlamıyordu çünkü ben konserlere giderdim, romcomlar seyrederdim, dans ederdim ama herkes beni bu isimle tanıyordu. çoğu zaman -öğretim görevlileri hariç- Sofia diyen bile olmazdı.

Tatlı olabilirdi, ilk zamanlarda hoştu ama sonra bana yapıştı ve asla gitmedi. Herkesin parasını ödediği notlarım ve sanki buna mecburmuşum gibi tavırları ile karşılaşıyordum. Kimse benimle arkadaş olmazdı. Onlara göre önemliydim, evet ama dost olacak kadar değil. Havalı değildim, sadece çalışkan bir inektim, o kadar.

Çoğu zaman okul harici beni tanımazlardı. Tanısalar bile selam vermekten çekinirlerdi. Bunu en çok hissettiğim an ise okulun biraz ilerisindeki kafe olurdu. Canlı müzikler, tiyatrolar ve daha niceleri... Burada, okulun neredeyse tümü takılırdı. Ben de orada çalışır ve para kazanmaya çalışırdım her zamanki gibi.

Fakat burada onlar için görünmez bir duvardım. Sanacaksınız ki çalışıyorum diye fakat orada çalışan bir sürü benim gibi öğrenci vardı ve hiçbiri benim kadar görünmez değildi.

Sonra bir anda karar verdim. Hayatım böyleydi. Kimse benimle arkadaş olmayacaktı, konsere veyahut karaokeye çağırmayacaktı. Onlar için canlı bir not çıkarma robotuydum, o kadar.

İlk sene bunu kabullenmek oldukça zordu fakat 2. sene daha kabullenmiş bir biçimdeydim. Bu sıralarda ise oda arkadaşımla biraz olsun yakınlaşmış, onunla en azından paylaşım yapabilir haldeydim. Hâlâ kendini çok açmasa da biraz olsun sohbet ettiğim bir insan olması hayatı daha yaşanabilir kılıyordu.

En yakın arkadaşım, arada bir merhabalaştığım ve kombinlerine "olur olmaz" dediğim biriydi. Bu kadar...

Okul açılalı henüz 1 hafta olmuş, notlar istenmeye daha başlanmamıştı. Yani görünmez moddayım. Okula gidiyor, notlarımı alıyor, kafede çalışıyor, ardından bazen köpek gezdiriyor, bazen çocuk bakıcılığı yapıyordum. Ama bu sene akşamları hiçbir iş bulamamıştım. Ödenmesi gereken üniversite borçları, kitaplar, yurt borcu derken hayatımın en yorucu dönemindeydim kısacası.

"Notçu? Ne yapıyorsun sen orada sabahtan beri?"

Bana seslenen en yakın arkadaşım olan Coroline idi. Kendisi az önce değindiğim oda arkadaşım. Buna alışmanız lazım, (Notçı kız lakabına) umarım 1 yıldan çabuk olur...

"Sadece bazı ilanlara bakıyorum Coroline, işe ihtiyacım var."

Bu sırada saat 7.30 civarlarıydı ve hem ilanlara bakıyor hem de çoraplarımı giymeye çalışıyordum.

"Ciddi misin sen? Zaten yeterince işin var. Not veriyorsun, kafede çalışıyorsun. Biraz hayatın tadını çıkartmalısın Sof. Herkes bu yüzden sana Notçu Kız diyor, farkındasın değil mi?"

"Hayatımı yaşamak için üniversite borçlarımın ödenmesi gerekiyor Coroline. Karşılayacaksan ben kesinlikle hayatımı yaşayabilirim."

Alıştığım laflar ve alıştığım cevaplardı bunlar. Ben zaten hayatımı yaşıyordum, sadece biraz yorucuydu ama aileden destek almadan bunları yapmak biraz gençlik yıllarını yıpratabilir.

Babam her zaman hukuk okumamı isterdi ama ben öyle biri değildim. Bana göre adalet çok göreceli kavramlardı. İnanmadığım bir şeyin savunmasını yapmak istemiyordum. Bu yüzden istediğim bölüm olan Comparative Literature bölümüne kayıt yaptırdım. Onlar da bana hiçbir zaman destek vermediler, kaldı ki istemiyordum zaten.

Önemli değildi. Önemli olan istediğim hayatı yaşamaktı. Kolay ve istemediğim hayat yerine zorlayıcı, yıpratıcı, istediğim hayatı seçmeyi yeğledim ve mutluydum. Yoruluyordum, canım çıkıyordu adeta ama önemli değildi.

Ben mutluydum işte.

"Tamam, anlaşıldı. Bir şey demedim say Sof."

Coroline odadan çıktıktan sonra hızlıca hazırlanıp ben de çıktım. Aynı bölümde okuyorduk ama beraber bile gitmiyorduk işte.

Okula vardığımda iş ilanlarına orada da baktım fakat hâlâ benim istediğim zaman aralığıma uyabilecek bir iş yoktu. Her iş ya gece yarıları ya da ders saatleri oluyordu. Eğer hiçbir iş bulamazsam en iyi seçenek olarak gece yarısını tercih edecektim.

Bu sırada telefonuma bir mesaj düştü...